Tv-recensie Stemmige levensliederen en verhalen van verlies en veerkracht in de Nationale Lichtjesavond (KRO-NCRV), bedoeld om met Nederland „het gemis van overleden dierbaren” te delen en troost te bieden.
De Nationale Lichtjesavond, een brandende-kaarsjes-uitzending vol verhalen over persoonlijk leed en veerkracht.
Het was een droevige, zondagse zondag op tv, één dag voor Allerzielen, bij KRO-NCRV aanleiding voor een brandende-kaarsjes-uitzending vol verhalen over persoonlijk leed en veerkracht. Mét een eigentijdse vertolking van het Bijbelse verhaal van Job, de godvruchtige man die alles verliest (omdat God, uitgedaagd door pestkop Satan, zijn geloof zo nodig op de proef moet stellen).
Maar voor we Job aan het woord laten, toch even dit: zijn de Belgen nu nog steeds beter? Arjen Fortuin schreef dat in 2006 over jonge Vlaamse schrijvers, maar twintig jaar later lijkt er op tv weinig hoop op verandering. In Expeditie Robinson, zondag weer van start, is nu bijna de helft van de deelnemers Vlaming, na jarenlange afwezigheid. Gaan de zuiderburen na het Nationaal Dictee en de Nederlandse dagbladen (DPG, Mediahuis) dus ook de survival-industrie overnemen? Ik durfde niet te kijken. Niet alleen dat, in WNL op Zondag prees BBB-politica Nicki Pouw-Verweij ook nog eens het Belgische abortusbeleid, dat de ingreep later toestaat dan bij ons, maar alleen met een medische indicatie.
Om de stemming nog verder te drukken betwijfelden gasten in dat laatste programma of bezuinigen op ambtenaren in Nederland enige kans van slagen heeft. En werd een beetje sip gemeld dat het niks was geworden met de ‘aangekondigde jongerenrellen’ in Den Haag na het recente oproer in Parijs. Wel putte cultuurfilosoof Jelle van Baardewijk „op een gekke manier vertrouwen” uit het voornemen van de harde kern van ADO Den Haag om winkels in de stad te beschermen tegen vreemd tuig van buiten. Hooliganvuisten voor veiligheid – je kunt je betere kameraden op de democratische barricade voorstellen.
Dus dan maar voor het volle pond gaan. Met de stemmige levensliederen en verhalen van verlies en veerkracht in de Nationale Lichtjesavond (KRO-NCRV), bedoeld om met Nederland „het gemis van overleden dierbaren” te delen en troost te bieden. Van tevoren konden we al een digitaal lichtje aansteken via de site van de omroep met een herinnering aan een dierbare, verloren door ziekte of een ongeval. In de uitzending zelf vanuit Amersfoort kwamen nabestaanden kort aan het woord – geregeld met verwijzingen naar ongevoelige dooddoeners (type ‘je hebt gelukkig nog meer kinderen’) van vrienden en kennissen. Afgewisseld met melodramatische levensmuziek door een keur van artiesten.
Maar dan de hertaling van Job, gestoken in het eigentijdse jasje van een kleurrijk gezin dat bij een auto-ongeluk beide kinderen verliest. In korte fragmenten doorloopt het stel de stadia van ontkenning, woede, rouw en, ten slotte, acceptatie. Want, luidt de begeleidende tekst van de Lichtjes-presentator: „Er komt een dag waarop je het leven weer zachtjes omarmt.”
Laten we dat hopen. Alleen heeft het met Job weinig te maken. Die blijft vertwijfeld klagen en wenen totdat God, overtuigd dat de man zijn geloof niet heeft verloren (hij klaagt zijn nood immers bij Hem), het wel genoeg vindt. Eerst leest Hij Job trouwens nog bozig de les („waar was u toen ik de aarde grondvestte?”). Laatste woorden van Job, voor hij zijn voorspoed dubbel en dwars terugkrijgt, inclusief nieuwe kinderen: „Daarom veracht ik mijzelf en ik heb berouw op stof en as.” Toch net iets anders dan de humanistische ‘veerkracht’ (‘Potje janken, en dan kijken we verder’) van de geplaagde Job in de Lichtjesavond.
Natuurlijk zoeken we troost het liefst in onszelf, waar we tenslotte ook mooie herinneringen ‘maken’. En we zoeken ‘verbinding’, ook dat klonk luid en duidelijk door in de Lichtjesavond – net als in de jaarlijkse tv-Passion met Pasen. Je kunt het zien als een seculiere nawee van het christendom, of als een nieuwe vertaling ervan. Hoe dan ook is dat zoeken naar steun, troost, verbinding en gemeenschapszin niet verbazingwekkend met één oog op de stormachtige buitenwereld. In Buitenhof stak die zijn kop om de hoek in gesprekken over de Russische dreiging, die hier nog vreemd ver weg lijkt, en de Amerikaanse woelingen, die al te dichtbij komen.
Die buitenwereld is op maandag niet weg. We zijn, in de woorden van Job, ‘kort van dagen en zat van onrust’.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie