Als kind stelde ik me in bed voor dat een gezicht een landschap was. Dan fantaseerde ik dat ik over mijn hoofd liep, een beetje zoals in die clip waarin een band over de rondingen van Pamela Anderson wandelt, maar dan niet seksueel. Ik dacht dan aan een piepklein Sarahtje dat over huidheuvels liep, en door dalen struinde, over sinkholes heen sprong en, waarom ook niet, zich in plooien verstopte. En dan viel ik in slaap. Ik vond dat lichaam, dat gezicht als avontuurlijk landschap, geruststellend. Met de ouderdom zouden de dalen steeds dieper worden, de grond steeds droger, als scheuren in klei, met kleine bergjes bruine aarde overal, en haren als lisdodden, op de vreemdste plekken, en al dat natuurgeweld zou de wandeling alleen maar spannender maken.
Maar goed, kinderen houden van rimpels, van oma’s met een zachte, warme, slappe huid en wangen waar voren in zitten die ze met hun kleine vingertjes na kunnen lopen. Dat is allemaal heel leuk en aardig en sympathiek van die kinderen, maar weet je wat ook geweldig is? Glass skin. Dat is, je verwacht het niet, een gezichtshuid die van glas gemaakt lijkt. Alles glimt, de poriën in de huid zijn bijna onzichtbaar, de teint is egaal en van rimpels is geen spoor te bekennen. Als je echt kritisch naar mensen in je omgeving met glass skin kijkt, zou je kunnen concluderen dat ze iets dolfijnachtigs hebben, iets buitenaards, of erger nog, iets ziekelijks: als koortsige tuberculosepatiënten in een kostuumdrama.
Dat neemt niet weg dat ook ik in de fuik gezwommen ben van de Korean skincare, geavanceerde producten waarmee je in een kerstbal verandert. Pas nu ik rimpels dreig te krijgen, begrijp ik dat mijn roep om de omarming van het verval nogal obligaat was. Geloof vrouwen die voor natuurlijke veroudering pleiten pas als ze hun gladde huid dreigen te verliezen. Want als je jong bent, geloof je niet dat je dat ooit níét zal zijn en is, het spijt me, elk gedweep met rimpels Spielerei.
Toch is het ook ontzettend teleurstellend van mezelf dat ik, bijna religieus, elke dag vijf stappen doorloop, met roze vloeistof en pipetten, serieuze flessen met percentages en namen van zuren, tubes retinal, vitamines, kleine gele gelbolletjes in een potje: alles gemarket als bloedserieuze wetenschap, waardoor je als vrouw van nu iets minder het gevoel hebt dat je in de weer bent met slangenolie en wonderwater dan vroeger.
Maar dat ben je natuurlijk wel.
Toch blijkt al dat gesmeer, geklop en gewrijf geen volledige knieval voor het patriarchaat. Het is ook liefdevol om jezelf zo aan te raken. Als ik ’s avonds in bed zit en met een droge guashabrush mijn kaken masseer, terwijl ik een boek lees (geen zorgen!), voel ik me kalm en aardig en ontspannen, alsof ik een privéceremonie doorloop. Een ritueel dat geduld en zorgvuldigheid vereist, net als de man die eindeloos naar een visdobber staart zich traint in stille overgave.
Ik slaap er ook goed op.
Het is afgoderij natuurlijk, en ijdel en best een beetje zot. Mijn huidige ijsmeer-voorhoofd staat mij aan, maar is niet heel spannend voor het kleine Sarahtje dat op avontuur is. En toch, zo weten we, op een dag kan ze heus over ravijnen springen. Tegen ouderdom kan geen PDRN-serum op.
Een mildheid naar degenen die zich onderwerpen aan zachte riten om weerstand te bieden aan de voortekenen van de dood, daar ben ik inmiddels wel aanbeland.
Nog een prettig effect van mijn dagelijkse oefening in geduld.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie