is schrijver en kunstjournalist
De nieuwskaravaan is verder getrokken, maar ik bleef nog even hangen bij de foto’s van het Met Gala, afgelopen maandagavond in New York.
Er is al veel over gezegd. Dat het modefestijn dit jaar fiks werd gesponsord door Amazon-baas Jeff Bezos, waardoor hij en zijn vrouw Lauren Sánchez Bezos de titel van erevoorzitter mochten dragen. En hoe dat ‘ineens’ de wereld áchter het Met Gala blootlegde, die van het grote geld en de macht en de afwezigheid van goede smaak en stijl – alsof dat niet al jaren te zien was geweest, als je tenminste goed had gekeken.
Het ging over hen die er niet waren (Meryl Streep, Timothée Chalamet en Zendaya bijvoorbeeld). Over Chris Smalls, een vakbondsleider bij Amazon die op de avond van het feest buiten het Metropolitan Museum had staan protesteren voor betere werkomstandigheden en was gearresteerd, net als in 2024 een groot aantal pro-Palestijnse demonstranten.
Klein bier. Want uiteindelijk ging het over de outfits, natúúrlijk ging het over de outfits. ‘Fashion is Art’ was het thema van het bal; lui en uitgekookt tegelijk, want het herinnerde iedereen er nog nét eventjes aan dat dit jaarlijkse evenement eigenlijk een benefietavond is voor het Costume Institute van het Metropolitan Museum en tegelijkertijd was het zo nietszeggend dat niemand zich er iets van hoefde aan te trekken.
Dus daar was Katy Perry met een metalen imker- of schermmasker voor haar gezicht, Kim Kardashian in een oranje korset van hard materiaal waarin ze volgens mij onmogelijk pijnloos kon zitten, Lena Dunham in een dekbed met rode pailletten en te veel veren die in haar gezicht waaiden, zangeres Yseult als een soort bijenkoningin in een nauw gewaad met een zwart masker en voelsprieten die door nerveuze assistenten voor elke foto op hun plek geduwd moesten worden.
En daar was actrice Blake Lively, die niet zelf de trap op kon omdat de sleep van haar pastelkleurige Versace-jurk 4 meter lang en nogal zwaar was. Blake Lively, die onlangs schikte in een bijna net zo lang slepende zaak met Justin Baldoni, haar tegenspeler in It Ends With Us, die zíj beschuldigde van seksueel grensoverschrijdend gedrag en een smeercampagne, en die háár beschuldigde van laster en afpersing. Dat alles lag nu achter haar en daarom verscheen ze triomfantelijk in een jurk die haar bewegingsvrijheid inperkte. Uiteindelijk moesten vier jonge mannen, onder wie haar zenuwachtig ogende neef, haar sleep naar boven tillen. Iedereen jubelend over die jurk.
Ik weet niet hoor. Is dit in een tijd waarin vrouwenrechten wereldwijd onder druk staan en tradwives hoogtij vieren op sociale media echt het beeld dat je wil uitstralen? Het is al een tijdje bezig; in 2024 moest zangeres Tyla op het Met Gala als een zoutpilaar tree voor tree de trap op getild worden door vier mannen, omdat ze een nauwsluitende japon van zand droeg waarin ze niet kon lopen. Later op de avond werd het ding opengeknipt door de ontwerper.
Maar nee, de ophef dit jaar betrof de outfit van het Indiase model Bhavitha Mandava. Die was op het bal verschenen in een simpel ogende Chanel-outfit, een knipoog naar de alledaagse kleren die ze droeg toen ze als model werd ontdekt in een New Yorks metrostation. Mandavi droeg een zijden broek die léék op een spijkerbroek en een crèmekleurige top. ‘Racisme’, klonk het. Waarom hadden ze Mandavi niet in een chique prinsessenjurk gehesen, een tiara op haar hoofd gezet? Een witte vrouw was ongetwijfeld nóóit zo nonchalant behandeld.
Serieus? Mandavi’s broek was behalve mooi ook lekker dwars. Hij had zakken. Hij stelde haar in staat om zonder hulp een trap op te lopen. Dít was het beeld dat ik graag aan mijn dochter wilde tonen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant