is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Stel: je bent single en eigenaar van een varaan. Op welk punt tijdens een date ben je verplicht dat te melden?
Zeg je het meteen, omdat eerlijkheid nu eenmaal het langst duurt? Om er maar vanaf te zijn. Of hoop je toch dat mensen je leren kennen los van dat stempel van varaaneigenaar, dat ze je eigenlijk al in hun hart hebben gesloten en er dan achterkomen dat ware liefde niets te maken heeft met een dergelijke geschubde afwijking? (Google: ‘Met een uitzonderlijk goede verzorging kunnen varanen die als huisdier worden gehouden soms de 25 tot 30 jaar aantikken.’)
Uit de Nederlandse versie van Love is Blind (Netflix) blijkt: verzwijgen, zo lang mogelijk. De varaan van ‘dinonerd’ Roël zorgt dat vrijwel alle vrouwen met wie hij, zonder ze te zien, op date gaat, hem naar het spreekwoordelijke links swipen. Hoe dat gaat: ‘Ik zoek een goede moeder voor mijn varaan. Zou je dat willen zijn?’ ‘Nee.’
Hij is maar twintig centimeter, probeert-ie nog.
In negen landen was het format al te zien; nu mag blijken of Nederlanders het ook in zich hebben om verliefd te worden door een muur heen. Presentatie is in handen van Nicolette van Dam en Bas Smit, die in de eerste afleveringen eigenlijk alleen even komen buurten, zeggen: hai, wij zijn Nicolette van Dam en Bas Smit.
De deelnemers, allemaal buitenproportioneel vastbesloten de show met de hoofdprijs van een heterorelatie te verlaten, krijgen slechts elkaars stem te horen, leren elkaar kennen via gesprekken. Huisdieren zijn een heikel punt: als na hun kennismaking blijkt dat Margaretha allergisch is voor katten, houdt Jurriaan het niet droog. Hij heeft twee ‘boys’, Lemon en Curd. ‘Wat baal ik ouwe. Kanonne, ouwe, dit vind ik echt zo kut.’ (Goed om te vermelden is dat de twee elkaar hier zo’n veertig minuten kennen.)
Liefde is niet blind. Liefde máákt blind, ergo: na iemand te hebben gezien. Diezelfde Jurriaan heeft een fijne klik met Mika, een vrouw met een Eritrese achtergrond, wat ze liever achterwege laat. ‘Soms hebben mensen een bepaald idee bij mij, wat ik totaal niet ben. Daarom vind ik het belangrijk dat iemand mij kent, als eerste, hoe ik van binnen ben’, vertelt ze.
Door een gesprek over hun achternamen komt haar achtergrond toch ter sprake. Jurriaan geeft toe niet op zwarte vrouwen te vallen. Hij schrikt ervan: Mika klónk helemaal niet Afrikaans, maar ‘gewoon Nederlands?!’ ‘Ik date liever niet volledig getint’, zegt hij, waarmee de hele vraag weer tot een kwestie van ‘voorkeuren’ wordt teruggebracht.
Het r-woord valt niet, gek genoeg geeft Mika hem nog een kans. Benieuwd hoe dat afloopt, in een programma waar varanenbezit tot meer commotie leidt dan een discriminerende inborst.
Source: Volkskrant