Het industrieterrein is verlaten. Het is zondagmiddag. Imposante loodsen en kantoorgebouwen, lege parkeerterreinen achter gesloten hekken. Asfaltwegen liggen als een raster door het gebied, in de buurt van Amsterdam.
In de verte geronk. Twee mannen met bivakmutsen onder zwarte helmen komen als ruiters op steigerende paarden aanrijden op het achterwiel van hun blauwe crossmotoren. Wanneer ze me zien aankomen, laten ze de voorwielen op het wegdek landen en rijden op me af.
Shady en Lashawn zijn vrienden en beiden halverwege de twintig. Ze komen uit Rotterdam en kennen elkaar uit de bikelife-scene. Ze gebruiken hun crossmotoren niet om over zandpaadjes te scheuren, maar om ‘wheelies te trekken’ op rechte, gladde wegen. Lashawn begon als tiener op de fiets Shady als zeventienjarige op de scooter. Later stapten ze over op tweetaktcrossmotoren.
Het is een kwestie van oefenen – eindeloos oefenen. Ze moeten al rijdend het voorwiel omhoogbrengen en dan het punt zien te vinden waarop de motor niet voor- of achterover valt. Ze herinneren zich de euforie toen een wheelie voor het eerst lukte op de motor.
Lashawn: „Het is het gevoel in je buik.”
Shady: „Je bent even gewichtloos.”
Shady maakt een wheelie
En eentje in een scherpere hoek.
Shady – met bivakmuts en z’n geliefde crossmotor.
Shady maakt een wheelie met losse handen.
De ‘kale wheelie’ hebben ze inmiddels on lock, jargon voor: op elk moment uitvoerbaar. Ze oefenen nu lastigere stunts, zoals de handscrape, een wheelie waarbij je met een hand over de grond sleept en dus zijwaarts en achterover moet hangen.
Er is een flinke bikelife-community. Shady en Lashawn hebben talloze volgers op Instagram. Regelmatig wordt afgesproken om samen te rijden.
Is het niet gevaarlijk? Ach, bij elke sport kan wat misgaan. Ze hebben een paar keer wat gebroken. Lashawn brak eens beide voeten. „Niet tegelijk hoor.” Inmiddels weten ze de schade te beperken. Beginners hebben de neiging de motor vast te houden wanneer die naar achteren valt tijdens een wheelie. Shady: „Je moet hem juist van je af duwen. Dan is de kans klein dat hij op je valt.”
Een ander risico weegt zwaarder: het is verboden om de weg op te gaan met een crossmotor. Laat staan dat je wegkomt met een wheelie. Als de politie ze betrapt, kan de motor worden ingenomen. Of het rijbewijs. Of allebei.
Andere hobby? Dat vinden ze een heel vreemde gevolgtrekking. Wheelies trekken is hun passie. En je kan het ook omdraaien: maak het gewoon legaal. Of zorg voor omheinde circuits. Zij wíllen de wet niet overtreden.
Ze zitten niemand in de weg, zeggen ze. Ze rijden zoveel mogelijk op zondagen, op industrieterreinen, buiten de bebouwde kom. We worden gezien als maniakken of criminelen, zegt Shady. „We zijn juist heel rustige jongens. De rest van de week zijn we keurig aan het werk.”
Maar dat weten voorbijgangers niet die hun hondje uitlaten en dan mannen met bivakmutsen op motoren voorbij zien knallen. De politie is snel gebeld.
En dan?
Dat hangt ervan af. Shady: „Als ze ons niet hebben zien rijden, blijven we staan. Dan kunnen ze niets bewijzen.”
En als een agent ze wel heeft gezien? Lashawn: „Dan ga ik ervandoor. We zijn vrijwel altijd sneller. En ik ben enorm gehecht aan deze motor.” Hij legt zijn hand liefkozend op de tank.
Sheila Kamerman doet wekelijks ergens vanuit Nederland verslag.