Ik heb al achtentwintig jaar een fotorolletje liggen dat ik nooit ontwikkeld heb. Bij elke verhuizing neem ik het mee. Het zijn foto’s van twee weken Israël toen ik begin twintig was. Ik bezocht een Israëlische vriend met wie ik in Amsterdam een relatie had totdat hij terugverhuisde naar Tel Aviv. Eyal heette hij. Hij was de tweede Israëli op wie ik in korte tijd verliefd werd – ik noemde het een fase. Met Ron, de eerste, was ik een jaar samen. Hij was een ambitieuze student en ondernemer, ik een luie student met een bijbaan als verkoper bij een kledingketen. Toen ik werd ontslagen bij de keten omdat ik alle klanten negeerde, waardoor ik volgens de manager geschikter was voor een boetiek van Comme des Garçons, was het alsof mijn wereld verging. Als ik geen kleding kon verkopen, wat kon ik dan in godsnaam wel? Ron vroeg zich dat ook hardop af. Toen hij het niet veel later uitmaakte verging mijn wereld opnieuw.
Als kind was ik gefascineerd door het gewicht van het Joodse verleden. Het dagboek van Anne Frank was niet genoeg, ik wilde alles weten. Ik bestudeerde de foto’s uit concentratiekampen, van de bevrijde gevangenen, ik staarde in hun holle ogen. Dat Joden onvoorstelbaar leed hadden overwonnen maakte ze in mijn ogen betere mensen dan iemand als ik, die nauwelijks een eigen geschiedenis had. In ieder geval voelde ik me maar wat ronddrijven in mijn leven.
Als jonge twintiger, eind jaren negentig, zag ik Israël als het zonnig eindpunt van een lange Joodse lijdensweg, ook na de moord op premier Rabin en het vastlopen van het vredesproces. Volgens mij ging het om een ingewikkeld conflict waarin beide partijen concessies moesten doen. Ik wist van de bezetting, het geweld en het onrecht tegen de Palestijnen, maar naar de zwaarte van hun geschiedenis keek ik niet echt. Wel naar de dansende mensen op het strand van Tel Aviv. Dansen in de zon, begreep ik van MTV, was wat gelukkige mensen van mijn leeftijd deden. En ik wilde zo graag gelukkig zijn. Ron leefde dichter bij die zon dan ik, ook in Amsterdam straalde hij. Eyal minder. Hij gebruikte veel drugs en we gingen vooral ’s nachts uit, maar dat was prima want dat hielp me om Ron te vergeten.
Vanuit Tel Aviv nodigde Eyal me uit. Hij miste me, maar toen ik er eenmaal was leek het of ik ongelegen kwam. Overdag sliep hij en ’s nachts zat hij te gamen. Toen ik besloot eerder te vertrekken raadde hij me een hostel aan. Tot mijn terugvlucht heb ik nog een paar nachten bij de ouders van Ron gelogeerd, in Rons bed, wat voor alle betrokkenen nogal vreemd was, achteraf. Zoals het ook vreemd is dat ik al die tijd weinig aan Palestijnen dacht.
Het liefst werd ik nooit meer herinnerd aan deze reis, tot ik het fotorolletje laatst weer tegenkwam en het in een opwelling naar de HEMA bracht. Ik verwachtte groezelige kiekjes van een ongelukkige Eyal en van de Berlijnse backpackers uit het hostel met wie ik toch wel gelachen had. Ik zette me schrap voor mijn eenzame verwarring van die tijd, het huilen uit het raam omdat ik alleen daar wat privacy had. Maar er was helemaal niets op de foto’s te zien. Alles bleek overbelicht, stralend wit, alsof er in dat land alleen maar zonlicht was.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie