Zelf zou ik, mocht ik in de toekomst een lucratieve aanbieding accepteren van Shell of Philip Morris, zonder twijfel Groucho Marx citeren. ‘Waarom zou ik rekening houden met toekomstige generaties’, vroeg hij zichzelf ooit af. ‘Wat hebben die toekomstige generaties ooit voor mij gedaan?’
Donald Pols, de man die deze week de Stygische oversteek maakte van directeur bij Milieudefensie naar hoofd duurzaamheid en hoofd communicatie bij Tata Steel, het meest vervuilende bedrijf van Nederland, citeerde helaas niemand. Hij hulde zich in plaats daarvan in schaamte en zwijgzaamheid, iets wat hij ongetwijfeld zal volhouden tot hij over een tijdje via een korte verklaring laat weten dat je van binnenuit veel meer kunt veranderen aan een bedrijf dan van buitenaf (ook al weet zelfs Donald Pols dat echte verandering zelden begint op de afdeling communicatie).
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De geschiedenis van mensen die hun principes verkopen aan de hoogste bieder is uiteraard lang. In de top tien, waar verder Judas, Faust en de voltallige BBB-senaatsfractie in staan, is bijvoorbeeld Jack Spijkerman terug te vinden, de Vara-presentator die jarenlang op primetime het grote geld op de hak nam, tot hij naar Talpa verkaste alwaar hij het lachend in eigen zak stopte – een keuze die hem, naast een Porsche Cayenne S Hybrid, ook de iconische bijnaam Cheque Spijkerman opleverde.
Andere voorbeelden leren dat het voor een fatsoenlijke overstaprel essentieel is dat het hoofdpersonage ooit enige vorm van maatschappelijke betrokkenheid heeft getoond. De transfers van PvdA’ers Wouter Bos en Wim Kok naar respectievelijk KPMG en ING werden hun daarom zwaar aangerekend, net als die van de christelijke ex-ministers Elco Brinkman (van Volksgezondheid naar Philip Morris) en Camiel Eurlings (van infrastructuur naar KLM). Maar de schier eindeloze lijst van toch al immorele VVD’ers die na (of al tijdens) hun politieke carrière lobbyist werden, interesseerde niemand wat.
Dat heeft alles te maken met de momenteel zeer in de mode zijnde term hypocrisie, een vorm van gedrag die gedurende het gros van de geschiedenis nauwelijks als zonde werd gezien, maar momenteel in staat is een ware volkswoede op te wekken.
Iedereen mag bijvoorbeeld vliegen, behalve Jesse Klaver. Roken is toegestaan, tenzij je een huisarts bent en iedereen heeft recht op porno, behalve de priester. Slecht gedrag vertonen is, met andere woorden, volledig toegestaan. Tenzij je tijdens het uitoefenen van dat slechte gedrag roept dat het inderdaad slecht is wat je doet, want dan dien je vandaag nog gelyncht te worden, jij hypocriete, moralistische lul de behanger.
Op papier is die woede stupide, want een goed argument kan helemaal niet zwakker worden door het gedrag van degene die het te berde brengt. Een sterk argument is namelijk een sterk argument, ongeacht uit wiens mond het komt. Je kunt hoogstens beweren dat iemand zijn persoonlijke geloofwaardigheid verliest als hij keer op keer het goede predikt en het slechte doet.
En dat brengt mij terug bij Donald Pols, wiens overstap naar Tata Steel daarom een klassieke win-winsituatie is. Alle argumenten die hij tijdens zijn lange carrière als klimaatadvocaat formuleerde, blijven inhoudelijk namelijk fier overeind staan en zijn voor het volledige nageslacht te raadplegen in alle rechtbankarchieven. Het enige dat hij door zijn overstap definitief is kwijtgeraakt, is zijn persoonlijke geloofwaardigheid.
En laat dat nou precies hetgeen zijn waar dit aan fossiele subsidies verslaafde land zo’n enorme behoefte aan heeft: een hoofd communicatie van Tata Steel, het smerigste bedrijf van Nederland, wiens publieke bijdragen voortaan door werkelijk niemand serieus worden genomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant