Als Sarah Julia maken de zussen Sarah en Julia Nauta samen warmzachte folkmuziek. En hoewel ze al internationaal zijn doorgebroken (Spike Lee is fan), lanceren ze pas deze week hun debuutalbum. ‘We hebben best wel de tijd genomen om onze eigen stijl te vinden.’
is popredacteur van de Volkskrant.
De zussen Sarah (28) en Julia (25) Nauta komen een paar minuten te laat voor dit interview. Wapperende handen, uitgebreide excuses: hun wc is overstroomd. Het is onder controle, voor nu, na wat haastig dweilwerk.
Sarah en Julia delen hun wc, want ze wonen samen. Ze maken ook samen muziek en, zo zal blijken tijdens het gesprek in het Amsterdamse café waar ze aanschuiven, ze praten samen. Ze nemen zinnen halverwege van elkaar over, vullen elkaars gedachten aan, maar luisteren ook altijd geïnteresseerd naar wat de ander zegt. Ze lijken precies te weten wat er gaat komen, maar willen het toch voor geen goud missen.
Onder de naam Sarah Julia maken de zussen warmzachte folk. In een poplandschap van solo-artiesten laat dit duo horen wat we daarin missen. Elke zanglijn is rijk door hun weelderige harmonieën, met stemmen die precies klinken als zussen doen: verwant, maar anders.
Hun succes, aangewakkerd door zangfilmpjes die het duo zonder al te serieuze bedoelingen op Instagram plaatste, snelde hen vooruit. Optredens in heel Europa, meermaals op tour door de Verenigde Staten, Eurosonic, Lowlands, maar pas vrijdag hun debuutalbum.
Daar werken ze in zekere zin al hun hele leven naartoe, want al sinds hun kindertijd maken ze samen liedjes, met Sarah op keyboard. Julia zat op pianoles, maar dat heeft niet lang geduurd.
Sarah: ‘Jij was een beetje recalcitrant, dus pianoles was voor jou op een gegeven moment…’
Julia: ‘Ja, dat was snel voorbij. Het moest bij pianoles allemaal precies volgens het boekje, en ik ben niet zo volgens het boekje.’
Gelukkig stond er ook een gitaar in het ouderlijk huis. ‘Die heb ik op een gegeven moment opgepakt en eigenlijk nooit meer losgelaten’, zegt Julia.
Als kind speelden ze allebei in een handjevol theaterproducties. Sarah in Mary Poppins en Ciske de Rat, Julia in The Sound of Music en Shrek.
Sarah maakt jazzhands: ‘Ik was altijd al een uitbundig kind. Mijn moeder vond laatst een video van vroeger waarin ik al zo was van…’
Julia: ‘Draai de camera naar mij!’
Sarah: ‘Dat had jij veel minder, jij was veel verlegener.’
Julia: ‘Ja, introverter.’
Sarah: ‘Onze moeder was vroeger zelf ook verlegen en suggereerde daarom uit voorzorg dat wij maar op theaterles moesten. Dat is heel snel iets groots geworden.’ Julia: ‘Jij hebt daar echt het voorbeeld in gegeven. Ik wilde naar elke voorstelling waar Saar in speelde.’
Sarah: ‘Ja, jij was echt…’
Julia: ‘Saars grootste fan. Nog steeds hoor.’
Sarah: ‘En ik van jou.’
Maar zingen in een musical is heel iets anders dan eigen liedjes zingen. Hun eerste professionele poging was al in 2013, toen ze samen meededen aan het Junior Songfestival. Ze waren toen 14 en 11. Hun liedje klonk precies zoals een liedje voor het Junior Songfestival moet klinken: simpel, krachtig, pop.
Julia: ‘We hebben best wel de tijd genomen om onze eigen stijl te vinden.’
Sarah: ‘Omdat we uit het theater kwamen, waar we gewend waren om een script te volgen, voelden we veel vrijheid toen we zelf gingen schrijven. We hadden best even de tijd nodig om daar…’
Julia: ‘Onze draai erin te vinden. We mochten ineens onze eigen verhalen vertellen, er ging een nieuwe deur open.’
Sarah: ‘Dat is fijn natuurlijk, maar in het begin kregen we bijna keuzestress van al die vrijheid. We hebben veel geprobeerd en daardoor veel dingen kunnen ontdekken waarvan we dachten: dit is…’
In koor: ‘Niet voor ons.’
Julia: ‘En uiteindelijk kom je weer terug bij de dingen waar je ouders naar luisterden, of die je in je puberteit veel hoorde. Die jaren zijn bepalend voor de kern van je smaak.’
Thuis stond Jim Croce op, en Cat Stevens en Shania Twain. ‘Onze moeder was heel lief voor ons en wilde muziek opzetten die wij leuk zouden vinden, dus we hebben ook gewoon veel kinderliedjes geluisterd’, zegt Sarah.
Julia: ‘Daar was ik achteraf een beetje boos over. Mam, je had ons meer muzikaal moeten opvoeden! Pas veel, veel later ontdekten we Joni Mitchell.’
Sarah: ‘Onze liefde voor folk begon bij Ben Howard en Bear’s Den, veel mannelijke artiesten. Op een gegeven moment dachten we: wacht eens even, dit klopt niet, volgens mij zijn er ook vrouwen. Zeker in dit genre zijn de vrouwen fucking goed.’
Julia: ‘Toen zijn we een tijdje bewust naar vrouwelijke artiesten gaan luisteren.’
Sarah: ‘Phoebe Bridgers werd toen groot.’
Julia: ‘Adrianne Lenker, Billie Marten, er zijn er meer dan genoeg.’
Net als bij Joni Mitchell en Phoebe Bridgers zijn de liedjes van Sarah Julia diep persoonlijk en reflectief. Daarbij helpt het dat hun moeder psychotherapeut is (waarnaar ze knipogend verwijzen in Therapist’s Daughter). Sarah: ‘Daardoor hebben we vanuit huis meegekregen om over gevoelens te praten, geïnteresseerd en nieuwsgierig te zijn. Dat is van grote invloed op hoe we onze muziek schrijven.’
Julia: ‘Ja, we gaan grote emoties niet uit de weg.’
Eerdere liedjes gingen over gedeelde ervaringen en gevoelens. Op The Fear That This Is Real zingen ze voor het eerst allebei over eigen verhalen. ‘Maar dat doen we dan wel op een manier dat jij bijvoorbeeld je ei kwijt kunt in een harmonie, of in een ander perspectief in de tekst’, zegt Sarah.
‘Als ik denk dat ik eerlijk ben in een tekst, kun jij zeggen: maar Saar, zit er eigenlijk niet dit en dit onder? We kunnen samen heel goed tot de kern komen, omdat we zo goed van de ander weten hoe die in elkaar zit.’
Het gevaar van zulke eerlijke muziek: versmelten met je muziek en je eigenwaarde verbinden aan je succes met die muziek. ‘Ik weet niet hoe andere artiesten dat doen, eigenlijk’, zegt Sarah. ‘Hoe houd je dat gezond voor jezelf? Ik ben in ieder geval heel blij dat we het met zijn tweeën doen, dat er altijd iemand is die het begrijpt. Dat is het grootste geschenk dat je kunt krijgen, iemand die weet waar je doorheen gaat.’
‘We gaan binnenkort bijvoorbeeld weer naar de VS, ik zou er niet aan moeten denken dat ik alleen zou gaan’, zegt Julia. Sarah: ‘Er zijn momenten dat ik het voor lief neem dat we het met z’n tweeën doen, maar nu we het erover hebben, ben ik eigenlijk zo opgelucht.’
Een jaar geleden trokken ze ook al eens met z’n tweeën naar de andere kant van de oceaan, om met de gerenommeerde producer Philip Weinrobe in een paar dagen hun debuutalbum The Fear That This Is Real op te nemen. Ze kenden Weinrobe onder andere van zijn werk met Adrianne Lenker, en gaven zich over aan zijn werkwijze.
‘Het ging heel anders dan we gewend waren’, zegt Julia. ‘We hebben het in zes dagen opgenomen. We speelden en zongen het allemaal live, tegelijkertijd in dezelfde kamer, in een cirkel met zes andere muzikanten. Wij hadden onze nummers meegenomen, die speelden we dan voor aan de andere muzikanten op gitaar.’
Sarah: ‘Zij hadden nog helemaal niks van de liedjes gehoord.’
Julia: ‘Dat is een beetje Philips filosofie, dat iedereen er blanco in gaat. Daardoor moesten we veel meer loslaten, in plaats van controlerend en perfectionistisch zijn. Het was een mooi contrast met de thematiek van het album, waarin angst centraal staat. Dingen niet helemaal aandurven. Daarom was dit juist wel…’
Sarah: ‘Bevrijdend.’
Het saamhorige gevoel van het samenspel is bijna tastbaar in de liedjes op het album. Alleen al het geluid van Julia die aan het begin van Touchdown geconcentreerd fluisterend de maat telt: ‘Two, three, four.’
Dat ze geen koptelefoon op hadden, niks konden terugluisteren of aanpassen, was zo’n openbaring, zegt Sarah.
Julia: ‘Vertrouwen dat het ook goedkomt als je er niet bovenop zit.’
Sarah: ‘We proberen wat losser te zijn. We zijn best perfectionistisch. Vooral jij Juul, als ik dat mag zeggen.’
Dat ze nu al de kans hebben om met excentrieke Amerikaanse producers te werken en een behoorlijk internationaal publiek hebben opgebouwd (Spike Lee reageerde op Instagram enthousiast op hun touraankondiging ), is te danken aan sociale media.
Dat knelt een beetje. De zussen antwoorden volmondig ‘ja’ op de vraag of ze het liever zonder sociale media hadden gedaan. ‘Sociale media zijn zo dodelijk voor je brein en je creativiteit’, zegt Julia. ‘Je bent jezelf de hele tijd aan het overprikkelen, om alles even plat te leggen als je je niet nice voelt. Maar pas als je ruimte geeft aan slechte gevoelens en je je af en toe gaat vervelen, kom je op ideeën.’
Maar het is een haat-liefderelatie, want het levert ook veel op. ‘Er is wel wat voor te zeggen dat je met sociale media veel meer zelf de controle hebt’, zegt Sarah. ‘Wij vonden het leuk om een video van een nummer te maken en die online te zetten; ineens konden we daardoor allemaal mensen ontmoeten en ging er een balletje rollen.’ Julia: ‘Ja, dat weegt zwaarder dan dat we het af en toe een moeilijk iets vinden.’
‘Als het een opstapje is om uiteindelijk shows te kunnen spelen, is het het wel echt waard’, zegt Sarah. ‘Dat is waar we het meeste energie uit halen: live in een ruimte kunnen spelen voor mensen. Verbinding, dat willen we uiteindelijk toch allemaal.’
The Fear That This Is Real verschijnt op 9 oktober. Sarah Julia toert in december door Nederland.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant