Een week na haar eerste wereldtitel heeft Demi Vollering ook op het Europees kampioenschap de zege gegrepen. Na sterk teamwerk van de Nederlandse ploeg reed ze de laatste 14 kilometer solo naar de finish in het Sloveense Sencur.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Demi Vollering moet nog 2 kilometer tot de finish als ze op de achterkant van haar helm tikt. Niet, zoals vaker, op de zijkant, waarmee ze verwijst naar het mentale aspect van het spelletje. Dat bedoelt ze zaterdagmiddag niet, als ze tijdens de finale van het Europees kampioenschap in haar eentje op weg is naar nóg een zege dit seizoen.
Het is iets anders, blijkt als Puck Pieterse even later hetzelfde doet en seconden na Vollering als tweede over de meet komt. Ook zij tikt op de achterkant van haar helm. De hele Nederlandse ploeg heeft daar een sticker van bondscoach Laurens ten Dam geplakt, de man die het oranjeteam weer tot één geheel wist te maken.
Een week geleden reed het Nederlandse team voor het eerst met één uitgesproken leider. Alleen zij die volle bak voor Vollering wilden rijden, mochten mee naar Canada. De tactiek pakte goed uit, want in Montreal won Vollering haar eerste wereldtitel.
Zeven dagen later werd in Slovenië voor dezelfde aanpak gekozen. Exact dezelfde namen stonden op de Nederlandse startlijst, met Lorena Wiebes nog als extra renner. De voormalig Europees kampioen had zelf de bondscoach gebeld, aangegeven dat ze het team wilde helpen, het vuile werk op wilde knappen.
In combinatie met de kennis dat de Nederlandse ploeg de laatste negen van de tien Europese kampioenschappen had gewonnen, stond de concurrentie voor een lastige opgave. Alleen: na het WK wisten de andere landen ook precies hoe Nederland wilde koersen.
Het EK was bovendien een stuk korter dan het WK: 130 kilometer, met in de finale lokale lussen met de steile klim naar Mozjanca (2,1 kilometer tegen ruim 10 procent). Daar zou de beslissing vallen. En iedereen wist ook al welke vrouw daar het liefst alleen boven wilde komen.
‘Als Nederland daar het gashendeltje opendraait, zal het moeilijk zijn om te volgen’, zei Margot Vanpachtenbeke vooraf. En dus viel de Belgische direct na de start aan, samen met de Oostenrijkse Carina Schrempf. De Nederlandse ploeg vond het prima, gaf het duo twee minuten voorsprong en controleerde de koers op kop van het peloton.
Toen met 50 kilometer te gaan het lokale circuit in zicht kwam, en daarmee de eerste beklimming van de Mozjanca, ging het tempo snel omhoog. Nog voordat de beklimming begon, waren de twee vluchters al teruggepakt. De Nederlandse ploeg hoopte met zoveel mogelijk renners de eerste klim te overleven, zodat Vollering langer kon worden ondersteund. Pieterse, Karlijn Swinkels en Femke de Vries: ze zaten er allemaal nog bij, en dat zag de concurrentie ook.
De Zwitserse Marlen Reusser viel aan, probeerde de oranje shirtjes te lossen. Ze dunde de hele groep uit, tot er boven op de klim nog een groepje van zeven rensters overbleef. Pieterse zat mee, kon Vollering nog helpen. Reusser viel nog eens aan, werd door Vollering zelf teruggehaald en toen viel het favorietengroepje stil. Geen aanval van Kasia Niewiadoma, geen Elisa Longo Borghini. Allemaal keken ze naar elkaar. Ze konden de Nederlandse vrouwen onder druk zetten, maar deden dat niet.
De snelheid ging er zodoende uit, en vanuit de achtergrond keerden andere rensters terug. Het waren de Duitse Franziska Koch en de Deense Cecilie Uttrup Ludwig die aansloten en meteen wegsprongen. Niemand wilde het dichten, en voor het eerst zat de Nederlandse ploeg in de problemen.
Maar toen keerden van achteren nog veel meer rensters terug. Swinkels, De Vries en ook Riejanne Markus sloten aan. Ineens zaten ze met vijf Nederlandse vrouwen in de finale. Direct checkte Markus bij Vollering wat de stand van zaken was, hoorde dat er twee vertrokken waren en wist wat haar te doen stond. Het gat was een halve minuut, en voor de laatste beklimming van de Mozjanca moesten ze gepakt zijn.
Nog voor de voet van de klim werd het duo bijgehaald en nu was het aan Vollering. Op die 2 steile kilometers moest ze alles en iedereen lossen, om vervolgens solo naar de finish te rijden. Niemand mocht nog in het wiel zitten.
Eerst voerde De Vries het tempo op, daarna – net als een week geleden – was het Pieterse die de aanval van Vollering lanceerde. Ze bleef maar geven, versnellen, en zag alle concurrenten een voor een afhaken, tot alleen nog Niewiadoma in het wiel van Vollering zat. Met nog een paar honderd meter tot de top viel de wereldkampioene aan. Niewiadoma kon niet meer mee en zag opnieuw hoe Vollering bij haar wegreed. Het was nog 14 kilometer tot de finish, en de wereldkampioene was vertrokken.
Het gat werd steeds groter, maar de winst was nog niet binnen. Een week geleden dacht Vollering ook solo op weg te zijn naar de zege en werd ze op het laatste moment nog teruggepakt. In Slovenië liet ze dat niet meer gebeuren.
Vollering kwam alleen aan in Sencur en volgde zichzelf op als titelhouder. Ze is de eerste vrouw die in één seizoen zowel de wereldtitel als de Europese titel pakt. Pieterse pakte in de sprint de tweede plek, net voor Reusser. Na afloop vlogen de Nederlandse vrouwen elkaar in de armen en voor de camera wezen ze nog eens naar de achterkant van de helm.
‘Het is inderdaad een sticker van mij op een scooter. Die sticker had Lorena Wiebes op haar fiets toen ze het WK gravel won, en sindsdien is dat een soort inside joke geworden’, zei Ten Dam bij de Belgische zender Sporza. ‘Als ze ermee blijven winnen, laat die sticker maar lekker rondgaan.’
Never stop dreaming ✨ What a year for Demi Vollering! 🌈🇪🇺 https://t.co/Oh2C6gHqiT
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant