Games ontdekken? De gameredactie kiest om de week een (nieuwe) game die aandacht verdient. Idols of Ash is een korte, sfeervolle horrorgame over klimmen, vluchten en rouw.
is techredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft onder meer over digitale autonomie, sociale media en games.
Een vriend van me raadde Idols of Ash aan. Hij had het gevonden op de homepagina van Steam, de grootste online winkel voor games. ‘Je moet dit spelen’, appte hij me, met een link naar de Steam-pagina van de game. ‘Duurt maar een half uur.’ Say no more, denk ik: ik houd enorm van korte games, zoals A Short Hike en The Metamorphosis Collection, die vaak een indringend, eindig verhaal bieden in plaats van iets om voortdurend te herspelen.
Wat me ook direct charmeert (naast de prijs van 3 euro) is de stijl: ook al is het een gloednieuwe game, het lijkt een PlayStation-game uit de jaren negentig. Een gave keuze, omdat het direct, al voordat het spel begint, een dromerig, nostalgisch gevoel opwekt.
Gamejournalisten Robert van Gijssel, Simoon Hermus en Frank Rensen kiezen om de week een (nieuwe) game die aandacht verdient.
Of eigenlijk iets nachtmerrie-achtigs, want Idols of Ash is een horrorgame. Ook daarin helpt de rauwe artstyle: moderne, realistische horrorgames kan ik niet spelen – ze zijn gewoon te eng voor me. In films kun je toekijken terwijl een personage huiverig door een ondergrondse gang loopt, maar in een game moet je die stappen toch echt zelf zetten, hoe weinig zin je daar ook in hebt.
Er staat een tentje voor me, een paar meter verwijderd van een groot gapend gat in de grond. Een mijnschacht, misschien? Ik kan rennen, springen en een touw met een haak eraan over uitstekende stenen gooien om naar beneden te slingeren.
Het gat blijkt onvoorstelbaar diep, ontdek ik, klimmend langs schijnbaar aloude structuren, gebouwen die ooit misschien een religieuze functie hadden. Er zijn bogen en puntige uitsteeksels waar ik steeds handiger mijn enterhaak overheen werp.
Dan zie ik het. Ik zal niet opschrijven wat het is, omdat dat iets is wat je zelf moet ervaren. Weet wel: het komt je achterna, het weet altijd waar je bent en je hoort voortdurend het echoënde getik van scherpe poten langs de muren.
Het doel van het spel is verschrikkelijk duidelijk: ik kan alleen maar dieper zakken, als vlucht nu, hopend dat er ergens beneden een mogelijkheid is om te ontsnappen. Het gevoel dat het spel hiermee opwekt, is een nare combinatie van tegenzin en vastberadenheid.
Onderweg kom ik de ‘Idols of Ash’ uit de titel van de game tegen: als ik deze beeldjes aanraak, krijg ik gedachten van mijn personage te zien, waaruit blijkt dat ‘ik’ een dierbare ben verloren.
Details hierover blijven uit, maar dat is niet erg. Het spel is vrij te interpreteren en wat mij betreft gaat het overduidelijk over het vluchten voor zware emoties, gesymboliseerd door het monster. Is dat vluchten echt mogelijk, of ben je onder in de put niet alleen maar kwetsbaarder geworden voor de rouw die je achterna zit?
Idols of Ash, Leafy Games, voor pc. Voor € 3,15 te koop op Itch en Steam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant