Nu haar nieuwste voorstelling helemaal af is, heeft cabaretier Lisa Ostermann tijd voor andere dingen. Iets te veel tijd, wellicht.
schrijft voor Volkskrant Magazine
We treffen Lisa Ostermann (34) op een ‘tegennatuurlijk zenmoment’. ‘Normaal ben ik niet zó blij.’ Maar het gaat gewoon écht heel goed, ‘vies goed’, nu haar voorstelling De baas in première is gegaan en ze eindelijk weer tijd heeft om er andere dingen naast te doen. Zoals in panterbadjas en pantoffels – ‘ooit gekocht voor de grap maar onze meest gedragen kledingstukken’ – een fatsoenlijk gesprek voeren met haar vriend. ‘Ik kon deze week weer eens uitgebreid aan hem vragen hoe het gaat, zonder ondertussen te denken: ik moet weer door.’
Binnenkort gaan ze naar Thailand, mits het haar lukt om haar vliegangst de baas te worden. ‘Ik vergeet altijd heel snel wat er kut was. Ik dacht dat het wel meeviel met die angst, maar mijn vriend zei: dude, die valt zo erg níét mee. Het is eens gebeurd dat ik iemand over mijn hoofd voelde aaien aan boord. Dat bleek een wildvreemde vrouw achter me te zijn, die me wilde geruststellen omdat ik zo zat te hyperventileren. Dus mijn vriend wil nu graag dat ik een cursus doe.’ Nu alleen nog even doorpakken op die reeks tabbladen die al tijden openstaan.
Dat zou een welkome afwisseling zijn van de tijd die ze tot vervelens toe spendeert op Vinted en Vestiaire, op zoek naar de perfecte Gucci-tas. Een vintage Jackie is de wens, uit de Tom Ford-periode graag. Maar níét met gouden hardware. ‘Daar had ik eerst mijn zinnen op gezet, maar toen die fucking kuttas binnenkwam, vond ik dat goud helemaal niet mooi. Hij paste beter bij mijn panterbadjas dan hoe sophisticated ik het voor ogen had.’ Zilver is nu het streven. ‘Ik mag mezelf wel iets moois geven vind ik, na door de focus op mijn voorstelling maanden te hebben rondgelopen als een soort trol.’
Ook hun huis verdiende dat, vond ze. ‘Dat was de afgelopen maanden een vuilnisbelt, en nu een militant afgestylede showroom.’ Een lege plek moest en zou worden opgevuld met een plant. Een gróte. ‘We bestelden er online eentje van 1,60 meter, maar ik heb net als een debiel die plant opgemeten, en hij is 1,40. Nu moet ik dat bedrijf opbellen om te klagen, terwijl dat indruist tegen alles wat ik wil zijn. Op dit soort momenten denk ik: was ik maar weer iets aan het maken.’ Je kunt ook tijd te veel hebben.
Week uit is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin (bekende) Nederlanders de balans opmaken van hun afgelopen week. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant