De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. Ai Ogura kon zijn Japanse fans in Motegi niet op een thuiszege trakteren, iets wat in de MotoGP sowieso maar zelden is gelukt.
De ogen van de Japanse fans waren afgelopen weekend begrijpelijkerwijs gericht op Ai Ogura. Want er was weer eens hoop op een Japanse zege voor eigen publiek in de MotoGP. Het was mooi om te horen dat iedere actie van Ogura werd bejubeld. Helaas ging het voor hen niet om de eerste plaats. Het was beter geweest als de Grand Prix in Motegi in juni of begin juli was verreden. Op dat moment verkeerde de Aprilia-coureur in een ongekende vorm. Hij werd tweede in Tsjechië en Duitsland, maar bovenal won hij de TT Assen. Hiermee werd de 25-jarige de zevende Japanner die een race in de koningsklasse wist te winnen. Ogura ging de zomerstop in als de nummer één in de tussenstand en was ineens titelkandidaat. En dat pas in zijn tweede MotoGP-seizoen. Na de zomerstop sloeg het echter snel om. Op Silverstone maakte Ogura zijn eerste echte fout van het seizoen en later raakte hij tijdens een training geblesseerd. Hierdoor miste de Japanner twee GP’s en daarna is hij nog niet teruggekeerd op zijn uitzonderlijke niveau van voor zijn blessure, al zijn vrij constante resultaten in de top-zes natuurlijk verre van matig.
Maar een Japanse overwinning in eigen huis zat er dus niet in. Het is in het MotoGP-tijdperk ook slechts één keer voorgekomen. In de 500cc wisten vier Japanners een GP te winnen: Hideo Kanaya (1x), Takazumi Katayama (1x), Norifumi Abe (3x) en Tadayuki Okada (4x). Voor de Japanners was Abe de grootste held, want hij slaagde er twee keer in om een 500cc-race op Suzuka te winnen. In de MotoGP – die sinds 2002 bestaat – wisten twee Japanners te winnen. De bekendste Japanse coureur is ongetwijfeld Daijiro Kato. Hij was een enorm talent en zou zonder twijfel races gaan winnen in de MotoGP, maar kreeg daar de kans niet voor omdat hij uitgerekend bij zijn thuisrace op Suzuka in 2003 overleed na een crash. De twee Japanners die wel wonnen, zijn minder bekende namen voor het grote publiek. Tohru Ukawa was in 2002 de teamgenoot van Valentino Rossi bij Repsol Honda. Deze motoren waren, zeker in de eerste races van de nieuwe MotoGP-klasse, oppermachtig. Ukawa profiteerde daarvan door de tweede race van het seizoen in Zuid-Afrika te winnen.
De andere Japanner is misschien nog onbekender, maar won wel twee keer in de MotoGP. Makoto Tamada slaagde er zelfs in om zijn thuisrace in Motegi te winnen, waarmee hij de enige Japanner is die een MotoGP-race voor eigen publiek wist te winnen. Beide zeges behaalde hij in 2004. Een jaar eerder maakte Tamada zijn debuut als vaste rijder in de MotoGP. De Japanner had zich al bewezen in eigen land en door tijdens wildcardoptredens in de World Superbike te winnen. In de eerste jaren van de MotoGP was er nog niet één bandenleverancier, maar streden Michelin, Dunlop en Bridgestone nog tegen elkaar. Het Japanse Bridgestone zag in Tamada de perfecte rijder om hun banden verder te verbeteren. Terwijl de overige Honda-rijders in 2003, zoals Valentino Rossi, met Michelins reden, reed Tamada voor Pramac Honda met Bridgestones. Op een aantal banen pakte dat perfect uit, zoals in Brazilië en tijdens de thuisrace in Japan. In zijn eerste seizoen kwam Tamada in deze GP’s al als derde over de finish, alleen werd hij in Motegi later gediskwalificeerd vanwege een te agressieve inhaalactie op Sete Gibernau in de laatste ronde.
In 2004 reed Tamada voor Camel Honda met als teamgenoot Max Biaggi. Opvallend was dat er binnen één team met twee verschillende bandenfabrikanten werd gereden: Biaggi met Michelin en Tamada met Bridgestone. Op de meeste banen was Michelin beter, maar Bridgestone had in dit seizoen zeker een stap gemaakt en op een aantal banen waren ze zelfs sterker. Het was geen toeval dat Tamada ook dit jaar in Rio en Motegi zeer sterk was. Deze keer was hij zelfs nog beter dan een jaar eerder. In Brazilië werd het een duel om de overwinning met uitgerekend zijn teamgenoot Biaggi, die met Michelin reed. Tamada was beter en won. Het betekende niet alleen zijn eerste zege, maar ook de eerste overwinning van Bridgestone in de MotoGP. Maar de meest bijzondere zege van Tamada kwam ruim twee maanden later. Voor zijn thuisrace was de Japanner al tweede geworden in Estoril. Toen kon hij Rossi nog niet verslaan, maar dat lukte in zijn thuisrace wel. Deze keer wist Tamada de meervoudig wereldkampioen te passeren en voor te blijven. Het leverde een historische zege op voor eigen publiek, met een Japanse motor en bandenfabrikant.
Mede door de successen van Tamada besloot Ducati om in 2005 de overstap te maken van Michelin naar Bridgestone. Dit zou goed uitpakken, want in 2007 leverde dit Ducati de MotoGP-wereldtitel met Casey Stoner op. Voor Tamada ging het na zijn geweldige seizoen vanaf 2005 minder. De Japanner stapte over naar Michelin, maar vond met deze banden niet hetzelfde gevoel. Wel wist hij nog één keer een podium te behalen. Dat gebeurde opnieuw voor eigen publiek in Motegi in 2005. Maar zo goed als in 2004 zou Tamada nooit meer zijn. Eind 2007 verliet de Japanner de MotoGP en ging hij rijden in de World Superbike, totdat hij in 2009 terugkeerde naar Japan. Wat als Tamada ook in 2005 en later nog met Bridgestone had gereden? We zullen het nooit weten…
Tot volgende week,
Asse Klein