De 19-jarige Dwayne Aristode, het grootste Nederlandse basketbaltalent, lijkt voorbestemd voor de de Amerikaanse topcompetitie. Vrijdag begint hij met de University of Arizona aan het grootste basketbaltoernooi van de VS.
schrijft voor de Volkskrant over Amerikaanse sporten.
In de woorden van Dwayne Aristode (19) is geen spoortje twijfel te ontdekken. ‘Mijn tijd zal gaan komen’, zegt de tiener uit Lelystad over zijn toekomst in het mondiale topbasketbal. Vastberaden is hij naar eigen zeggen altijd geweest. ‘Ik wist op jonge leeftijd al dat ik ooit naar de league zou gaan.’
De ‘league’ is de Amerikaanse NBA, de beste competitie ter wereld. Zijn missie om die te bereiken begon toen hij als kind naar YouTube-clipjes van Michael Jordan keek. ‘Mijn favoriete speler’, zegt Aristode, ook al was Jordan allang met pensioen toen hij werd geboren. ‘Die beelden motiveerden me.’
Aristode, volgens Amerikaanse scouts en analisten een van de grootste talenten uit zijn leeftijdscategorie, kan de NBA inmiddels ruiken. Als basketballer aan de University of Arizona is hij slechts één stap van de competitie verwijderd. Maar klaar is hij nog niet bij de universiteit uit Tucson, in de staat Arizona.
Vrijdag staat hij met zijn team op het grootste podium in het Amerikaanse universiteitsbasketbal: het NCAA Tournament, een knock-outtoernooi met de beste 68 ploegen van het land dat wegens zijn onvoorspelbaarheid ‘March Madness’ wordt genoemd. Zowel de mannen als de vrouwen beginnen deze week aan de afvalrace.
March Madness is een van de grootste jaarlijkse evenementen op de Amerikaanse sportkalender. De wedstrijden worden gespeeld in gigantische stadions en live uitgezonden op landelijke televisie. Miljoenen Amerikanen kijken mee.
‘Rustig blijven’, heeft Aristode zich voorgenomen. Altijd probeert hij een goede balans te vinden: bij succes laat hij zijn hoofd niet op hol brengen, en tegenslag tracht hij op eenzelfde manier te relativeren.
‘Ik maak nu dingen mee waar ik vroeger van droomde’, zegt hij. ‘Maar als ik daar als een klein kind naar ga kijken, kan ik gaan denken: o damn, dit gaat wel heel erg de goede kant op. Dat kan afleiden. Ik blijf gewoon hard werken, tot ik mijn doelen bereikt heb.’
Zijn Arizona Wildcats behoren tot de grote favorieten voor de eindzege bij het toernooi dat tot begin april duurt. Onlangs won de ploeg het kampioenschap in de gerenommeerde Big 12-divisie, een van de sterkste competities van het land. Dat Aristode bij de voorname basketbaluniversiteit tot de vaste kern van spelers behoort, zegt veel over zijn talent. Ook andere topteams uit de VS wilden hem graag inlijven.
Analisten van de Amerikaanse zender ESPN rekenden hem eerder al tot de grootste talenten van het land, spelers die waarschijnlijk zullen worden opgepikt door clubs uit de NBA. De 2,03 meter lange Aristode lijkt gemaakt voor die competitie. Nu al is hij een ijzersterke verdediger en behoort hij tot de beste driepuntschutters. Op het hoogste niveau is die combinatie goud waard.
Toch weet Aristode nog niet of hij nu al de stap naar de NBA zal wagen. ‘Die beslissing neem ik na dit seizoen’, zegt hij. Ook een langer verblijf in Arizona behoort nog tot de mogelijkheden. Dit jaar is zijn aandeel nog relatief bescheiden (gemiddeld 4 punten in een klein kwartier speeltijd per wedstrijd), omdat de ploeg uitpuilt van de supertalenten. Volgend seizoen zou hij op papier meer ruimte kunnen krijgen om zijn kunsten te etaleren.
Volgens de Amsterdamse basketbaltrainer Jard Schuit, met wie hij al sinds zijn 8ste werkt, is Aristode een uitzonderlijke speler die veel in zijn mars heeft. ‘Als je hem in de zaal bezig ziet, denk je: God, wat een basketballer. Hij kan praktisch alles: dribbelen met links en rechts, schieten van alle afstanden, de basket aanvallen... Hij is heel compleet.’
Op fysiek vlak kan Aristode zich meten met spelers die vorig jaar al debuteerden in de NBA, zo bleek uit metingen. Qua snelheid en wendbaarheid behoort hij tot de top. Bij de trainingen van Schuit in Amsterdam moest een meetinstrument voor sprongkracht voor Aristode op een verhoging worden gezet, omdat hij met gemak het bovenste stukje kon aantikken.
Aristode begon op zijn 4de met basketballen. Zijn vader, een oud-speler van onder meer het Ivoriaanse nationale team, bracht hem naar zijn eerste club, Flevo Musketiers in Lelystad. Aristode raakte al snel geobsedeerd met het spelletje. Hij verslond documentaires en boeken over de sterren uit de NBA: Jordan, Kobe Bryant en Dwyane Wade, naar wie hij door zijn vader werd vernoemd.
‘Het klinkt als een cliché’, zegt hij, ‘maar basketbal is mijn leven. Ik hou van mijn familie en van God, maar ik zou niet weten wat ik zonder basketbal zou doen. Ik hou zo veel van de sport. Dat maakt het makkelijker om hard te werken.’ Volgens Schuit blinkt Aristode uit door zijn ijzeren wil en mentaliteit: ‘Hij is enorm gedreven.’
Op zijn 14de vertrok Aristode naar Spanje, want als hij iets over het najagen van basketbaldromen had geleerd, was het wel dat hij in Nederland op een gegeven moment zijn hoofd tegen het plafond zou stoten. De mogelijkheden om verder te groeien waren elders groter. Een coach van een sportacademie in Amsterdam nam hem mee naar Spanje.
Daar speelde hij drie jaar in de jeugdopleiding van de Catalaanse profclub Joventut Badalona. Aristode noemt die ervaring een ‘eyeopener’. ‘Ik dacht dat het verschil met Nederland vooral fysiek zou zijn’, zegt hij, ‘maar het zat hem meer in de snelheid en de manier waarop het spel werd gelezen.’ Basketbal-IQ, heet het in vakjargon.
Al op zijn 16de, toen hij nog voor Badalona speelde, werd Aristode gepolst door enkele Amerikaanse universiteiten. Als tussenstap koos hij voor de Brewster Academy, een zogenoemde ‘prep school’ in New Hampshire. Op de middelbare school voor basketbaltalenten kon hij wennen aan de Amerikaanse manier van spelen. ‘Atletischer’, zegt hij. ‘Iedereen is even groot als jij en er wordt iets egoïstischer gespeeld.’
Door een voetblessure moest hij vorig seizoen aan de kant blijven, maar alsnog stonden de grote basketbaluniversiteiten voor hem in de rij. Aristode koos mede voor Arizona omdat daar voorheen al meerdere Europese talenten een springplank naar de NBA hadden gevonden.
Met plezier zag Aristode hoe enkele van zijn landgenoten de afgelopen jaren de topcompetitie bereikten. Dit seizoen spelen er drie Nederlanders in de NBA: Quinten Post en Malevy Leons bij Golden State Warriors, Tristan Enaruna voor Cleveland Cavaliers.
Aristode spreekt ze regelmatig in een groepsapp. ‘Net als ik hadden ook zij allemaal hun eigen droom. Het maakt me blij dat die jongens succes hebben. Ik weet hoeveel het voor ze betekent. En wat het voor Nederland kan betekenen.’
Ook met Oranje heeft Aristode grote plannen. In 2022 speelde hij al een EK met het onder-16-team van Nederland. Twee zomers later maakte hij zijn debuut in het grote Oranje en speelde hij onder meer een vriendschappelijk duel met topteam Servië. Aristode werd topscorer tegen de ploeg met superster Nikola Jokic.
Als alles volgens plan verloopt en hij binnen afzienbare tijd in de NBA speelt, is het maar de vraag hoe vaak hij nog voor Oranje zal kunnen uitkomen. De Amerikaanse clubs zijn zuinig op hun spelers. Maar als het even kan, zal Aristode zijn steentje bijdragen.
‘Ik zie het potentieel van het talent in Nederland’, zegt hij. ‘Op het gebied van middelen en ervaring hebben we een achterstand op andere landen, maar niet qua skills. Fysiek hebben we misschien zelfs een streepje voor, atletisch vermogen is er genoeg.’
‘Ik zeg het jullie’, klinkt hij zelfbewust. ‘We gaan met de grootste landen meedoen. Niet in de verre toekomst, maar binnenkort. Ik wil daar graag bij helpen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant