One Battle After Another van Paul Thomas Anderson werd dit jaar de grote winnaar bij de Oscars. Sinners-acteur Michael B. Jordan kreeg de prijs voor de beste acteur, Jessie Buckley is de beste actrice voor haar rol in Hamnet.
is filmredacteur van de Volkskrant.
‘Ik schreef deze film voor mijn kinderen’, zei Paul Thomas Anderson, als regisseur van One Battle After Another de grote winnaar van de 98e Oscaruitreiking. ‘Ik schreef deze film om sorry te zeggen voor de rommel die we ze nalaten in de wereld, maar ook als aanmoediging. In de hoop dat zij de generatie zullen zijn die wat gezond verstand en fatsoen terugbrengen.’
Zijn komische actiethriller zegevierde in de categorieën voor beste film, regie, bewerkte script, mannelijke bijrol, montage en casting. One Battle After Another mag gebaseerd zijn op het al in 1990 verschenen boek (Vineland) van Thomas Pynchon, maar kon niet actueler voelen dan uitgerekend dít jaar, waarin de lukraak mensen opjagende Amerikaanse Ice-agenten ook zo zouden kunnen figureren in de film van Anderson.
De film gaat over de oud-revolutionair en bommenlegger Bob (Leonardo DiCaprio), die plots uit zijn wietroes wordt gewekt als de kwade kolonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn) het gemunt heeft op zijn tienerdochter Willa (Chase Infiniti). Penn won voor zijn heerlijk groteske bijrol als de door het linkse gewapend verzet geobsedeerde militair met kaakkramp, maar de Hollywoodveteraan (nu drievoudig Oscarwinnaar) liet het gala ditmaal links liggen.
Voor de 55-jarige scenarist en regisseur Anderson (o.a. Magnolia, There Will Be Blood) betroffen het pas de eerste verzilverde nominaties op persoonlijke titel, op een totaal van 14 (ook eerdere) nominaties. Hij eerde zijn tijdens de opnamen van One Battle After Another aan de gevolgen van kanker overleden regie-assistent en producent Adam Somner, die postuum meedeelde in de Oscar voor beste film.
Het ging gedurende het door Conan O’Brien gepresenteerde gala-avond in het Dolby theater in Los Angeles lange tijd gelijk op tussen het dertien maal genomineerde One Battle After Another en het zestienvoudig (een record) meedingende Sinners. In de maatschappijkritische horrorfilm van de Amerikaanse cineast Ryan Coogler begint een zwarte tweeling een blues-bar in het door de racistische wetten gedicteerde zuiden van de VS in de jaren dertig, waarna een bovennatuurlijk kwaad de feestelijke openingsavond komt verstoren.
Michael B. Jordan (39), die beide hoofdrollen vervult als de criminele tweelingbroers Elias (Stack) en Ilijah (Smoke), prees in zijn speech filmmaker Coogler, die hem ook al regisseerde in Fruitvale Station en Black Panther. ‘Dank voor je lef, dank dat je inzet op originele verhalen en artisticiteit.’
Coogler (39) won zelf voor het beste originele script. Ook zag hij de muziek van Sinners bekroond, middels de Oscar voor de Zweedse componist Ludwig Göransson. Zijn director of photography Autumn Durald Arkapaw schreef geschiedenis: ze is de eerste vrouw ooit die won in de camera-categorie.
Ook de casting Oscar voor One Battle After Another betrof een mijlpaal: de dit jaar nieuw toegevoegde categorie werd gewonnen door Cassandra Kulukundis, al dertig jaar de rechterhand van regisseur Anderson.
De twee hoogwaardige en veelbekroonde Hollywoodfilms delen dezelfde studio: het dit jaar door concurrent Paramount opgekochte Warner Bros, dat een fors risico nam met twee dure films zonder een automatisch ingebouwd publiek.
De beste vrouwelijke hoofdrol was de vooraf al huizenhoog favoriet geachte Jessie Buckley (37), die won voor haar rol als Shakespeare’s echtgenote in het rouwdrama Hamnet. Ze dankte naast haar regisseur Chloé Zhao óók het Ierse verkeersbureau, dat haar ouders en broertje en zusjes overvloog voor de gala-uitreiking.
Beste actrice in een bijrol, het eerste uitgereikte beeldje van de avond, ging naar Amy Madigan. Veertig jaar nadat ze eerder als eens genomineerd werd voor Twice in a Lifetime (1985), won de 75-jarige Amerikaanse voor haar spel als doodenge voodoo-tante in de onderwijs-horrorhit Weapons.
Horror was óók een grote winnaar van de avond, met al die bekroningen voor een genre dat in het verleden vaak genegeerd werd door de Academy. Behalve voor Sinners en Weapons, was er tevens de winst van Frankenstein. De bewerking van Mary Shelley’s klassieker van de Mexicaanse cineast Guillermo del Toro verzilverde in totaal drie nominaties, voor beste kostuumontwerp, beste productie-design en beste make-up en haar.
De Oscar voor de beste lange animatiefilm en die voor het beste liedje (Golden) ging naar KPop Demon Hunters, de Koreaans getinte Netflix monsterhit over een K-pop trio dat popfaam combineert met het demonen jagen.
Muzikaal hoogtepunt was de live-opvoering van het wel genomineerde maar niet bekroonde Mississippi blues-liedje I Lied to You door Sinners-acteur en zanger Miles Caton, met de op het Oscar-podium opnieuw gechoreografeerde sensationele scène uit de film waarin de muziekculturele erfenis zowel achter- als vooruit in de tijd beweegt, van traditionele West-Afrikaanse dans tot funk en hiphop.
De categorie beste internationale speelfilm, dit jaar met twee ‘buitenlandse’ titels die óók genomineerd waren binnen de algemene categorie voor beste film, werd gewonnen door het Noorse vader-dochters drama Sentimental Value (9 nominaties) van cineast Joachim Trier (52). Het viermaal genomineerde en Braziliaanse The Secret Agent, mede geproduceerd door het Nederlandse Lemming Film, kon niks verzilveren.
De Oscar voor beste lange documentaire ging naar Mr. Nobody Against Putin, waarin de videograaf van een Russische school het door de staat opgedrongen patriottisme in de schoolklas vastlegt. Pavel Talankin, co-regisseur én de (gevluchte) filmende docent uit de film, sprak de zaal in het Russisch toe: ‘stop al die oorlogen, nu.’
Avatar: Fire and Ash, het derde deel in de sciencefiction-reeks van James Cameron, won de Oscar voor beste visuele effecten. Ook voor de autorace-film F1 was er winst, in de vorm van een Oscar voor het beste geluid.
De ervaren showhost Conan O’Brien doorspekte zijn aftrap-speech met grapjes over de dreiging van artificiële intelligentie, de Epstein-zaak, het ego van president Trump en de verkeerd gevallen opmerking van ster Timothée Chalamet over de geringe populariteit van ballet en opera. Geestige speldenprikken, zonder venijn.
Chalamet, vrolijk lachend in publiek en maandenland favoriet geacht als hoofdrolspeler van Marty Supreme, ging met lege handen naar huis.