Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (71), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Het is geen doen meer hier in Kyiv. We zijn gisteravond tot de conclusie gekomen dat de kleinkinderen zo snel mogelijk weer naar Italië moeten. Er vliegen constant drones over de stad, er slaan raketten in. Zowel in het centrum, als in mijn wijk Boryspil in het zuiden.
‘Anna, Maks en de kinderen zitten aan de westelijke kant van Kyiv, daar werden twee flats geraakt. Verder valt het internet regelmatig uit en is de stroom weer op rantsoen. Waarom zouden Katja en Ksoesja nog langer hier in Oekraïne blijven? We hebben de situatie toch weer onderschat en dachten dat het wel zou loslopen met de bombardementen. Of althans, we wisten wel dat we vaak naar de schuilkelder zouden moeten, maar niet zó vaak.
‘Als ik de berichten mag geloven, blijven er drones en raketten richting Kyiv komen. Vooral de bruggen over de Dnipro zijn nu doelwit, waardoor we zaterdag in een lange file van auto’s terechtkwamen die moesten omrijden. Maks wilde ons meenemen naar een stuk bos bij Brovary, ten oosten van Kyiv, om daar wat te wandelen en te ontspannen. Hij probeert zo goed als zo kwaad als het gaat leuke dingen voor zijn kinderen te organiseren. In het bos daar, waar zowel loof- als naaldbomen staan, kwamen we vroeger ook weleens. Zeker in de late zomer is het er prachtig. Maar zaterdag zijn we er nooit aangekomen.
‘Het vervelende van dit alles is dat mijn schoondochter Anna weer gesterkt wordt in het idee dat Kyiv écht een onleefbare stad is geworden. Mocht ze ergens vanbinnen toch nog een kleine twijfel hebben gehad over in welk land de toekomst van Katja en Ksoesja ligt, dan zal die nu wel verdwenen zijn. Anna denkt niet dat de meisjes ooit nog zullen kunnen terugkeren naar Oekraïne.
‘We voerden er talloze gesprekken over en maakten zelfs ruzie. Want zoals je weet, kan ik het niet verkroppen dat mijn zoon zijn leven op het spel zet voor een democratisch Oekraïne waar zijn eigen dochters dan vervolgens niet zullen wonen. Ik verzet me al meer dan viereneenhalf jaar tegen het idee van een volwassen Katja en Ksoesja die in Italië wonen en werken. Maar zaterdag, in die vreselijke file in het centrum van de stad, na de zoveelste drone-inslag, dacht ik: wat moeten ze hier eigenlijk?
‘Ik realiseerde me dat deze oorlog nog lang niet voorbij is. Dat de winter er binnenkort aankomt. Dat mensen zullen doodvriezen als er weer elektriciteitscentrales worden gebombardeerd. Dat nu zo’n beetje alle mannen in Oekraïne wel met trauma’s rondlopen, of ze nu aan het front dienen, ondergedoken zitten of als hulpverlener mensen van onder het puin vandaan halen. En dat er, willen de meisjes inderdaad terugkomen, nog ongelooflijk veel moet gebeuren.
‘Misschien heeft Anna wel gelijk en zullen Katja en Ksoesja nooit meer wonen in de stad waar ze geboren zijn. Ik durf er niets meer over te zeggen.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Source: Volkskrant