Met een sterk eindschot bezorgt Xandra Velzeboer de Nederlandse vrouwenploeg goud op de aflossing bij de WK shorttrack in Montréal. Een prijs die in Milaan door een val verloren ging.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
In Milaan wilde het niet lukken, maar een kleine maand na de olympische aflossingsfinale pakt de Nederlandse vrouwenploeg de zege op de WK in Montréal. Na een schrikmoment op een paar ronden voor het einde, zette Xandra Velzeboer de boel recht in de laatste twee ronden en spurtte naar de overwinning.
Het is een wonderlijk toernooi, de wereldkampioenschappen zo aan het slot van het olympisch seizoen. Er zijn genoeg schaatsers die er maar matig zin in hebben, sommigen zijn niet eens naar Canada afgereisd. De Nederlandse prijzenpakkers van de Winterspelen zijn er wel. Maar ook zij, Xandra Velzeboer en Jens van ‘t Wout voorop, hadden hun aandacht nooit echt bij deze titelstrijd.
Maar helemaal zonder ambitie reisden ze niet naar Canada. Er viel daar nog wel iets recht te zetten. Bij de Winterspelen was het immers niet alleen juichen geweest in het shorttrackstadion. Twee onderdelen gingen in Milaan echt de mist in. Eerst op de gemengde aflossing, met een val van Xandra Velzeboer in de halve finale, later met een glijpartij van haar zus Michelle Velzeboer in de finale van de vrouwenaflossing.
De eerste kans voor revanche bood de vrouwenrelay. Na een rol voor Diede van Oorschot in de halve finale, trad in de eindstrijd hetzelfde kwartet aan als in Milaan: Selma Poutsma, Zoë Deltrap en de zussen Velzeboer. In de eerste helft van de wedstrijd reden ze behouden, lieten het werk aan de Canadezen, die voor thuispubliek een mooie show wilden weggeven.
Ongeveer halverwege kwamen de Nederlanders voorop, leken de wedstrijd volledig in handen te hebben, tot een hapering op zo’n zeven ronden voor het einde. De koppositie ging verloren. De Italiaanse vrouwen wurmden zich ervoor, maar Velzeboer, die eerder op de dag nog in de slotmeters van de 1.000 meter goud in zilver had zien veranderen, zette het ditmaal in de slotronde recht.
Voor Jens van ‘t Wout, die na de Spelen ziek werd en maar weinig had kunnen trainen op weg naar de WK, was er op zaterdag individueel ook een zilveren medaille, op de 500 meter. Hij deed, in zijn eigen woorden, een ‘Melle’. Hij haalde, zoals zijn oudere broer dat op de Spelen deed, zilver achter de Canadees Steven Dubois. En dat terwijl de Nederlander op de vijfde, en ongunstigste, startpositie was begonnen.
De vrouwenploeg haalde hun gram op zaterdag. Maar Van ‘t Wout weet dat hij met een deel van hen ook op zondag nog wat te halen heeft. Hoewel hij vreest met een beurs lijf wakker te worden - de gevolgen van een val in de halve finale van de 500 meter - weet hij dat de mislukte olympische gemengde aflossing nog gewroken moet worden. Wat hem betreft is het tijd voor revenge.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant