DEN HAAG - 'Dat we in maart zouden kunnen promoveren, dat had ik afgelopen zomer ook niet verwacht', zei ADO Den Haag-aanvaller Daryl van Mieghem eerlijk. Hij stond daarin niet alleen. De nieuwbakken eredivisieclub uit Den Haag stond er aan het begin van het seizoen allesbehalve florissant voor. Een reconstructie van een klein voetbalwonder.
In de zomer van 2025 likte ADO Den Haag de wonden na wederom een verloren seizoen. Telstar versloeg in de nacompetitie de ploeg van toenmalig trainer Darije Kalezic over twee wedstrijden en de Haagse equipe was wederom veroordeeld tot een seizoen eerstedivisievoetbal.
Kalezic besloot eind mei, na twee minder succesvolle seizoenen, zijn contract in te leveren bij technisch manager Joris Mathijsen. Die kon tijdens de zomerstop op zoek naar een nieuwe trainer voor het seizoen 2025/2026.
Alleen bleef het in de daaropvolgende weken stil in Den Haag. Er kwamen geen nieuwe spelers en ook een man die de troepen moest leiden in het daaropvolgende voetbalseizoen bleef achterwege. Het rommelde namelijk achter de schermen.
Mathijsen wilden heel graag John van den Brom aantrekken als nieuwe trainer, terwijl eigenaar Bolt liever inzette op een andere naam, die toen voor de buitenwacht nog onbekend was.
Zodoende leidde assistent-trainer Levi Schwiebe de eerste twee weken van het seizoen de trainingen. Ondertussen escaleerde het conflict tussen Mathijsen en Bolt waarna de Brabander eieren voor zijn geld koos. Drie dagen later werd Robin Peter als nieuwe trainer gepresenteerd.
Zo begon de 38-jarige Duitser aan de voorbereiding met een achterstand en een smalle selectie. Toch was er ook een lichtpunt: de erfenis van Mathijsen bleek van waarde. De spelers die destijds onder contract stonden, vormden uiteindelijk het fundament waarop Peter zijn elftal bouwde.
Opvallend genoeg waren de dertien spelers met de meeste speelminuten dit seizoen allemaal gehaald door de vorige technisch directeur. Zijn opvolger Wotte koos vervolgens voor een aanpak die in Den Haag de laatste jaren zeldzaam was: rust en stabiliteit.
Geen mediacircus, transparantie richting supporters en gerichte versterkingen die de selectie in de breedte verbeterden. In de zomer kwamen onder meer Jesse Bal, Mylian Jimenez, Mees Kreekels en Nigel Thomas naar Den Haag. Spelers die niet meteen basisspelers waren, maar zich bij invalbeurten en blessures van hun waarde bewezen.
Ook de aanstelling van trainer Peter bleek een schot in de roos. Waar ADO Den Haag de afgelopen seizoenen werd geleid door uitgesproken persoonlijkheden, stond er nu een stoïcijnse en saaie coach voor de groep. Iemand die zich niet liet meeslepen, spelers niet afviel in het openbaar en fouten openlijk erkende.
Dat werd duidelijk in de uitwedstrijd tegen MVV, toen hij Juho Kilo en Jari Vlak voortijdig naar de kant haalde en ADO een ruime voorsprong bijna uit handen gaf. De wedstrijd eindigde uiteindelijk ternauwernood in 3-4, waarna Peter richting de ervaren krachten de verantwoordelijkheid op zich nam voor het bijna laten glippen van de zege. Voor de spelersgroep was daarmee de zaak afgedaan.
De contouren van 'Peter-ball', zoals het spel onder de Duitser in de eerste maanden door supporters werd gedoopt, werden voor het eerst zichtbaar in de oefenwedstrijd tegen Olympiakos Piraeus. Na een zwakke eerste helft legde ADO na rust zijn wil op aan de Griekse kampioen. Ondanks de 2-3 nederlaag gaf dat optreden vertrouwen richting de seizoensopener tegen Willem II.
De Tilburgers golden vooraf als uitgesproken favoriet. Niet alleen voor het duel in Den Haag, maar ook voor de titel in de eerste divisie. Negentig minuten later zag de wereld er anders uit. Na een wervelende middag, de beste sinds acht jaar, stond er een overtuigende 5-1 op het scorebord. De goals volgden elkaar in schoonheid op.
De uitwedstrijd tegen Jong FC Utrecht was er zo een die je normaal gesproken zonder veel omhaal bijschrijft. Alleen dit keer bleef ADO steken op een gelijkspel. Het bleek slechts een klein smetje op een verder imponerende reeks, want de daaropvolgende twaalf wedstrijden werden allemaal gewonnen. Alleen concurrent SC Cambuur wist de ploeg af te stoppen en won in eigen huis met 2-0.
In de eerste seizoenshelft speelde ADO uiteindelijk twee keer gelijk en leed het één nederlaag. Dat leverde twee periodetitels op en vooral veel lof. Het spel van de Hagenaars was aantrekkelijk en dominant, met Juho Kilo en Jari Vlak als uitblinkers. Het tweetal maakte duidelijk dat de eerste divisie eigenlijk onder hun niveau lag.
De pieken lagen hoog in de eerste seizoenshelft, maar dat betekende ook dat de terugval des te harder aankwam. Rond de winterstop ging het mis: ADO verloor plots vier wedstrijden op rij, waardoor de voorsprong op nummer twee SC Cambuur in rap tempo slonk. De marge naar de nummer drie was riant, maar toch steeg de vraag op; het zal toch niet misgaan?
De twijfel werd verder weggenomen door een sterke zuidelijke reeks, waarin vijf wedstrijden op rij werden gewonnen van tegenstanders uit Brabant en Limburg. Paniek bleef uit op de tribunes; de vraag was niet óf het zou gebeuren, maar wanneer.
Een overvol uitprogramma in maart zorgde nog even voor lichte nervositeit. Het vooruitzicht dat het feest zich ergens nabij de Duitse grens zou voltrekken, sprak niet direct tot de verbeelding in Den Haag.
Uiteindelijk viel alles op zijn plek. Een nederlaag tegen Almere City speelde ADO opvallend genoeg in de kaart, waardoor het scenario werkelijkheid werd waar al maanden naartoe werd geleefd. Op dinsdag 17 maart keerde de club, na vijf jaar afwezigheid, in eigen huis, terug in de eredivisie.
Lees alles over de promotie van ADO Den Haag in ons dossier
Source: Omroep West Den Haag