Drama In ‘H is for Hawk’, gebaseerd op de gelijknamige memoires van Helen MacDonald, probeert een natuuronderzoeker haar vaders dood te verwerken door zich in de vogelwereld te storten.
Helen (Claire Foy) kijkt door een opgerold tijdschrift naar haar havik Mabel.
H is for Hawk. Regie: Philippa Lowthorpe. Met: Claire Foy, Brendan Gleeson, Sam Spruel. Lengte: 115 minuten.
Vogelaars hebben volgens een recent onderzoek een beter geheugen, waarnemingsvermogen en aandachtsspanne. Maar verwerken ze de dood van een ouder ook beter? In H is for Hawk, verfilming van de gelijknamige memoires van Helen MacDonald, probeert een natuuronderzoeker haar vaders dood te verwerken door zich in de vogelwereld te storten. En vooral door een wilde havik te trainen.
Helen (Claire Foy) is natuuronderzoeker aan Cambridge. Ze is ieders favoriete docent, brengt de lessen in de praktijk, roept: „Kom we gaan naar de pub!” Ze is ook een succesvol academicus. Het Max Planck-onderzoeksinstituut moet haar praktisch smeken om een postdoc te komen doen – „denk aan alle Nobelprijswinnaars!” – maar Helen blijft nuchter: „Wie wil er nu drie jaar verhuizen naar Duitsland?”
Zo gezond is ze immers opgevoed. Haar vader, een succesvol fotojournalist, is de ‘perfect imperfecte filmvader’. Hij werkt te veel, maar neemt ook de tijd uitgebreid te vogelen met Helen. Hij luistert niet altijd, maar kan je met één blik in lachen doen uitbarsten. Zijn tekortkomingen geven alleen maar meer glans aan zijn vele deugden – hij is degene die Helen in extase belt als ze een havikskoppel spot, vroeg in de ochtend. En dan overlijdt hij plotseling.
Van daaruit ontstaat een vrij clichématig rouwdrama. Helen lacht op momenten dat het écht niet kan. Ze jaagt droommannen (knappe mannen in de kunsten) weg met haar manie. En alles doet aan haar vader denken. Ze kan geen raam uitkijken of ze ziet haar vader langsrijden op de zitmaaier. Heeft ze een ongeluk in vaders auto, dan schreeuwt iemand: „Misschien zou je vader je wat lessen moeten leren!”
Maar H is for Hawk wordt interessant wanneer Helen troost zoekt bij misschien wel het minst knuffelige beest op aarde: de havik, een notoir moeilijk te trainen vogel. Wanneer ze het dier ophaalt bij een verlaten waterkering – „het lijkt wel een drugsdeal” – krijgt ze één advies mee: „Moord. Laat haar zo snel mogelijk jagen.” Ze noemt de vogel Mabel.
Als vervanging van het rouwproces stort Helen zich volledig in het trainen van Mabel. Prachtige natuurbeelden worden afgewisseld door scènes van Helen in haar smerige appartement, terwijl ze langzaam in haar obsessie verdwijnt.
Havik Mabel is voor Helen een portaal naar (de herinnering aan) haar vader. En een ontsnapping naar de natuurlijke wereld. Daar zijn dood en rouw ‘eerlijk’. Zonder meewarige blikken van vrienden en praatjes op herdenkingsdiensten.
Uiteindelijk is het verloop voorspelbaar. H is for Hawk is vooral een stereotiep rouwdrama, maar dan met toevoeging van een havik. Actrice Claire Foy redt de film van de vergetelheid. Langzaam breekt de emotie door haar strakke trekken, alsof het door scheurtjes in een gebarsten dijk sijpelt. Zo wordt H is for Hawk toch erg ontroerend. Plus: je leert wat over haviken.