Jan van Tienen onderzoekt in de rubriek ‘Lopend onderzoek’ allerlei fascinerends in de alledaagse leefomgeving. De achtergelaten kinderfietsjes maken iets los in Nederland. Ethel uit Gasselte mailt dat ze bij haar in de straat staan om automobilisten te manen tot rustiger rijden.
De achtergelaten kinderfietsjes hebben diepere gronden dan gedacht. Na de eerste Lopend onderzoek-aflevering over dit fenomeen, aangereikt door Erik Sjouerman, mailde Wim van de Vrugt de krant, die een fietsje in Haren had zien staan, en na díé publicatie mailden zowel Ethel uit Gasselte als Han uit Emmen/Zuidbarge de krant om een hypothese te opperen: ‘[...]Nooit aan gedacht dat zo’n fietsje daar staat in de hoop dat automobilisten wat langzamer rijden?’, schreef zij. ‘Bij ons in het dorp staat ook zo’n fietsje.’
Als ik die hypothese aan Erik en Wim voorleg, brengen zij (en ik) daar tegenin dat het fietsje van Erik in Eindhoven niet naast een woonerf of überhaupt naast huizen of een autoweg stond: het stond naast een fietspad, bij een verkeersknooppunt voor fietsers. Ook bij Wim lijkt de ‘kinderfiets als waarschuwing’-hypothese onwaarschijnlijk: als dat fietsje er om die reden staat, waarom zou iemand het dan ook weer weghalen, zoals bij Wims fietsje gebeurde?
Ethel legt uit dat ‘haar’ fietsje aan een flinke doorgaande weg staat in het dorp waar ze woont. ‘Op die weg rijden ze natuurlijk altijd harder dan de toegestane 30 kilometer per uur, dus dat fietsje staat er gewoon een beetje van: ‘nou ja, rij eens wat rustiger’’, zegt ze.
Ik vraag of ze dat zeker weet, en dan lacht ze en zegt ze dat ze het inderdaad nooit heeft gecheckt, maar dat ze wel weet van wie het fietsje is, dus dat ze het de volgende dag eens kan vragen. Ethel zegt dat ze jaren in Limburg heeft gewoond en daar nooit zulke ‘waarschuwingsfietsjes’ heeft zien staan, maar in het Noorden wel, op veel plekken, veelal langs woonerven, veelal langs doorgaande wegen. Ik vertelde haar dat Wim uit Haren had geopperd dat het fietsje in Haren er misschien stond als herdenking voor een ongeluk dat daar was gebeurd, Ethel kon daar nog wel in meegaan.
De volgende ochtend stuurt Ethel foto’s van het fietsje: het is een verroest exemplaartje, dat met ijzerdraad aan de boom is vastgebonden. ‘Mensen niet thuis’, appt ze. Kort erna, nieuw bericht, dat ze doorstuurde van de eigenaar van het fietsje: ‘Omdat ze zo hard rijden aan de Dorpsstraat. Werkt niet echt haha.’ Dus, bevestiging! Kort daarna krijg ik nóg een bericht van Ethel, dat ze verderop in de straat nóg een fietsje zag, dat daar inderdaad ook als waarschuwing staat.
Goed, het zegt nog niets met zekerheid over de fietsjes van Wim en Erik, maar mogelijkerwijs wel iets over de Nederlandse verkeerswaarschuwingscultuur. En is die in Limburg dan echt anders dan in het Noorden? Woont u in Limburg, en heeft u daar wel zulke fietsjes zien staan? Laat het mij dan graag weten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant