Minderheidskabinet SGP’er Diederik van Dijk mocht het zeggen, zei VVD-minister Sophie Hermans al in het voorjaar: waar gingen ze samen naartoe op werkbezoek? Het kabinet is dringend op zoek naar steun en misschien vind je die in een opvanghuis voor moeders.
Minister Sophie Hermans (Volksgezondheid, Welzijn en Sport, VVD) en Tweede Kamerlid Diederik van Dijk (SGP) krijgen een rondleiding door het Babyhuis.
Martine Bekker, 37 jaar, lang verslaafd geweest, had al drie kinderen die uit huis geplaatst waren. „Toen was ik wéér zwanger.” Ze staat in de woonkamer van Het Babyhuis, een klein opvanghuis in Leiden voor zwangere of net bevallen vrouwen bij wie de Jeugdbescherming dreigde in te grijpen. Wie ook in de woonkamer staan: Tweede Kamerlid van de SGP Diederik van Dijk en VVD’er Sophie Hermans, minister van Volksgezondheid. Ze zijn op maandagmiddag samen op werkbezoek in het opvanghuis.
De SGP wil meer geld en aandacht voor opvang zoals het Babyhuis. Om vrouwen in moeilijke omstandigheden die een abortus overwegen, plekken aan te bieden waar ze terechtkunnen als ze toch niet voor abortus kiezen. Bij het Babyhuis zelf, een neutrale, niet-christelijke organisatie met ook nog een locatie in Dordrecht, draait het om iets heel anders: voorkomen dat baby’s al meteen na hun geboorte uit huis worden geplaatst. Sophie Hermans is er omdat Diederik van Dijk dat had gevraagd. Het minderheidskabinet-Jetten is dringend op zoek naar steun voor de begrotingen die de komende weken en maanden een voor een worden behandeld in de Tweede Kamer. Die van Hermans’ ministerie is half oktober aan de beurt.
Het verhaal van Martine Bekker loopt goed af, zoals het volgens cijfers van het Babyhuis zelf voor bijna 90 procent van de vrouwen die er hebben gewoond goed afloopt: het lukt hun, heel vaak door de traumaverwerking en gedragstherapie die ze in het opvanghuis aangeboden krijgen, om zich aan hun kind te hechten en er zelf voor te zorgen. Martine Bekker bleef acht maanden in Het Babyhuis, samen met haar zoontje Thijs. En is nu terug in haar eigen huis – clean, en ook nog eens met haar drie andere kinderen. „Dat heb jij zelf gedaan, hè”, zegt Sophie Hermans. „Heel mooi”, vindt Diederik van Dijk.
Een babybox in het Babyhuis.
Jassen en kinderschoenen in het Babyhuis.
Samen op werkbezoek gaan, of zeggen dat je samen op werkbezoek wíl, is in de Haagse politiek een bekende methode om politieke vrienden te maken. En soms ook om duidelijk te maken wie je vriend níét is. Bij de Algemene Politieke Beschouwingen in 2019, de tijd van Rutte III, stelde Geert Wilders aan Mark Rutte voor om samen op bezoek te gaan bij een zieke vrouw die moest rondkomen van 40 euro per week. Thierry Baudet van FVD kwam naar voren, hij wilde mee. Rutte glimlachte en schudde zijn hoofd. „Nee”, zei hij. „Dat gaan we niet doen.”
Of Rutte en Wilders de vrouw ook echt hebben opgezocht? Ruttes medewerkers uit die tijd kunnen het zich niet herinneren.
Sophie Hermans was in maart van dit jaar gaan koffiedrinken bij de SGP en Van Dijk mocht het zeggen, zei ze: waar gingen ze samen naartoe op werkbezoek?
De VVD wil voor het minderheidskabinet het liefst de steun van rechts, wat bij de bezuinigingen op de sociale zekerheid alvast is mislukt. Door Pro en Volt, die het kabinet in de Tweede én de Eerste Kamer aan een meerderheid kunnen helpen, gaan die niet door. De SGP doet de onderhandelingen over de begrotingen steeds samen met JA21 en al maakt JA21 zich niet erg druk om medisch-ethische thema’s als abortus en gezinnen, Joost Eerdmans van JA21 heeft aan SGP-leider Chris Stoffer beloofd: samen uit, samen thuis.
Dat maakt Diederik van Dijk deze maandag extra belangrijk voor het kabinet, hij staat voor 12 bij elkaar opgetelde zetels in de Tweede Kamer en 4 in de Eerste Kamer. En als iemand weet hoe je in Den Haag steun bij elkaar scharrelt, is het Sophie Hermans. Ze was heel lang de politiek assistent van Rutte, volgens de mensen om haar heen snapte ze snel waarom iets gevoelig lag, wat je er misschien aan kon doen, hoe je partijen bij elkaar bracht.
Minister Hermans en Kamerlid Van Dijk (SGP) tijdens hun rondleiding door het Babyhuis.
In de keuken van het Babyhuis leunt ze tegen de deur en luistert naar een verhaal van Kaylee, die op haar zestiende zwanger was geworden en nu bijna weg kan uit het Babyhuis. Af en toe knijpt Hermans haar ogen een beetje dicht, geconcentreerd. „Ik heb al mijn doelen gehaald en dan zit je hier maar hè”, zegt Kaylee. „Dan heb je soms niks anders meer om je druk over te maken dan de mensen om je heen.” Wat lang niet altijd goed gaat, soms is er onderling gedoe. Diederik van Dijk lacht. „Heel herkenbaar.”
In hun gesprek met de directie, aan het begin van het werkbezoek, had Hermans Van Dijk een paar keer lachend aangekeken, zijn arm even aangeraakt. Hij had zich voorbereid door ook de jaarrekeningen van het Babyhuis te bekijken: er komt geld uit de Jeugdwet en de WMO, maar ook van donaties. Babyhuis-bestuurder Anette Verwoerd rekende hun voor hoeveel er werd bespaard door hun werk: elk kind dat niet uit huis wordt geplaatst, scheelt de overheid zo’n 90.000 euro per jaar. „En dat achttien keer.”
Na een uur en een kwartier staan Hermans en Van Dijk op de stoep voor het Babyhuis. Hermans’ dienstauto staat klaar. „Kan ik je ergens afzetten, Diederik”, vraagt Hermans. Maar Van Dijks auto staat verderop. Ze zien elkaar snel weer, zeggen ze tegen elkaar. In elk geval in het debat over de begroting. Van Dijk zegt dat hij Hermans „heel dankbaar” is, omdat ze is meegegaan. „Ik hoop dat we dit samen een zetje kunnen geven. Dat we een potje creëren. Of juist gemeenten aanmoedigen om dit meer aandacht te geven?”
Hermans knikt, maar belooft niets. Ze hebben, zegt ze, „samen ervaren” en „samen gevoeld” waar het om gaat. „En Thijs zit nu in mijn hoofd.” Ze hadden de baby van Martine Bekker allebei nog gezien op een foto. „Wat een leuk ventje hè.”
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie