In deze rubriek vertellen twee stijlvolle familieleden over hun kleding. Mehran Palad (35) is dj. Zijn moeder, Sudabeh Sadeghi-Asl (63), werkte 22 jaar in een medicijnenfabriek en heeft op dit moment geen baan.
Sudabeh draagt een top en broek van Costes, waar ze de schoenen heeft gekocht kan ze zich niet herinneren en al haar gouden sieraden zijn cadeaus van familieleden. Mehran draagt een leren jasje en spijkerbroek van Samsøe Samsøe, een shirt van Uniqlo, loafers van Prada en een gouden ketting die hij van zijn oma heeft gekregen.
„Ik zie er simpel uit voor een moderne Iraanse vrouw. In Iran zijn meisjes en vrouwen héél chic. Ze doen altijd hun make-up, gaan elke twee weken naar de kapper, laten hun nagels doen, nemen botox – alles! Ze zijn er altijd mee bezig.
„Zo ben ik ook opgevoed. Voor mijn moeder was haar uiterlijk héél belangrijk. Mijn dochter is net als zij. Als er vroeger bezoek was trok ze elke vijf minuten andere kleding aan. Ik ben heel anders. Ik vind het belangrijk om er netjes uit te zien, maar ik wil altijd iets makkelijks aan. Iets dat lekker zit. Het liefst zwart, want dat is goed te combineren. Met merken ben ik helemaal niet bezig, als het maar goed zit.
„Toch was ik verbaasd toen ik 32 jaar geleden in Nederland kwam wonen. Mensen zagen er wel héél simpel uit. Ik zag mannen en vrouwen naar trouwfeesten gaan in een T-shirt en een spijkerbroek, dat gebeurt in Iran echt niet. Vrouwen lopen hier op straat zonder make-up. Al is het nu wel een beetje veranderd, Nederlandse vrouwen zijn iets chiquer geworden.
„In onze cultuur is het heel gewoon om sieraden aan elkaar te geven. Bijna al mijn sieraden zijn cadeautjes van familieleden. Het zijn herinneringen die ik elke dag draag. Vooral de armband die van een overleden tante is geweest, is mij dierbaar. Mehran heeft niks met sieraden. Hij heeft alles wat hij gekregen heeft aan zijn zus gegeven, zodat zij het kan verkopen en het geld in haar nieuwe huis kan stoppen.
„Ik vind niet alles leuk wat hij draagt, maar ik vind dat hij het zelf moet weten. We hebben een goede band. Eerder dit jaar zijn we samen naar Berlijn geweest, onze eerste vakantie samen sinds hij geen kind meer is.
„Mehran was net drie toen we naar Nederland kwamen. Ik ging altijd twee keer per jaar terug, maar met de oorlog durf ik niet. Ik ben al twee jaar niet in Iran geweest en mis mijn familie heel erg.”
„Mijn moeder doet nu net alsof ze niet haar best doet op haar kleding, maar ze heeft een enorme kast vol. Zeker 80 procent van haar slaapkamer is kledingkast. En dan heeft ze samen met mijn zus – die woont bij haar – óók nog een walk-in closet van mijn oude slaapkamer gemaakt. Op verjaardagen en speciale evenementen ziet mijn moeder er altijd heel mooi uit. Dan draagt ze nette colbertjes en rokken. Vergeleken met Nederlandse vrouwen doet ze héél erg haar best.
„Ik zou wel iemand willen zijn die gewoon op z’n sloffen en in een joggingbroek naar buiten gaat, maar dat lukt me gewoon niet. Hoe slecht ik me ook voel, ik trek toch even een mooie broek aan. Niet alleen bij verjaardagen of met Nieuwjaar, maar ook als je gewoon bij iemand op bezoek gaat, trek je daar je mooiste shirt voor aan. In Nederland kun je na je werk door naar een verjaardag zonder je om te kleden, dat is in Iran ondenkbaar. Je best doen om goed voor de dag te komen, zit in onze cultuur. Ik vind dat iets waardevols, het getuigt van respect voor de mensen die je die dag ziet.
„Ik kleed me als een man uit het Midden-Oosten die is blijven hangen in de jaren tachtig en negentig. Met een leren jasje, een snor, loafers. Loafers draag ik elke dag. Dat zie je in Iran ook. Daar droegen mensen vroeger zelfs loafers in de bergen. Oude mensen hiken er nog steeds in pak. Als ik wat ouder ben wil ik ook pakken gaan dragen.
„Als tiener was ik altijd aan het skaten. Ik luisterde veel naar hiphop uit de jaren negentig en kleedde me ook heel nineties. Dat is eigenlijk nog steeds zo. Mijn stijl verandert wel, maar de kern blijft hetzelfde. Eigenlijk net als bij mijn muziek. Er komen steeds nieuwe dingen op je pad en daarbinnen vind je je eigen weg.
„Ik organiseer feestjes sinds mijn zestiende en toen ik negentien was ben ik gaan draaien. Als dj heb ik een podium, daarom draag ik vaak T-shirts met politieke uitingen. Ik heb een shirt waar het woord ‘gelukszoeker’ op staat, dat draag ik vaak. En ik heb meerdere pro-Palestina-shirts.
„Door mijn werk krijg ik veel gratis kleren van merken die me willen sponsoren. Deze leren jas en broek heb ik van Samsøe Samsøe gekregen. Het shirt van Uniqlo. De Prada-schoenen heb ik – naast mijn sokken en boxershort – als enige wel zelf gekocht. Ik droeg ook heel lang alleen maar T-shirts van muzieklabels, clubs, feestjes. Ik koop echt bijna nooit iets zelf.”
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie