Horrorserie Horrorauteur Mike Flanagan maakte een nieuwe versie van Stephen Kings ‘Carrie’. Het verhaal speelt nu in het heden, met schoolschietpartijen en online pesten. Het varkensbloed is als vanouds.
Summer H. Howell in de serie Carrie.
Door Mike Flanagan. Met: Summer H. Howell, Samantha Sloyan, Siena Agudong.
8 afl. van circa 50 min.
Te zien op Prime Video.
Eén ding is als vanouds in Mike Flanagans versie van Carrie: het varkensbloed. Net als in de klassieke film van Brian DePalma uit 1976 en de remake van Kimberly Peirce uit 2013 loopt het ook in deze nieuwe serie in lange, donkerrode strepen over Carrie’s geschokte gezicht naar beneden. Het druppelt van haar vingertoppen op het houten podium, waar ze net is gekroond tot prom queen, terwijl een gymzaal vol klasgenoten haar uitlacht.
Het grote verschil dit keer echter is dat de mooi uitgedoste tieners in de zaal niet met hun vingers naar het meisje in de spotlights wijzen, maar de camera’s van hun mobiele telefoons op haar richten. Carrie’s vernedering tijdens het schoolbal is immers fantastische content voor social media en zal gegarandeerd viral gaan.
In deze gemoderniseerde versie van Carrie, gebaseerd op het boek van Stephen King uit 1974, is de grootste horror niet zozeer het meisje met de telekinetische krachten, of haar schoolgenoten die haar het leven zuur maken, zelfs niet haar strenge moeder. De grootste horror is de moderne samenleving waarin deze tieners groot moeten worden. „We waren slechts kinderen die ook maar probeerden ons best te doen”, snikt Carrie’s vriendin Sue (Siena Agudong) dan ook in de eerste aflevering.
Carrie (Summer H. Howell) wordt buitengesloten door haar schoolgenoten.
Showrunner Mike Flanagan begint het verhaal aan het eind, net na de fameuze gymzaalscène. Op nieuwsbeelden zien we Ewan High School branden, we horen paniekerige telefoontjes naar het alarmnummer die melding maken van honderden scholieren gevangen in de gymzaal, over hele winkelstraten die in brand opgaan, en over lijken die overal verspreid liggen.
Pas daarna springt de serie terug in de tijd en introduceert het Carrie (de Canadese Summer H. Howell), een scholiere die tot dan toe een uiterst beschermde, religieuze opvoeding heeft genoten. Maar dan overlijdt haar vader plotseling (de serie geeft hem een langer leven dan het boek) en moet ze naar school.
En dat doet Carrie, die altijd heeft verlangd naar de buitenwereld, met kinderlijk enthousiasme. In een scène die mooi illustreert hoe braaf ze is, zit Carrie tijdens haar eerste schooldag bij de scheikundeles. Als enige in een klas vol verveelde tieners draagt zij de verplichte beschermbril. Haar grote ogen glanzend achter de plastic glazen, gretig kijkend naar het proefje dat de leraar voor de klas uitvoert.
Omdat Carrie al die jaren thuisgehouden is, en opgroeide in een „sekte van drie” zoals de sociaalwerker het omschrijft, kan ze niet wachten de wereld te ontdekken. Haar moeder Margaret daarentegen vreest ervoor. De gezinsleden zijn in deze versie namelijk niet alleen diepreligieus, maar ook enthousiaste aanhangers van complottheorieën. De overheid, het ‘zogenaamde’ nieuws – ze wantrouwen alles. Iets wat Margaret, sterk gespeeld door Mike Flanagans favoriete actrice Samantha Sloyan, een stuk interessanter maakt dan controlerende ouders in tienerverhalen meestal zijn. Daar komt bij dat Margaret stiekem best vaak gelijk heeft.
Carrie (Summer H. Howell) omarmt haar moeder Margaret (Samantha Sloyan).
Zo ondergaat Carrie op haar eerste schooldag direct een oefening voor een schoolschietpartij. Omdat het meisje niet weet wat er gebeurt, of dat er überhaupt zoiets afschuwelijks bestaat als schoolschietpartijen, denkt ze dat de in het zwartgeklede politieagent die doet alsof hij een schutter is, echt is. Wanneer een woedende Margaret verhaal komt halen, probeert de schooldirecteur haar te kalmeren. „Voor deze kinderen is het niet traumatiserend. Ze doen dit al sinds de basisschool”, sust hij. Waarop Margaret geschokt zegt: „Hoe afschuwelijk is dat?” Geef haar eens ongelijk.
Een paar afleveringen later, wanneer haar dochter het mikpunt is van meedogenloos online pesten, zegt Margaret rake dingen over de nadelige gevolgen van sociale media. Dingen die de andere ouders gewoon voor lief genomen hadden.
Het zijn deze elementen die de nieuwste Carrie een relevant en provocerend randje geven. Al is het niet helemaal voldoende om deze remake echt te rechtvaardigen. Omdat het originele boek van King immers een blauwdruk vormde voor de vele high school-series en -films die de afgelopen vijftig jaar zijn gemaakt, ontkomt Flanagans versie er ondanks – of misschien dankzij – die moderne update namelijk niet aan dat het op meerdere momenten voelt als iets dat we al veel vaker zagen. Hoe kundig gemaakt en goed geacteerd het ook is.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie