is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Geweld! Gutsend bloed! Botte bijl! Escalatie! – dat was zo ongeveer het standpunt van Maxim Hartman in Renze, maandagavond. Een talkshow die een raasbol aan tafel laat plaatsnemen die het script zo naast zich neerlegt, het is een zeldzaamheid. Ik weet dat het hem gevraagd wordt en dat het daarmee ook geregisseerde dwarsigheid is, maar toch: lekker onhandelbaar. Armen over elkaar, hoofdschudden maar. Er gebeurde weer eens wat.
Mobieltjes moeten vanaf volgend jaar helemaal verdwijnen uit scholen, ook in de pauzes en op het plein, werd diezelfde maandag bekend. Thuis of in de kluis. Staatssecretaris Willemijn Aerdts (Digitale Economie) mocht haar beleid toelichten.
Je moet dat telefoon-fouilleren niet aan de leraar overlaten, vond Hartman. Gewoon een handhaver neerzetten bij de ingang. Conciërges hebben toch niks te doen. ‘Het is toch heel simpel, je controleert toch ook in sommige scholen op wapens?’
En, na de cijfers van opiniepeiler Gijs Rademaker (‘Jij staat alleen aan de zijlijn, met je cijfers’): ‘We moeten gewoon even laten zien wie hier de baas is. Het is heel simpel. Soms moet dat even, zeker met pubers. Je moet even dominant doen. Je doet gewoon de was niet meer, je kookt niet meer voor ze. Straffen!’ En later: ‘We moeten er het leger op afsturen!’
Verrek, toch gelijk, bleek uit de voxpopjes van Het Jeugdjournaal. Leerling 1 kwam met een eigen take op de slogan: ‘Hij zit in de tas. Niet in de kluis.’ ‘Ze nemen gewoon hun iPad mee nu’, wist leerling 2. En, nummer 3: ‘Mijn telefoon zit ook in mijn tas. Ik zit er ook de hele tijd op. Ik ben gewoon eerlijk. Ik houd me echt niet aan de regels, nee.’
Even dominant doen. Het gebeurde bij Tijd voor Max, maar op een fijne manier, aan tafel zat iemand met overwicht. Mevrouw El Guebli, leraar Nederlands op een school in Amsterdam-West (en Leraar van het jaar Amsterdam 2025) vertelde over haar loopbaan, theatertour en kansenongelijkheid. Hé, nog een unicum, een talkshow met iemand die niet alleen praatte, maar ook iets te zeggen had.
Haar verschijning – innemend, glitteroogjes, zo’n stem die ook de achterste banken in het klaslokaal bereikt – was een grote vuist tegen de studieloopbaanbegeleider die haar op haar 17de had verteld dat het goed was een plan B in gedachten te houden, volgens haar zouden studenten met een migratieachtergrond de opleiding zelden afronden. Mevrouw El Guebli: ‘Mijn vader zei altijd: er liggen kansen, maar geen gelijke kansen.’
Terwijl, zei ze fel: wat kon zij er nou aan doen dat ze een Marokkaanse achtergrond had?
En de hele klas viel stil.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant