Partnergeweld Hoewel Armand S. wegens stalking en valsheid in geschrifte tot veertien maanden celstraf is veroordeeld, toont de uitspraak van de rechtbank Rotterdam dat het moeilijk is om intieme terreur en dwingende controle aan te pakken.
De rechtbank van Rotterdam.
Armand S., een hoofdpersoon in de NPO-documentaire Verstoten Vaders, is maandag door de rechtbank Rotterdam veroordeeld tot veertien maanden celstraf. De man heeft zich schuldig gemaakt aan valsheid in geschrifte en stalking van de ex-partner die hij in de documentaire beschuldigt van ouderverstoting.
Omdat niet al het gedrag dat het Openbaar Ministerie S. verwijt als stalking gekwalificeerd kan worden, valt de straf lager uit dan de eis van twee jaar. Ook weegt de rechtbank mee dat de 42-jarige S. een „stoornis in de impulsbeheersing” heeft.
Van stalking is sprake als iemand stelselmatig, opzettelijk en wederrechtelijk een inbreuk maakt op de persoonlijke levenssfeer van een ander, met als doel diegene vrees aan te jagen. Het OM gaf twee weken geleden een opsomming van het stalkingsgedrag waaraan S. zich van 2019 tot 2025 schuldig zou hebben gemaakt.
Door het gedrag naast elkaar te leggen, concludeert ook de rechtbank dat sprake is van stalking: „een ernstig en vervelend strafbaar feit dat een grote impact heeft gehad op het leven” van de vrouw en hun dochter.
Zo stuurde S. – terwijl hij vastzat wegens wapenhandel – in twee jaar ruim driehonderd brieven en kaarten aan zijn dochter – vaak met een vervalste postzegel. Volgens de rechtbank was het evident dat ook zijn ex die post zou lezen. De brieven waren „lang, emotioneel en negatief” over haar.
Toen zijn ex een belmoment voor S. met zijn dochter miste, belde hij haar 77 keer. Contact met zijn dochter kon toen „niet zijn daadwerkelijke doel meer zijn”. Tijdens verlof uit de gevangenis ging hij bovendien naar het appartementencomplex van zijn ex, maakte in de lobby foto’s met buren en fotografeerde haar balkon.
Ook deed S. achttien keer aangifte tegen haar wegens onttrekking van hun dochter aan het gezamenlijk gezag, terwijl hij op dat moment überhaupt geen gezag had. Na het verschijnen van Verstoten vaders uitte hij zich in de media en online bovendien veelvuldig negatief over zijn ex. Volgens de rechtbank werd ze afgeschilderd als „een wraakzuchtige en vreemdgaande vrouw die alles op alles zet om te voorkomen dat [S.] een relatie heeft met zijn dochter”.
De rechtbank verwijst ook naar een bericht van S. in een besloten appgroep ‘Actie voor Vaders’. Daarin schreef hij vorig jaar: „Mijn strijd is niet om te winnen, mijn strijd is om ze het leven zo zuur mogelijk te maken uit wraak dat ik mijn kinderen niet zie.”
S. verblijft in Turkije en woonde zijn strafzaak niet bij.
Hoewel S. is veroordeeld, toont de uitspraak tegelijkertijd de complexiteit van de strafrechtelijke aanpak van intieme terreur en dwingende controle. Daarbij is vaak sprake van gedrag dat op zichzelf niet strafbaar is, zoals het aanspannen van veel rechtszaken, doen van aangiftes en indienen van tuchtklachten tegen hulpverleners die de ex-partner bijstaan.
In de strafzaak tegen S. maakte het OM een belangrijk punt van deze ‘stalking by proxy’ – via derden. ‘Proxy’ was zelfs de codenaam van het strafrechtelijk onderzoek.
De rechters gaan daar echter nauwelijks in mee. Volgens hen blijkt uit het strafdossier niet hoeveel rechtszaken S. tegen zijn ex-partner voerde. De rechters wijzen erop dat ook de vrouw juridische procedures begon en achten het „niet onbegrijpelijk” dat S. de zaken voerde „met het uiteindelijke doel zijn rechtpositie als vader te verbeteren”. Van misbruik van recht, zoals het OM aanvoerde, is volgens de rechtbank geen sprake.
Ook kon de rechtbank niet vaststellen dat S. met klachten tegen hulpverleners probeerde „het hele vangnet […] bij haar weg te halen”, zoals het OM betoogde.
De enige indirecte vorm van belaging die de rechtbank wél bewezen acht, zijn de vele aangiftes die S. deed tegen zijn ex-partner vanwege het niet nakomen van de omgangsregeling met hun dochter.
Het kabinet werkt aan een wetsvoorstel om dwingende controle als zelfstandig delict strafbaar te stellen. De toelichting bij het conceptwetsvoorstel noemt het herhaaldelijk beginnen van juridische procedures expliciet als vorm van dwingende controle. Volgens het kabinet telt Nederland jaarlijks zo’n 200.000 slachtoffers van dwingende controle.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie