De lezersbrieven! Over Europese boosheid op China, rotte appels in de wetenschap, sociale media en een pleidooi voor het afschaffen van fooi.
De Chinese overheid helpt haar bedrijven met oneerlijke praktijken om Europese concurrenten uit de markt te drukken. Friedrich Merz en Emmanuel Macron willen daarom nieuwe handelswapens introduceren.
Zolang Europese ondernemers grof geld verdienden door bij de productie van goederen op grote schaal gebruik te maken van in fabrieken nagenoeg opgesloten Chinese arbeiders hoorde je geen staatshoofd mopperen. Nu de Chinezen zelf de directie van het product en de verkoop in Europa ter hand nemen is Leiden plotseling in last. De Europese belastingheffing is in het geding omdat het directiegeld nu in China blijft.
Een klassiek geval van ‘boontje komt om zijn loontje’. Wanneer gaan we in Europa beseffen dat we alle vervuiling van milieu en mensenrechten zelf moeten oplossen of anders genoegen moeten nemen met minder materiële welvaart?
Kees de Jong, Utrecht
Hoewel het artikel over de ontmaskering van frauderend onderzoeker Yannick Griep een terechte poging tot systeemkritiek doet, valt vooral het afschuiven van verantwoordelijkheid door de Radboud Universiteit op. Griep wordt neergezet als een rotte appel aan een verder gezonde boom.
‘En uiteindelijk heeft het systeem gewerkt, hè’, concludeert de decaan omdat Griep uiteindelijk door de mand is gevallen. Een verrassende constatering, die suggereert dat het niet aan het academische systeem ligt.
Maar in de wetenschap selecteert het systeem juist op ‘rijzende sterren’ zoals Griep, die veel publiceren en grote beurzen binnenhalen. De norm in de academische wereld is dat jonge onderzoekers onder grote druk staan om te excelleren, maar in tijdelijke aanstellingen werken, wat een basis schept van onzekerheid en afhankelijkheid. Dit stimuleert ‘cherry-picking’, overdrijven en ook valsspelen, en ontmoedigt kritiek op de gevestigde orde.
De integere onderzoeker met tegenvallende resultaten verliest uiteindelijk van de collega die snel en slordig is, of zelfs data manipuleert en daardoor meer publiceert. Laten we eerlijk zijn, hier wordt geoogst wat er gezaaid is.
Het zou goed zijn niet alleen heel kritisch te kijken naar de rotte appel, maar vooral ook naar de boom waaruit deze geplukt is.
Guido Bonthond, Oldenburg (Duitsland)
‘93 procent van de Nederlanders denkt dat sociale media hun gebruikers manipuleren.’ Hoeveel van hen stoppen dan ook met die onzin?
Hans van Noord, Utrecht
Thomas van Luyn adresseert een hardnekkig probleem: fooidwang. Dit keer vanwege een in de horeca oprukkend fenomeen: de pinfooi. Klanten worden met het nieuwe pinapparaat schaamteloos gedwongen kleur te bekennen. Fooi geven is geen vrije keuze meer, maar een sociaal examen.
Terwijl er juist redenen zijn om het geven van fooien af te schaffen. De fooi is mateloos willekeurig. De ontvanger werkt meestal in de horeca, als taxichauffeur of op de touringcar. De relatie met de kwaliteit van de dienstverlening is vaak gering. Veel mensen voelen zich bovendien ongemakkelijk wanneer aan het einde van een touringcarreis ‘de pet rondgaat’.
Wie geeft iets extra’s aan de kassamedewerker? Aan de leerkracht? Aan de vuilnisman? Aan de automonteur, de huisarts, de illustrator of de journalist van de Volkskrant? Iedereen kan voorbeelden noemen van beroepen waarin een fooi meer voor de hand ligt dan in de horeca.
Dat fooien, hoewel verboden, nog steeds als informeel argument dienen om salarissen laag te houden, is een kwalijke praktijk die afschaffing des te urgenter maakt.
Voor elke gewaardeerde arbeidsprestatie past in de eerste plaats een eerlijke beloning via de arbeidsovereenkomst. Daarnaast volstaan een compliment of een bedankje. Van de klant zelf, als er persoonlijk contact is, en anders van de leidinggevende.
Het verschijnsel fooi is even smakeloze folklore als het vroegere zwanentrekken en hanenrijden: tradities die we terecht hebben afgeschaft.
Ludo Grégoire, Leiden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant