MONSTER - Pak een kruk, ga in het duivenhok zitten en laat je verrassen. Een leven zonder duiven trekt Harold van der Kruijk uit Monster niet meer.
Harold van der Kruijk ontvangt de verslaggever van Omroep West met open armen. Speciaal voor dit interview heeft zijn vrouw Bea een appeltaart gebakken, waarvan een bonk van zeker 500 gram op het bord van de reporter ligt.
Op het dak van Harolds rijtjeswoning genieten tientallen duiven van het najaarszonnetje. Af en toe gaat de groep er even vandoor, omdat er bijvoorbeeld een roofvogel in de buurt is. Maar daarna landen ze weer, een magisch gezicht.
'Het is mijn grote passie, die ik van huis uit heb meegekregen. Bij mijn vader op schoot, in het duivenhok genieten van die prachtbeesten. Je kunt je ei erin kwijt. Heerlijk man', zegt de Westlander.
Met 13.000 bij de Nederlandse Postduiven Organisatie (NPO) geregistreerde leden, is de duivensport groot in Nederland. Toch kan niemand in dit wereldje deze zomer om Harold van der Kruijk heen.
Met duif Amy, vernoemd naar een van zijn vier kleinkinderen, wint hij de roemruchte vlucht van Pau (Frankrijk), ruim 1.000 kilometer van Monster. Van alle duiven die terug naar Nederland fladderen, landt Amy bij Harold als eerste van alle vogels op de klep.
'Een vlucht die iedereen wil winnen, maar ik gewonnen heb', schatert Harold. Na de overwinning wordt de duivenman door meerdere mensen benaderd, die de winnende duif voor een flinke smak geld willen kopen.
'Maar hij zit hier nog steeds, in het duivenhok in de tuin. Ik laat Amy nog iedere dag naar buiten, dat zou geen mens doen. Meestal gaan ze in een kooi en wordt 'ie niet meer losgelaten. Maar bij mij vliegt Amy nog iedere avond lekker haar blokjes om.'
Harold zit - je gelooft het niet - 's nachts om 4.54 uur - op de wc als hij een appje op zijn telefoon krijgt. Het systeem geeft aan dat Amy op de klep geland is na de lange vlucht uit Pau.
Harold heeft in zijn achtertuin meerdere duivenhokken staan, maar Amy zit op een speciale plek. Pal naast de woning, in een klein optrekje van vier vierkante meter.
'Kijk, hier zit ze. Samen met haar vriendje. En ik hoop op eitjes. Hoe meer eitjes van Amy, hoe beter.' En weer buldert Harold van het lachen. Verliefd op zijn duiven.
Toch zit de gezondheid hem in de weg. Harold heeft het aan zijn longen, hij heeft nog maar een longinhoud van 26 procent. Longartsen staan er echter versteld van dat hij nog zo vitaal is.
'Tegenwoordig lig ik 's nachts aan het zuurstof. En werken in de kas, als het hortensiaseizoen weer begint, doe ik ook met een zuurstoftank. Het is allemaal best wel een beperking.'
Voor zijn longen 'loopt' Harold jarenlang in het HagaZiekenhuis in Den Haag. 'Bij Hassan, een wereldvent. Hij heeft mijn leven gered.' De Westlander schiet vol.
Nu heeft Hassan de duivenman doorverwezen naar het Erasmus MC in Rotterdam, waar Harold mogelijk in aanmerking komt voor longtransplantatie. 'Maar of je op de lijst komt? Het is allemaal zo moeilijk.'
Binnenkort krijgt Harold weer een complete medische check. Dan wordt hij, zoals 'ie het zelf zegt, helemaal binnenstebuiten gekeerd. Van zijn teen tot zijn kruin. 'Om toch weer te kijken hoe of wat.'
Het schoonmaken van de duivenhokken kan ook niet meer zonder voorgelaatsmasker. 'Dat ding pompt verse lucht naar binnen. Zonder dat masker kan ik geen duif meer houden. Dan is het leven klaar.'
De longarts is goed doordrongen van Harolds voorliefde voor de duiven. 'Maar wie ben ik om te zeggen dat jij die vogels weg moet doen?' legt de longarts hem eerder voor.
'Het doet mij wat', vertelt Harold met trillende stem. 'Ik ben een grote vent met een klein hartje, maar als het tegenzit dan is het voorbij. Maar doordat ik die duiven heb, wil ik werken en toon ik inzet. En de duivenvereniging helpt mij. Daardoor kan ik nog draaien.'
Source: Omroep West Den Haag