In ‘Harry Potter en het vervloekte kind’, het toneelstuk dat volgde op de boekenreeks van J.K. Rowling, schudden de acteurs met flair en overtuiging transformaties en gevechten uit hun mantels.
schrijft voor de Volkskrant over dans en (circus)theater.
Fabuleuze gedaanteverwisselingen, vuurflitsende toverstokken, spokende gruzielementen en vleesetende boekenkasten. Het wereldberoemde universum van tovenaarsleerling Harry Potter – alias ‘De Jongen Die Bleef Leven’ – bestaat bij gratie van magie, hekserij en duistere krachten. Met haar zevendelige boekenreeks en de daarop gebaseerde acht films betovert de Engelse schrijfster J.K. Rowling al bijna dertig jaar generatie op generatie.
Hoewel de succesvolle auteur voor velen inmiddels van haar voetstuk is gevallen, vanwege transfobie en kritische uitlatingen over transgender personen, staat het miljardenimperium rond de best verkochte boekenreeks ter wereld nog steeds als een kasteel. Met sinds tien jaar ook een groots opgezette theatervoorstelling rond het script dat Rowling schreef met regisseur John Tiffany en toneelschrijver Jack Thorne en dat als achtste boek is uitgebracht: Harry Potter en het vervloekte kind.
Zaterdag ging de Nederlandse versie van Stage Entertainment in première in het Afas Circustheater in Scheveningen. Wat blijkt: alle tovenarij behoudt haar magische werking ook live op toneel. Soms zie je een glimp van een valmatras in de coulissen of frutselt iemand een uilenbriefje uit zijn pyjama, maar dat is peanuts vergeleken met wat er met wapperende mantels, tollende tijdverdrijvers en luchtdansende acteurs in sneltreinvaart wordt verbeeld. Hier is sprake van een extraordinaire chorégraphique magique.
Het gekunstelde verhaal rond de getroebleerde vader-zoonrelatie van de ouder geworden Harry Potter (inmiddels hoofdambtenaar op de afdeling Magische Wetshandhaving bij het ministerie van Magie) en zijn jongste zoon Albus (die als weinig enthousiaste Zweinsteinleerling lijdt onder zijn achternaam) blijft matig. Hoewel namen deels in dialogen worden toegelicht, zijn de meeste referenties alleen te volgen voor Potterkenners. Alle relaties zijn namelijk besmet door gebeurtenissen uit het verleden (lees: avonturen uit eerdere boeken). Bovendien raast de voorstelling voor de pauze als een trein door het verhaal.
Pas wanneer griezelige dementors boven podium en publiek zwevend de komst van de kwaadaardige Voldemort aankondigen, krijgt alles en iedereen vleugels, de moraal incluis. Met daarbij de bekende les uit tijdreisverhalen: probeer niet te tornen aan de loop van de geschiedenis, want dit kan kwaadaardig uitpakken. Plus: benoem je angsten als ouders, zonder je kinderen te belasten. En vooral: spreek uit dat je van elkaar houdt.
Deze boodschap wordt door een indrukwekkende Nederlandse cast vol flair en overtuiging uitgeserveerd, terwijl ze ondertussen bliksemsnelle transformaties en vliegende gevechten uit mantels, mouwen en wisseldrankjes schudden. Ward van Klinken en Jary Sluijter houden de motor draaiend als respectievelijk Albus Potter en Scorpius Malfidus, die een beladen vriendschap sluiten. En het knettert gezellig tussen de botsende karakters van hun bezorgde ouders – met heerlijk feministische sneren van Carolina Dijkhuizen als volwassen Hermelien Griffel.
Het gereis door de tijd veroorzaakt een ludiek spiegelpaleis. En het hoogtepunt is een bovennatuurlijke onderwateract na een ontmoeting met Jammerende Jenny (Sem Gerritsma) op het behekste meisjestoilet.
Het kwaad komt, zoals vaak, uit onverwachte hoek. Met een vloek, een zucht en een kind. Maar het goede vecht terug met illusoire theatermagie.
Theater
★★★★☆
Door Stage Entertainment Nederland i.s.m. Sonia Friedman Productions, Colin Callender en Harry Potter Theatrical Productions. Regie John Tiffany. Toneeltekst Jack Thorne, naar het origineel van J.K. Rowling, hemzelf en John Tiffany. Illusie en magie Jamie Harrison.
14/3, Afas Circustheater Scheveningen. Aldaar t/m 31/7, met mogelijkheid tot verlenging.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant