schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Die diepe, berustende vertelstem in Worms, is dat echt dezelfde vrouw als de kokette Tori Amos-achtige (met gek accent) in If Lady Does It, of die in het curieuze, bossanova-achtige duet Venus in the Zinnia?
Het is in alle gevallen Aldous Harding (35, echte naam Hannah Sian Topp), de Nieuw-Zeelandse die alweer een tijd in Wales woont en een kameleontische stem heeft. Elk lied op haar vijfde album Train on the Island lijkt een ander personage als afzender te hebben.
De vocale gedaantewisselingen zijn niet het enige verraderlijke. De songs klinken vrij kaal, rustend op spaarzame akkoorden (piano in de titelsong, elektrische gitaar in Coats), maar daaronder gebeurt juist veel: zachte synthesizers zoemen en knisperen.
Harding lijkt vaak iets persoonlijks te vertellen, maar als je gaat luisteren wat ze nou precies zingt, vormen de zinnen een cryptisch geheel: ‘Sometimes I eat ’til I vomit’, ‘the medication froze my mind’. Ze vertelt iets, maar wát?
Vanaf het moment dat ze het woord neemt in de betoverende opener I Ate the Most hebben ze je te pakken, Harding en haar vaste producer John Parish, bekend van zijn vergelijkbare rol naast PJ Harvey. De tegenstrijdigheden versmelten tot haar betoverendste album.
Aldous Harding
Train on the Island
Pop
★★★★☆
4AD/Beggars
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant