De puppy’s in 101 Dalmatiërs stuiven heerlijk energiek over het toneel. Helaas zijn de muziek en het script van mindere kwaliteit: de Disney-magie ontbreekt.
schrijft voor de Volkskrant over theater, cabaret en media.
De nieuwe musical 101 Dalmatiërs is vooral een triomf van het poppenspel. De manier waarop de lieve witte honden met zwarte stippen tot leven worden gewekt is razend knap. De poppen zelf zijn geavanceerd. Hun bespelers zijn in beeld terwijl ze de pop laten bewegen, en ze doen live de stemmen. Zo kunnen er veel subtiele bewegingen worden gemaakt. Zie hoe dalmatiër Pongo resoluut zijn snuit in de lucht steekt, en zijn aanstaande baasje Daniëlle smachtend aankijkt om in huis te worden genomen. Zeg tegen zo’n blik maar eens nee.
Het zijn niet alleen de vele dalmatiërs die heerlijk energiek over het toneel stuiven. Er komen meer dieren voorbij: een deftige roze poedel, een kleine grommende bulldog en een grappige harige kat genaamd Tabby. Het decor van ontwerper en poppencoach Joris van Veldhoven en de cartooneske kostuums van Cocky van Huijkelom zijn een lust voor het oog.
‘Het script en de muziek zijn helaas van een stuk mindere kwaliteit. 101 Dalmatiërs’ is een boek van de Engelse Dodie Smith uit 1956, maar iedereen kent het verhaal uit de twee Disney-films: de voortreffelijke animatie uit 1961 en de liveactionfilm uit 1996, met Glenn Close als modebaas Cruella De Vil. Deze Britse musicalbewerking komt uit 2022 en is niet door de theaterafdeling van Disney gemaakt. Het gevolg hiervan is dat de voorstelling niet te veel op de Disney-films mocht lijken.
Het geraamte van het verhaal blijft wel overeind. Door een ontmoeting in een park in Londen worden de honden Pongo en Perdi verliefd, en worden ook hun baasjes Daniëlle (Shanna Slaap) en Tom (Samir Hassan) aan elkaar gekoppeld. Er ontstaat een vrolijk hectische thuissituatie, helemaal als de honden ouders worden van vijftien puppy’s. Maar dan betreedt modebaas Cruella De Vil (Kim-Lian van der Meij), een mogelijke werkgever van de kledingontwerper Tom, het strijdtoneel. Zij wil voor de Fashion Week een jurk laten maken van dalmatiërbont. Daarvoor wil zij de vijftien puppy’s kopen en ze villen.
In regie van Carline Brouwer wordt het verhaal vlot verteld, maar diverse wijzigingen ten opzichte van de films pakken niet goed uit. Zo zijn de komische oudere boeven uit de films, Jasper en Horace, hier vervangen door de twee olijke jonge neefjes van Cruella, Casper (Pepijn van den Berg) en Jasper (Jip Bartels). Stiekem vinden zij die puppy’s best wel lief, waardoor er nauwelijks dreiging van dit duo uitgaat.
Ook de casting van Kim-Lian van der Meij als Cruella is wat ongelukkig. Hoewel ze goed zingt in meerdere solo’s, is haar vertolking maar weinig angstaanjagend. Er zijn vier Cruella’s gecast voor deze productie, dus je kunt tijdens de tournee verschillende interpretaties zien van de iconische slechterik.
De muziek van de Engelse acteur en componist Douglas Hodge is erg generiek en inwisselbaar; wat ontbreekt is zo’n onsterfelijke Disney-tune als het jazzy Cruella de Vil uit de oude animatie.
Er zijn dus minpunten, maar dat neemt niet weg dat er genoeg te beleven is in deze 101 Dalmatiërs, vooral voor kinderen vanaf 8 jaar. Het is een visueel imposante, moderne productie waarin de talrijke poppen voor menig wow-moment zorgen.
Musical
★★★☆☆
Door MediaLane Theater ism Runaway Entertainment. Script Johnny McKnight, muziek Douglas Hodge, regie Carline Brouwer, vertaling Danny Westerweel.
1/11, Nieuwe Luxor Theater, Rotterdam. Tournee t/m 17/5.
Source: Volkskrant