is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Een jaar samen. Wie had dat gedacht, toen ze acht jaar geleden stonden te tongen in de Bolle Jan, of wat was het, bij café Jantje? André Hazes en Noa Braaf niet. Op de achterbank van Hazes’ auto, zijn stoïcijnse chauffeur kijkt er niet meer van op, hebben ze het over die vlam in hun pan. Hazes: ‘Je bent voor mij de perfecte combi tussen een mooie chique vrouw, maar ook gewoon een lekker pornowijf, eigenlijk.’ Daarna: ‘Al nadat we het eerste wipje hadden gemaakt, dacht ik: ik wil kinderen.’
Uiterst sympathiek aan André Hazes vind ik dat hij nu al vier realityseries op rij vol zelfvertrouwen stelt: nu wordt alles anders. Mijn nieuwe leven gaat beginnen. In Crossroads zagen we hem de maskers afzetten na een middelenverslaving, doen wat ze ‘rauw en kwetsbaar’ noemen. In The Next Chapter probeerde hij nuchter, samen met Monique Westenberg, een gezinsleven op te bouwen. In En nu..., sinds donderdag te zien op Videoland, gaat alles echt veranderen. Echt, echt, echt.
Dat jaar uitzitten, dat was de afspraak met ex Monique, dan pas zou Noa Braaf, zelf schoonheidsspecialiste en, good for her, cameraschuw aangelegd, het zoontje Dré junior (De Derde, zogezegd) mogen ontmoeten. En de camera’s. Inderdaad, een sympathieke meid, zo iemand waarover je kan zeggen: precies wat die rusteloze André Hazes nodig heeft, met haar begint zijn persoonlijke revolutie.
En nu... is een uithangbord: mensen, kijk eens, welke stappen ik heb gezet.
Of nou ja: Hazes is 32, maar woont eigenlijk pas nét op zichzelf. ‘Ik had hiervoor een relatie met Monique en die regelde alles, van A tot Z’, vertelt hij. Schoonmaakster Cindy en manager Karin zijn zijn achterwacht. Of hij een nieuwe vriezer moet kopen, vraagt Hazes zich af; Cindy is er om hem te vertellen dat je zo’n apparaat af en toe moet ontdooien. Alle creditcardtransacties die de zanger maakt, gaan langs Karin. Hij weet niet hoe hij zijn piepende rookmelder uitzet.
De Hazes die we zien in En nu... laat zich het best vergelijken met een Amerikaan: tinnituswaardig luid, wars van schaamte en vol van simpele onderbroekenlol. Hazes treedt de wereld tegemoet alsof hij iedere dag opnieuw uit het ei komt. Maar toch ook: tragisch oprecht, van plan het beter te gaan doen, voor zijn zoon. Hij geeft hem voetbaltraining, tijdens een wedstrijd praat hij het jongetje door een woedeaanval heen. Rustig blijven, daar heb je meer aan, dat heeft Hazes inmiddels geleerd. Door schade en schande.
In een bootje op de door hem zo geliefde Vinkeveense Plassen, waar hij opgroeide, merkt hij op: ‘Ik heb hier een vreselijke jeugd gehad, maar toch, het is een jeugd.’ Hij is daardoor gewoon nog een beetje een kind, weet hij. Een volwassen inzicht.
Source: Volkskrant