is filmredacteur van de Volkskrant.
Op de dag dat Jumbo de pensionering van reclame-acteur Frank Lammers aankondigde, werden de diepvriessperziebonen van het eigen merk uit het schap verwijderd. Dit vanwege de bevroren muizenlijkjes die klanten aantroffen tussen hun boontjes.
De supermarktketen, herstellend van het vertrek van de voor omkoping en witwassen veroordeelde directeur Frits van Eerd, hoopt er weer bovenop te komen met de aanstelling van Lammers’ opvolger Rob Kemps. Voortaan zal de Snollebolleke-zanger en slimste mens (lichting ’21) de winkels op televisie aanprijzen, als ‘de blijste klant van Nederland’.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Els de Grefte, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof of Anna van Leeuwen stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Dertien jaar lang leende Lammers zijn gezicht en stem aan het Jumbo-kerngezin (‘en dat voor die prijs’) . Volgens sommigen was de irritatiegrens al enige tijd gepasseerd.
Ook binnen de filmwereld klonk er weleens gemopper: dat een prominent acteur zich zozeer vereenzelvigde met een supermarkt ondergroef niet enkel diens eigen imago, maar ook dat van de Nederlandse film.
Een verwijt dat, meen ik, geen recht doet aan de jarenlange olympische prestatie van Lammers. Je kon de Jumbo-commercials met hem erin, hoe misdadig slecht soms ook, rustig pal voor Undercover programmeren. Het deed niks af aan de geloofwaardigheid van zijn Brabantse campingcrimineel Ferry Bouman.
Hollywoodsterren reserveren hun commercieelste optredens graag voor een ver buitenland, zoals Samuel L. Jackson momenteel de ‘motherfucking windfarms’ van de Zweedse energieleverancier Vattenfall aanprijst. Ooit gold Japan als het mekka voor de bijbeunende acteur. Sofia Coppola vatte dat in Lost in Translation in de sublieme scène waarin Bill Murray een whiskymerk aanprijst onder de regie van een onverstaanbare Japanner: ‘For relaxing times, make it Suntory time.’
Maar Lammers, onverschrokken, keek het reclamebeest anderhalf decennium vol in de bek in eigen land.
De acteur verdedigde zich ooit in gesprek met HP/De Tijd. Dat je één keer kon cashen als acteur in Nederland. ‘En als je dat kan, vind ik dat je dat moet doen, zeker als je een gezin hebt. Voor het bedrag dat ik daarvoor krijg, moet ik twintig films doen.’
Het verzamelde Jumbo-werk van Lammers is terug te zien op YouTube. 166 commercials, achter elkaar geplakt. Een soort van Boyhood-achtige marathon, in omgekeerde volgorde. Met aan het slot de allereerste, waarin ‘Bas’ en reclame-echtgenote ‘Lieke’ zich voorstellen. Waar doen jullie boodschappen? Bas/Lammers: ‘Bij Jum-bo.’
Voor alle bewezen diensten kreeg het reclamestel met de twee inmiddels opgegroeide reclamekinderen nog een speciale ‘uitzwaaicommercial’, beloofde Jumbo.
Je hoopte op een apotheose, een kroon op het Jumbo-oeuvre. Bas onderuit op de bank, bordje sperziebonen met gekookte muis op schoot. Bas die aanbelt bij de villa van Frits van Eerd, waar de gevallen Jumbo-kroonprins nog zo’n tas contant geld uit zijn koelkast trekt, voor de allerlaatste betaling. Of één laatste filmpje waarin Ferry Bouman chagrijnig achter een Jumbo-winkelwagentje sjokt, om die parallelle universa samen te brengen.
Maar nee, de uitzwaaicommercial bleek gewoon een commercial waarin de supermarkt leegloopt om het Jumbo-gezin uit te zwaaien. ‘Dat was leuk’, zegt Bas/Lammers. Het is volbracht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant