Oscars 2026 Politieke thriller ‘One Battle After Another’ verzilverde zes van zijn dertien nominaties. ‘Sinners’ zat er niet ver achter met vier Oscarwinsten. Het was een beladen, en toch erg vermakelijke ceremonie, waarbij politiek constant in de lucht hing.
Paul Thomas Anderson ontvangt de Oscar voor Beste Regie voor "One Battle After Another".
De altijd helderziende gokkantoren leken het dit jaar ook niet meer te weten: werd de grote winnaar One Battle After Another, of toch Sinners? Kop-of-munt, tussen twee alom geliefde films, die beide veel publiek trokken, beide enorm origineel zijn, én beiden iets wezenlijks zeggen over hoe het is om nu in de Verenigde Staten te leven.
Wat het voorspellen moeilijker maakte: de bijna 11.000 stemgerechtigde leden van The Academy of Motion Picture Arts of Sciences moesten dit jaar voor het eerst álle genomineerde films in een categorie kijken voor ze mochten stemmen. Wat zou daarvan het effect zijn?
Het werd politieke thriller One Battle After Another. Een toepasselijke winnaar van een beladen, politieke prijzenceremonie, in een zwaarbeveiligd Dolby Theatre in Los Angeles zondagnacht. De film, over een sufgeblowde oud-bommenmaker die zijn dochter moet zien te redden uit de klauwen van neonazicolonel Lockjaw, verzilverde zes van zijn dertien nominaties. De film raakte met name in Amerika een snaar; sommige scènes kon je griezelig herkenbaar terugzien in de ICE-razzia’s en immigratiekampen in het nieuws.
Regisseur Paul Thomas Anderson won drie Oscars voor de film (beste film, regie en geadapteerd scenario, naar Vineland van Thomas Pynchon). En dat mocht ook wel eens. Hij werd elf keer eerder vruchteloos genomineerd. „Jullie laten een man wel hard werken voor zo’n Oscar”, grapte hij bij een van zijn acceptatiespeeches.
Runner-up Sinners won vier Oscars, op een recordaantal van zestien nominaties: beste acteur, origineel scenario, cinematografie en muziek. Dit verhaal over zwarte cultuur en vampirisme in het Mississippi van de jaren dertig was een verrassende megahit in de Amerikaanse bioscopen. Acteur Michael B. Jordan gebruikte zijn dankwoord om – naast vader, moeder en collega’s – zwarte collega-acteurs te bedanken, van Sydney Poitier tot Will Smith: „Ik sta hier vanwege de mensen die vóór mij kwamen.”
Het verraste niemand dat de Ierse Jessie Buckley een Oscar won voor haar rol als rouwende Agnes Shakespeare. Ze kon de etalagekast praktisch al gereedmaken vanaf het moment dat Hamnet zijn eerste publiek knorrend en snikkend naar buiten stuurde in augustus. Buckley hield een speech die oscilleerde tussen alle heftige emoties. Ze zei haar man dat ze „nog 20.000 baby’s met hem wilde” en droeg haar prijs op aan „de prachtige chaos in een moederhart.”
Marty Supreme was de grote verliezer van de avond: 10 nominaties, 0 Oscars. Ophef rond onveilige filmpraktijken van regisseur Josh Safdie vloerde de Oscarkansen al maanden geleden. Toch was Timothée Chalamet (net als vorig jaar) lang favoriet. Maar hij struikelde (net als vorig jaar) over zijn eigen ambitie: stemmers vinden hem te arrogant, streberig en jong. Uitspraken dat opera en ballet kunstvormen zijn „die niemand meer boeien”, hielpen niet. Er werd veelvuldig aan gerefereerd. Presentator Conan O’Brien zei dat de extra beveiliging bedoeld was om Chalamet te beschermen tegen de opera- en balletgemeenschappen.
Maar de allergrootste winnaars van de avond? Dat waren Mike De Luca en Pam Abdy, het duo aan het hoofd van Warner Bros. De studio won dit jaar een recordaantal van elf Oscars, onder andere met Sinners en One Battle After Another. Het is de vraag of De Luca en Abdy dat kunnen doorzetten, nu hun studio verkocht wordt aan Paramount, dat niet één nominatie in de wacht sleepte.
Over de hele avond hing politieke onrust als een dichte mist. De veiligheidsmaatregelen werden aangescherpt vanwege verhoogde dreiging, door de oorlog met Iran. Anderhalve kilometer rond het Dolby Theatre in Los Angeles werd tot veiligheidsgebied verklaard. Politie, FBI en antiterreureennheden hadden bomexperts en scherpschutters in de omgeving klaarstaan.
En dan zijn er nog tientallen nieuwsgebeurtenissen om de goudglans te doen vervagen. Het maakte de ceremonie politiek en beladen. Presentator Conan O’Brien bracht tijdens zijn openingsmonoloog een serieuze ode aan diversiteit en internationaliteit in „chaotische tijden”. Hij richtte meerdere grappen op de Amerikaanse president Donald Trump en zijn aanhangers. Zoals: „De avond kan weleens politiek worden. Als je dat niet kunt verdragen, is er een alternatieve Oscar-ceremonie, gepresenteerd door Kid Rock!” Een verwijzing naar de alternatieve Super Bowl Halftime Show die georganiseerd werd door MAGA-aanhangers.
Zo ongeveer de helft van de winnaars sprak over wereldgebeurtenissen, alsof ze de VN toespraken. Ze hadden het over „donkere, absurde, gruwelijke” tijden, zoals de makers van winnende kortfilm Two People Exchanging Saliva het noemden. Regisseur Paul Thomas Anderson zei dat hij One Battle After Another gemaakt had voor zijn kinderen, om zijn excuses aan te bieden voor de rotzooi, en om de hoop uit te spreken dat hun generatie wat nodige „common sense” zal brengen.
Maar anderen waren directer. „No to war”, zei acteur Javier Bardem tegen groot applaus toen hij opkwam om een Oscar uit te reiken. „En free Palestine!” Regisseur David Borenstein zei na zijn Oscar voor documentaire Mr. Nobody Against Putin dat we „allemaal voor een morele keuze staan”, wanneer „een regering mensen vermoordt op de straten van onze grote steden, wanneer we niets zeggen, wanneer oligarchen de media overnemen en bepalen hoe we die kunnen produceren en consumeren.” Bij de winst van All Empty Rooms, over wapengeweld, voor beste korte documentaire sprak een moeder over haar dochter die werd doodgeschoten bij een school shooting.
Uitgerekend de meest directe verwijzingen naar Trump kwamen van voormalig Oscars-presentator Jimmy Kimmel (2016, 2017, 2022, 2023), die eerder dit jaar geschorst werd door zijn werkgever CBS na een grap over de doodgeschoten rechtse activist Charlie Kirk – volgens velen om Trump te paaien. „Zoals jullie weten, zijn er sommige landen waarvan de leiders de vrije meningsuiting niet steunen. Ik mag niet zeggen welke. Laten we het houden op: Noord-Korea en CBS”, zei hij.
De uitnodiging van geëngageerde sprekers als Bardem en Kimmel voelde als een duidelijke keus van The Academy of Motion Picture Arts and Sciences om niet zo apolitiek te zijn als voorgaande jaren. En kritiek op de Amerikaanse regering een plek te geven bij de Oscars.
Maar het blijven de Oscars.
Hoofdgerecht van de drieënhalfuur lange ceremonie blijft zelffelicitatie, met euforische tranen, en meer goud dan je vindt in de badkamer van Donald Trump.
Toch was dat dit jaar een stuk dragelijker. Presentator Conan O’Brien leek bij zijn tweede keer presenteren meer op zijn gemak in zijn rol dan vorig jaar. Met vooraf opgenomen sketches reageerde hij op ontwikkelingen in de filmindustrie rond AI en digitalisering. Zoals eentje waarin Casablanca ge-update werd voor kijkers die thuis op hun telefoon zitten. „De Tweede Wereldoorlog? Dat is die met Hitler toch?”
Er waren geen tijdrovende vriendendiensten zoals de James Bond-medley van vorig jaar. In plaats daarvan werd er ruimte gemaakt voor een extra lange In Memoriam-sectie, die niet alleen een ‘smoelenboek der doden’ was, zoals eerder, maar oprecht ontroerend. Vrienden en collega’s besteedden uitgebreid aandacht aan de vermoordde Rob Reiner en Michelle Singer. En Barbara Streisand zong voor haar overleden vriend en tegenspeler Robert Redford. Op het podium prijkte een citaat van het dit jaar overleden Hollywood-icoon. „The glory of art is that it can not only survive change, it can lead it.” Toepasselijk, zeker dit jaar.
Beste Film: One Battle After AnotherBeste Vrouwelijke Hoofdrol: Jessie Buckley (Hamnet)Beste Mannelijke Hoofdrol: Michael B. Jordan (Sinners)Beste Regisseur: Paul Thomas Anderson (One Battle After Another)Beste Vrouwelijke Bijrol: Amy Madigan (Weapons)Beste Mannelijke Bijrol: Sean Penn (One Battle After Another)Beste Originele Scenario: Sinners (Ryan Coogler)Beste Editing: One Battle After Another Beste Geadapteerde Scenario: One Battle After Another (Paul Thomas Anderson)Beste Buitenlandse Film: Sentimental ValueBeste Geanimeerde Film: Kpop Demon HuntersBeste Documentaire: Mr. Nobody Against Putin
Beste Casting: One Battle After AnotherBeste Cinematografie: Sinners Beste Muziek: Sinners (Ludwig Goransson)Beste Liedje: ‘Golden’ (Kpop Demon Hunters)Beste Make-Up en Hairstyling: FrankensteinBeste Production Design: FrankensteinBeste Kostuums: FrankensteinBeste Visuele Effecten: Avatar: Fire and AshBeste Geluid: F1Best Documentary Short: All the Empty RoomsBeste Korte Film: The Singers en Two People Exchanging SalivaBeste Korte Animatiefilm: The Girl who Cried Pearls
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet