Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Mike, mijn broer, had een raar nachtje. Hij was wezen pokeren.
‘Op internet?’ vroeg ik schor. Ik krijg nog geld van hem.
‘Nee’, zei hij, ‘in Rosmalen.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘In het Autotron?’ Vroeger gingen we naar het Autotron met opa. Toen stond het nog in Drunen, trouwens. Mogelijk is het uit zichzelf naar Rosmalen gereden.
‘Helaas niet. Daar had ik wel een ouwe Spyker willen confisqueren. Ik reed rond twee uur ’s nachts uit Rosmalen weg en was de volgende middag om halfvier thuis.’
‘Goeie reis?’
Lag eraan hoe je het bekeek. Zoals Mike het bekeek, was het geen goeie reis.
Rosmalen-Venlo is 100 kilometer, waarover Mike 13,5 uur deed, wat neerkomt op 7 km/u. ‘Hou je van snelwandelen, Mike?’
Nee, maar hij beloofde erover te lezen. Na een prima halfuurtje stopte hij bij een benzinestation, benen strekken. Toen hij genoemde benen weer onder zijn stuur vouwde, startte zijn Nissan Micra niet meer. Met geen mogelijkheid. Ik deed het geluid van een niet-startende auto na. Nugge-nugge-nugge-nugge. Mja, zei Mike, het was hoger en sneller. Nígge-nígge-nígge-nígge. Hoe dan ook, er volgde geen ‘vroem-vroeoemmm’. Maar geen nood, daarom was Mike al twintig jaar lid van de Wegenwacht. Eens even bellen met de club, besloot Mike, die ook zijn club was.
Kwamen er sofort aan, daar waren ze voor – totdat er een probleempje rees. ‘Ik lees hier’, zei de telefonist, ‘dat uw APK verlopen is.’
‘Verlopen?’ zei Mike, ‘sinds wanneer?’
‘Sinds middernacht’, zei de man. ‘Helaas mogen wij niks doen, meneer Buwalda.’
‘Maar dat is drie uur geleden’, zei Mike. ‘Ik sta hier muurvast. Het vriest. Ik ben al twintig jaar lid!’
‘Ik zie het, al langer zelfs. Maar helaas, verlopen is verlopen.’
‘Oké’, zei Mike kalm, ‘u wilt dus de man zijn die mij midden in de nacht in de taai laat zakken omdat ik sinds drie uurtjes geen geldige APK meer heb?’
Willen was een groot woord, maar inderdaad, hij moest Mike gelijk geven – hij was die man.
Mijn broer wist zich aangewezen op mensen van wie hij geen lid was. Twee hele gewone mannen met een BMW wilden helpen, maar snel dan. ‘Ze deden alles haastig’, zei Mike. ‘Eerst scheurden ze die BMW keihard naar mijn auto, bijna een aanrijding. Kleppen open – kabels, heb je kabels? Ik het winkeltje in rennen, accukabels kopen – precies mijn pokerwinst. Zij die kabels wild uit de verpakking trekken, snel aankoppelen, heel hard gas geven.’
‘En?’
‘Accu geëlektrocuteerd. Deed niks meer. Ze moesten ervandoor.’
Een uurtje later stopten er drie zware jongens, gangsta-stijl, street, grote gouden kettingen, hagelwitte, brandschone Golf GTI. Types, zei Mike, die je overdag niet al te lang aankijkt.
‘En?’
‘Superaardig. Echt. Hebben tot twee keer toe mijn Micra zestig meter aangeduwd. Half vier ’s nachts, keihard duwen. Gaven me alle drie een bezwete hand.’
Met vijf lege handen keek Mike ze na. Het ging een latertje worden. Tegen de ochtend kroop er een nogal haveloze vent uit een geparkeerd autootje. Een Hongaar die op dit tankstation sliep, benzine duur, geen caravan – zoiets.
‘Peet, ik heb nog nooit zoveel hulp gehad. Zeker twee uur duwen, sleutelen, doormeten, krik erbij – alles. Ik kwam niet meer van hem af. Ik vroeg hem of hij iets wilde eten. Nee, niet nodig. Koffie? Ook niet. Al een halfuur liep zijn auto stationair met die kabels op mijn accu. Ik vroeg hem of ik in ieder geval zijn benzine mocht betalen. Weet wat-ie zegt? Hij zegt, wat u mag doen, is als u op een verjaardag bent, zeggen dat er ook aardige Hongaren in Nederland zijn.
‘De Saint. Hij was de Saint.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant