Van buurmeisje tot femme fatale: actrice Eva Marie Saint maakte in 1954 haar filmdebuut in On the Waterfront, vijf jaar later had ze een hoofdrol in North by Northwest van Alfred Hitchcock. Ze overleed dinsdag op 102-jarige leeftijd.
Dat is ook een manier om je speelfilmdebuut te maken. Direct maar in On the Waterfront, de sociaal-realistische zwart-witklassieker over angst en walging en corruptie in de haven van Hoboken, New Jersey. Het overkwam Eva Marie Saint in 1954, als tegenspeelster van de toen precies even oude, maar al grote Marlon Brando. En ze won voor haar debuut pardoes een Oscar.
De oorspronkelijke trailer – altijd leuk om terug te zien – van deze film van Elia Kazan is ronduit ronkend:
We urge you to see this movie…
and introducing Eva Marie Saint in an unforgettable screen debut…
Over de auteur: Rob van Scheers schrijft voor de Volkskrant over film, non-fictie, thrillers, muziek en graphic novels.
Blond, met haarband, en een katholiek wit kraagje – ze was in werkelijkheid al 29, maar hier oogt ze in haar rol van Edie Doyle nog als een onschuldig buurmeisje, nou ja, bijna. Niettemin zal ze als het kleine zusje van de vermoorde havenarbeider Joey Doyle een sleutelrol spelen in het breken van de door de maffia geïnfiltreerde vakbond van bovenbaas Johnny Friendly. Daar bovenop had ze ook nog een zoenscène met Brando.
Als je tot dan toe alleen maar gewend bent aan rolletjes op radio, tv en in het theater moet het draaien van On the Waterfront een indringende ervaring zijn geweest. Eva Marie Saint in 2000: ‘Brando kwam de set oplopen en hij begon mij direct te plagen. Ik raakte daarvan uit mijn evenwicht. De complete shoot was ik uit mijn evenwicht.’
Voor Alfred Hitchcock was het allemaal een tikkeltje te braaf. In North by Northwest (1959 – een van zijn allerbeste thrillers) presenteerde hij haar als een archetypische femme fatale, een rol die ze nog niet eerder had gespeeld. Om het allemaal wat zwoeler te maken moest ze leren om haar stem een halve octaaf te laten zakken, en vooral om die ook wat heser te laten klinken.
De eerste keer dat ze als spionne Eve Kendall de op de vlucht geslagen Cary Grant spreekt (of preciezer: hij is reclameman Roger Thornhill, die abusievelijk voor een geheim agent wordt aangezien) bevinden ze zich in de restauratiewagon van een sneltrein.
De dialoog mag je voor die tijd zeer expliciet noemen. Na wat verkennend verbaal gepingpong zegt Roger:
Roger: Wat ik bedoel is, op het moment dat ik een attractieve vrouw ontmoet ben ik geneigd om vooral te doen of ik niet met haar zou willen vrijen…
Eve: Waarom denk je dat je het zou moeten verbergen?
Roger: Nou… ze zou het hele idee verwerpelijk kunnen vinden.
Eve: Aan de andere kant… misschien vindt ze dat wel helemaal niet.
Roger: Wat een geluk dat ik aan deze tafel geplaatst ben.
Eve: Geluk had er niets mee te maken.
Roger: Toeval?
Eve: Ik heb de steward vijf dollar fooi gegeven om dat te doen.
Roger: Is dat een open invitatie?
Eva Marie Saint als superieure blondine, en Cary Grant eet uit haar hand. Vergelijk dat met de seksueel geladen dialogen tussen Sharon Stone en Michael Douglas in Basic Instinct – volgens Paul Verhoeven zijn ze bijna letterlijk uit North by Northwest geleend, en bij zijn film alleen een tikkeltje eigentijdser gemaakt.
Voor haar spel in North by Northwest oogstte Eva Marie Saint veel lof, maar de metamorfose naar femme fatale was een jas die haar toch niet zo lekker zat.
In weerwil van Hitchcocks advies – hij zag in haar een nieuwe Hollywoodvamp – keerde ze terug naar ‘serieuzer’ rollen: Exodus, het epische drama van Otto Preminger over de vorming van de staat Israël; het kostuumdrama All Fall Down (John Frankenheimer, 1962) met Warren Beatty als haar dandy-tegenspeler, en het racedrama Grand Prix (John Frankenheimer, 1966).
Ook omdat ze meer tijd aan haar gezin wilde besteden – producent en regisseur Jeffrey Hayden en hun twee kinderen – verdween ze langzaamaan uit beeld. Haar filmografie telt 21 titels in totaal, en dat is niet heel veel. Onder die keuze lijkt ze niet te hebben geleden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant