is tv-recensent van de Volkskrant.
Prinses en aanstaand koningin Máxima, zwanger van haar eerste kind, heeft een onderonsje met Mabel, de geliefde van prins Friso, en prinses Laurentien, echtgenote van prins Constantijn. Friso doet afstand van zijn theoretische aanspraak op de troon ‘vanwege de commotie’, zegt Mabel. Zij is in opspraak vanwege (dan nog) geruchten over haar vroegere relatie met topcrimineel Klaas Bruinsma. Friso wil zijn liefje met vermeend gruizig verleden niet opgeven – dan maar geen kansje op het koningschap.
Laurentien reageert, met hoopvolle blik: ‘Wordt Tijn dan tweede in lijn?’ Nee, antwoordt Mabel, tot zichtbare teleurstelling van Laurentien: ‘De tweede lijn is daar’, en ze wijst naar de opbollende buik van Máxima. Voor de eerste keer realiseert de aankomende koningin zich: ‘O mijn god, je hebt gelijk. Arm kind.’ En na een korte stilte: ‘Iemand chocolade?’
Natuurlijk, de op het leven van de koningin geïnspireerde serie Máxima bevat, zoals door RTL4/Videoland vermeld, ‘ware gebeurtenissen met fictieve elementen’. Maar ook bij fictie is geloofwaardigheid van personages en handelingen mooi. In deze scène wordt van de kijker wel érg veel goedgelovigheid verwacht om de onnozelheid van Laurentien als ook Máxima’s kennelijke desinteresse in kwesties aangaande de troonopvolging te accepteren. De troon immers is core business en raison d’être van het koningschap.
Op topacteurs (Delfina Chaves als Máxima), fijn camerawerk, kosten noch moeite is bespaard bij de keuze en aankleding van de locaties, en toch viel het me niet mee de eerste twee delen van Máxima (nu op Videoland, deel 1 bij RTL4) van seizoen 2 zonder oprispingen van ongeloof of verveling uit te kijken. Niet eens zozeer door die knullige trialoog, maar vooral door het gebrek aan invoelbare emoties. Zo heeft de ‘echte’ Willem-Alexander in het openbaar meer blijken van verliefdheid op Máxima getoond dan we nu, in het fictieve privédomein, krijgen voorgeschoteld. Een zedige omhelzing, een routineus kusje: alsof het prille geluk van de geliefden in villa Eikenhorst voortdurend op de tocht staat.
Waar het wél lukt om de warme verhouding tussen de doodzieke prins Claus, aangrijpend gespeeld door Sebastian Koch, en zijn schoondochter diepte te geven, ontstijgt de relatie met Willem-Alexander het clichématige niet. De zoon huilt als Claus sterft, zoals iedere zoon zou doen, maar er is weinig dat je meesleept in de rouw die het vaderverlies ongetwijfeld heeft veroorzaakt.
Op de avond voorafgaand aan haar grote huwelijksdag in 2002 vieren Máxima en twee vriendinnen een vrijgezellenavond met pizza en een vette joint in het Paleis op de Dam. We zien haar de brandende peuk aanpakken, maar een hijsje neemt ze in beeld althans niet. Alsof de makers zelf zijn geschrokken van de camera die de koningin op softdrugsgebruik betrapt. Het typeert de koudwatervrees om het verhoopte koningsdrama echt naar hun hand te zetten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant