Bij talkshow Eva werd er eindelijk naar mij geluisterd en mocht Esther Ouwehand aanschuiven – laatst had ik hier gebeden om meer linkse vrouwen aan talkshowtafels, u weet dat misschien niet meer, maar ik nog wel. Amen.
Bij Eva kon Ouwehand haar twee – ik herhaal: twee – wetsvoorstellen toelichten. Het eerste moet een eind maken aan de bio-industrie. Het tweede gaat over het reduceren van leed bij de slacht. Daarin zit een onderdeeltje over het ritueel slachten en: kijk! Dáár konden redacties iets mee, zowel bij kranten als bij de NOS. Zelfs bij talkshows. Als het over joden of moslims gaat, floepen de studiolampen vanzelf aan en met ritueel slachten kon je beide kanten op: moslimhaat en antisemitisme. Aan media-aandacht geen gebrek dus voor dat ene onderdeeltje in de tweede wet.
Andere praktijken die Ouwehand wil verbieden als het vergassen van varkens of het dompelen in elektrocutiebaden – wreedheden rond het type slacht waar geen haat jegens minderheden aan kleeft – krijgen beduidend minder aandacht. Het eerste wetsvoorstel, over het beëindigen van de bio-industrie, wordt al helemaal genegeerd.
Op de meeste redacties doen medewerkers niet aan ritueel slachten, althans niet letterlijk, dus is het op dat onderwerp makkelijk kritisch uitpakken. De bio-industrie staat minder hoog op het redactionele wenslijstje, tenzij het over het wensenlijstje voor de lunchbroodjes gaat. De meeste mensen eten dieren en willen daar zo min mogelijk over weten. Op redacties is dat niet anders. Alleen werken op redacties toevallig net mensen wier functie het is juist wel geïnformeerd te zijn, de waarheid boven water te brengen, de macht te bevragen en nog wat van die principes die verdampen zodra het over het consumeren van dieren gaat.
Er wordt amper gepubliceerd, laat staan uitgezonden, over wat ongetwijfeld de geschiedenis van planeet Aarde in zal gaan als de grootste misdaad die de mens heeft begaan: het geïndustrialiseerde geweld tegen andere dieren. Alleen in aantallen slachtoffers kan niks zich daaraan meten, ook de aard van de wreedheden is niet makkelijk te overtreffen.
Het zelf nog deelnemen aan dieren eten, zou voor redacties geen reden moeten zijn om de professionele taak maar te verzaken. Dat de redactiechef biefstuk niet kan laten staan, is geen argument om de waarheid weg te moffelen over wat de koe wordt aangedaan. Diereneters die werkzaam zijn in de media kunnen er in ieder geval voor zorgen dat het wetsvoorstel van Ouwehand tegen de bio-industrie de aandacht krijgt die een wet tegen zo’n historische misstand verdient.
Tegenover de wetsvoorstellen van Ouwehand staat de Algemene Maatregel van Bestuur van staatssecretaris Silvio Erkens. Hij wil het afbranden van biggenstaarten tot 2040 gedogen, liefst langer.
Ouwehand wil dat het afbranden stopt.
Erkens wil dat het mogelijk blijft koeien hun leven lang opgesloten te houden.
Ouwehand wil dat ze een weiland op mogen.
Erkens wil eenden onthouden van het voelen van water, behalve als ze in het elektrocutiebad van het slachthuis hangen.
Ouwehand wil dat eenden bij water kunnen waar geen stroom op staat, dat kalfjes bij hun moeder mogen en dat moedervarkens niet tussen stangen vastgeklemd worden. Haar wet wordt op 2 december in de Kamer behandeld, 19 januari wordt erover gestemd.
Nu mijn gebeden in de talkshowhemel kennelijk worden verhoord, vraag ik de Almachtige Talkshowhosts of er meer aandacht naar Ouwehands eerste wet mag. Uw hele redactie kan gewoon uit het handje van de bio-industrie blijven eten, maar ze duikt dan niet meer weg voor wat het gesprek van de dag zou moeten zijn. Amen.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie