Na de 7-0-zege op Kroatië in Rijeka is bij de Engelsen nieuwe hoop ontstaan. Het team van Thomas Tuchel liet zien waartoe het in staat is als het vrijuit aanvalt.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant.
‘Subliem Engeland’, ‘Oppermachtige Jude Bellingham’ en ‘Crème de la Prem’. Met een 7-0-zege bij het verouderde Kroatië deden de Engelsen de voetbalwereld en zichzelf versteld staan. De monsterzege verzachtte bovendien de pijn van het voorbije wereldkampioenschap, dat in de halve finale op dramatische wijze was geëindigd tegen aartsrivaal Argentinië.
Het was niet de grootste uitoverwinning van The Three Lions. In het verleden heeft Engeland met grote cijfers gewonnen bij Luxemburg, Turkije en San Marino, maar in Rijeka won het van een voetbalnatie die wordt gerekend tot de wereldtop. De 41 jaar oude Luka Modric en de zijnen stonden in de finale van het WK in 2018, nadat zij Engeland hadden uitgeschakeld, en in de halve finale van de daaropvolgende editie. Afgelopen zomer strandde het in de eerste knock-outfase tegen het Portugal van oudgediende Cristiano Ronaldo.
Dat Engeland sterker is, bleek in juni al in Dallas, toen het in een heerlijke groepswedstrijd met 4-2 van de Kroaten won. Vier maanden later volgde een totale vernedering voor het team van bondscoach Slaven Bilic, een oude bekende in Engeland. Zo slecht als de Kroaten waren, zo goed speelden de bezoekers, en dan met name het aanvallende viertal: Jude Bellingham, Bukayo Saka, Anthony Gordon en Harry Kane. Zij maakten zes van de zeven doelpunten, waarna invaller Morgan Rogers de zevenklapper kort voor tijd voltooide.
Het was een voetballes, door de Engelsen gegeven aan de oude thuisspelers en de jonge thuisfans. Eigenlijk had deze Nations League-wedstrijd achter gesloten deuren moeten worden gespeeld wegens racistisch gedrag van Kroatische fans tegen Frankrijk, maar de Uefa stond toe dat scholieren mochten komen kijken. Dus zaten er 6.200 kinderen in het kleine Rujevica-stadion en honderd Engelse voetbalsupporters die een vrijkaartje hadden gekregen. De meegereisde fans hoefden niet te staan of te zitten in de gevangeniskooi die hier dienst doet als uitvak.
De jonge voetbalfans kwamen voor hun helden als Luka Modric, Mateo Kovacic en PSV’er Ivan Perisic, maar ze zagen vergane glorie. Het was echter de nog jonge Manchester City-verdediger Josko Gvardiol die in de 8ste minuut de poorten openzette met een blinde pass die rond de middencirkel werd onderschept door clubgenoot Marc Guéhi. Via de uitmuntende debutant Alex Scott kwam de bal bij Bellingham, die met een slimme pass door de achterhoede Kane in stelling bracht. De aanvoerder van Engeland maakte zijn 88ste doelpunt voor het nationale team.
In de tweede helft zou ook nog nummer 89 volgen. Voor de Bayern München-spits was het een genoegdoening nadat hij een week geleden een cruciale penalty had gemist tegen Spanje. Hij had Engeland op Wembley een 3-1-voorsprong kunnen geven in een wedstrijd die de regerend wereldkampioen uiteindelijk met 3-2 wist te winnen. De 33-jarige Kane is nog steeds een voorname kanshebber om later dit jaar de eerste Engelse speler te worden die de Gouden Bal wint sinds Liverpool-speler Michael Owen een kwart eeuw geleden.
In de punt weet hij zich omringd door drie andere wereldspelers. Real Madrid-speler Bellingham speelde zo goed dat Roy Keane op de Engelse televisie voorspelde dat hij een van de grootste spelers uit de voetbalgeschiedenis kan worden. Op de linkervleugel fladderde Anthony Gordon, die na zijn overgang deze zomer naar Barcelona veel heeft bijgeleerd. Aan de andere kant was Saka (Arsenal) ongrijpbaar als vanouds. Het is niet overdreven om te zeggen dat de voorhoede van Engeland zeker zo goed is als die van Frankrijk. Het was geen wonder dat de troostfinale op het WK tussen deze teams tien doelpunten opleverde.
De 7-0-zege was met afstand de beste wedstrijd van Engeland onder leiding van Thomas Tuchel. Na de teleurstellende uitschakeling tegen de Argentijnen op het WK waren er vraagtekens gezet bij het functioneren van de Duitser. Het was zijn missie om de Engelsen vrijuit en aanvallend te laten voetballen, maar tegen Messi en co. waren ze weer in hun schulp gekropen – de angst had wederom de overhand genomen. In het vakantieoord aan de Adriatische kust lieten de Engelsen zien waartoe ze in staat zijn. ‘We zijn op ons best als we vrijuit spelen’, concludeerde Kane.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant