Japke-d. denkt mee Mannen doen thuis een stuk minder dan vrouwen. Daarom is er nu de app Fred, die de zorgtaken eerlijker helpt te verdelen, hoorde Japke-d. Bouma. „Eindelijk iets dat bijhoudt wie er thuis geen reet uitvoert.”
De kinderen naar zwemles. Belastingaangifte. De auto naar de garage. Huisarts. De schoolmusical. Sportschoenen kopen. Afwasmiddel. Huisdieren vaccineren. Het schoolkamp. Koffers. Lunchtrommels. Gymkleren. Cadeautjes. Feestjes. Paspoort verlengen. Studiedagen. Muziekschool.
Het zijn meestal de moeders die in dit land aan dit soort taakjes denken. Ze plannen én zorgen dat het gebeurt. Dat noemen ze de mental load. En veel vrouwen worden er overspannen van.
Vaders zijn de afgelopen jaren gelukkig meer gaan zorgen. Maar de verdeling is nog altijd scheef. Van de stellen met jonge kinderen zou 50 procent betaald werk en zorg gelijk willen verdelen. Maar, zo blijkt uit de Emancipatiemonitor van 2024 van het CBS, bij slechts 9 procent van de stellen lukt dat.
Job Tasche wil daar iets aan doen. Hij is 34, verwacht met z’n vrouw een kindje. En hij ontwikkelt met zijn compagnon Theresa Gessner (twee jonge kinderen) een app die zorgtaken beter helpt verdelen. De app heet ‘Fred’. Momenteel zijn 100 stellen hem aan het testen, en staan er 800 voor op de wachtlijst.
Fred is briljant. Vind ik.
Je kunt er mails van de huisarts, je baas, school, sportclub, of wie dan ook in laden. Voiceberichten inspreken: ‘het toiletpapier is op!’ Taken invoeren: ‘Het energiecontract moet voor 1 februari verlengd worden.’ Fred onthoudt het allemaal, maakt er een overzicht van, en geeft seintjes als er iets misgaat.
Boek je een padelbaan op de avond van de Avondvierdaagse? Fred waarschuwt dat dat niet kan, en meldt zich als deadlines voor klusjes naderen. Daarmee is wat vroeger meestal in het hoofd van één partner zat, nu voor allebei te bekijken. En aan te pakken. Niemand hoeft meer iemand aan iets te helpen herinneren. Dat doet Fred.
Job Tasche kreeg het idee toen z’n bruiloft gepland moest worden, zo vertelt hij als ik hem bel. Zijn aanstaande vrouw noteerde alle taken in een klein zwart boekje. „Ik had totaal geen overzicht”, zegt hij. „En kon amper iets uit handen nemen.”
En dus gooide hij de bloemen, de tafelschikking, de ringen, de schoonmoeder en de rest in Jira. Een systeem dat hij op z’n werk in de IT gebruikt. Met epics, story’s en tickets. Lekker romantisch. Maar vanaf dat moment hadden ze allebei overzicht. En zo werkt Fred ook.
Ideaal!
Dat vond niet iedereen in mijn vriendenkring. Of nou ja, de mannen. Die vonden het allemaal een verschrikkelijk idee. M’n uitgever mailde: „Oh… nu zijn we de sjaak. Onze dagen van lanterfanten zijn geteld. We moeten aan de bak!” Maar ook m’n andere mannenvrienden begonnen te sputteren.
Dat je niet op de komma moet gaan bijhouden wie wat doet. Dat ze geen zin hebben in nóg een app op hun telefoon. Dat je dit soort afspraken niet via een app plant, maar via „gesprekken met elkaar”. Nou, gesprek in je broekje, zeiden de vrouwen in m’n mail.
Er was nog wel een vrouw die zich zorgen maakte of de wereld niet zou stoppen met draaien als alle mannen straks hoofdpijn hebben van al die mental load. Maar bij de rest overheerste toch vooral het gevoel: „Eindelijk iets dat bijhoudt wie deze week weer eens geen reet heeft gedaan.”
Tasche is niet bang dat mannen Fred gaan saboteren. Integendeel. Veel jonge mannen willen wél eerlijker delen, zo merkte hij toen hij er op LinkedIn over postte.
Misschien is het onwennigheid bij de wat oudere mannen. Maar je hoeft de app niet te gebruiken, hè, zegt hij. „Als jij de taken niet eerlijk wilt verdelen, moet je dat zelf weten. Hoewel je dan natuurlijk wel een beetje een lul bent. Want wat is er mooier dan aan het einde van een drukke week te kunnen zeggen: we did it! Samen!”
Zelf heb ik inmiddels een hotline met Tasche, over wat Fred nog meer moet leren. Mannen waarschuwen dat de trouwdag er weer aan komt. Vrouwen eraan herinneren om weer eens naar z’n carbon fiets te vragen.
Fred moet ook leren in discussie te gaan, vind ik. ‘Je hebt deze week geen flikker gedaan, terwijl Karin de bandenspanning, de 10 minutengesprekken heeft gedaan én de sinterklaassurprises heeft gemaakt.’
En er moet natuurlijk meer competitie in, dat schijnen mannen leuk te vinden. Punten, badges, levels. Titels als ‘chief laundry officer’. Bonuspunten als ze aan de verjaardag van het neefje gedacht hebben. En dat je alles wat je afvinkt kan delen, zodat vrienden kunnen strijden wie het eerst aan het juffencadeau heeft gedacht.
Het ideaal: dat je op dinsdagavond ruzie staat te maken over wie de kliko buiten mag zetten, omdat je nog vijf punten tekortkomt voor ‘parent of the month’.
En uiteindelijk moet Fred natuurlijk opschalen. Dat-ie zélf de kinderen uit school haalt. Met ze naar de dokter gaat. De scheenbeschermers gaat zoeken. Je moeder belt, en je vent een beurt geeft. Zodat iedereen over een paar maanden liever bij ome Fred is, dan bij jou.
Heerlijk!
Er is wat mij betreft nog maar één probleem: Fred is een mannennaam. Hebben we eindelijk een app die al het geregel onzichtbaar overneemt, is het toch weer een man die het gefixt heeft. Maar vooruit.
Een app die Karen heet, daar gaat natuurlijk geen man naar luisteren. En bij ‘Lola’ is iedereen weer afgeleid. Dus ik zeg: niets dan lof voor Fred.
Eindelijk een man die aan alles denkt.
Heb je een vraag van de week, taboe, of ‘kwestie’ voor deze rubriek? Mail dan naar japkeddenktmee@nrc.nl
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie