Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
‘Ga je mee stemmen?’, vroeg Marieke.
‘Ach’, zei Anton, terwijl hij zijn theezakje gereedmaakte voor hergebruik, ‘ik weet niet. Het zijn toch allemaal zakkenvullers.’
‘Nou, ik lees net in De Groene dat gemeenteraadsleden een hongerloontje ontvangen, en dan krijgen ze er al die bedreigingen nog bovenop. Gratis.’ Marieke klemde haar handen om haar dampende mok. Het weer was als het Noorse koningshuis: van een afstandje leek het mooi, maar er woei een straffe, kille wind. ‘Mij lijkt dat… heftig.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Anton knikte begrijpend. Sinds hun incidentrijke uitstap met de Piaggio en het daarover gepubliceerde Boekenweekgeschenk wilde hij Marieke vaker gelijk geven. Minder polarisatie begint bij jezelf, dacht hij grinnikend, en hij vroeg zich direct af of dat eigenlijk wel kon, grinnikend denken.
‘Ze zeggen dat Forum groot wordt’, mompelde Marieke.
‘Ze zeggen zoveel’, zei Anton luchtig. Marieke was bang voor het oprukkend fascisme. Zelf was hij vooral bang voor de oprukkende slakken in zijn tuin.
‘Kijk’, zei Marieke, en ze hield Anton haar telefoon voor. Op het scherm verscheen Chris Woerts, de lachende steunzool van Vandaag Inside, naast Dilan Yesilgöz op een verder lege voetbaltribune. Ze maakten grapjes over linksbuitens die er ‘niks van bakten’ en de ‘linkse hobby’s die van het veld moesten’.
‘Leuk?’
‘Er zullen mensen zijn die dit leuk vinden’, peinsde hij. ‘Anders bestond het niet.’
‘Bij de NOS was er een VVD’er die zei dat we af moeten van de regel dat iedereen die uit zijn raam kijkt drie bomen moet kunnen zien.’
‘Dat lijkt me een vreemde regel’, zei Anton verbaasd.
‘Hij bestaat ook niet’, stelde Marieke hem gerust. Ze lachten en dronken van hun thee. Gemeentepolitiek maakte dorstig. Daarna spraken ze over het autoprobleem in steden en dat je overal nog maar 30 mocht (‘Pietje Piaggio kan toch niet harder’, grijnsde Anton) en over migratie.
‘Die arme mensen’, zei Marieke, waarop Anton tegenwierp dat je niet iedereen kon opvangen. Hij klonk overtuigend. Marieke knikte. Ze vroeg nog eens: ‘Ga je mee stemmen? Carola Schouten gaat abseilen van de Euromast als de opkomst hoger is dan vorige keer.’ Anton zweeg en plaatste een kwaaie smiley onder een bericht over hoge benzineprijzen.
‘Ik ben dol op Carola’, zei Marieke, en ze zuchtte. ‘Wat zijn er toch veel kwesties. En problemen. En partijen.’
‘Als we op Schiermonnikoog woonden, konden we maar uit drie partijen kiezen. Maar ja: kozen we dan voor Ons Belang, Samen voor Schiermonnikoog of Schiermonnikoogs Belang?’
Marieke schoot in de lach, maar haar gezicht betrok plots. ‘Zijn wij saai?’, vroeg ze zich bezorgd af. Er vormde zich een frons in haar voorhoofd. Ze was de laatste tijd vaak bang dat ze saai waren. Dat kwam door de recensenten, die hadden vastgesteld dat Marieke en Anton weinig origineels dachten, voelden of meemaakten. Sommigen hadden ook opgemerkt dat Marieke veel ‘babbelde’, maar daar had ze zich niks van aangetrokken.
‘Wij zijn niet saai’, zei Anton geruststellend, ‘we zijn gewóón. Met gewóón is niks mis.’
‘Ga je dan gewóón mee stemmen?’, vroeg Marieke schalks. En daar gingen ze, de bedaagde fictie uit, de spectaculaire werkelijkheid tegemoet.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant