Guy wilde met zijn vrouw een slaapkamer in huis creëren. Maar toen de verbouwing begon, stortte niet alleen een deel van het huis, maar ook zijn leven in. In deze serie spreekt Barbara van Beukering mensen die spijt hebben van een beslissing.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
Guy van der Borght (57, begeleider in de gehandicaptenzorg):
‘Op het moment dat we besloten ons huis te laten verbouwen, waren mijn vrouw en ik gelukkig getrouwd en hadden we een harmonieus gezin met drie kinderen. Mijn vrouw had een goede baan bij de Belastingdienst en ik werkte als begeleider in de gehandicaptenzorg. De kinderen waren 7, 10 en 13.
We hadden een grote vrijstaande jarenzestigwoning waarin we een extra slaapkamer wilden laten maken, zodat alle kinderen een eigen kamer zouden krijgen. Om die extra kamer te realiseren werd achter het huis een blok geplaatst. De keuken moest worden opengebroken, zodat de huiskamer en de keuken doorliepen in de nieuwe aanbouw. In dat bijgebouw kwam de nieuwe slaapkamer, een douche en een toilet.
De architect voorspelde dat de hele verbouwing een half jaar zou duren. Mijn vrouw en ik zagen het als een overzichtelijk avontuur. We bestelden twee wooncontainers die we in de voortuin lieten plaatsen. In de ene wooncontainer waren de keuken en huiskamer, in de andere een slaapkamer, douche en wc. Daarin sliepen mijn vrouw en onze jongste dochter, ik sliep met de andere kinderen in het huis. Althans, dat was de bedoeling.
Op het moment dat de vloer op de eerste verdieping werd opengebroken, keek ik recht naar beneden. Toen ik in paniek de architect belde, zei hij: ‘Ik vrees dat we de hele eerste verdieping eruit moeten halen.’ Noodgedwongen bestelden we een derde container met twee slaapkamers waarin ik met twee kinderen ging slapen. Toen de hele eerste verdieping eruit was gehaald, kon je vanuit de huiskamer het dak zien. Alleen de muren stonden nog overeind. Ze kwamen erachter dat er stro in de muren zat, een techniek die vroeger gebruikt werd. Het beton was ook van inferieure kwaliteit, waardoor de muren wiebelig waren. De architect vertelde dat als er een harde storm zou opsteken die tegen een buitenmuur zou slaan, het gebouw als een kaartenhuis in elkaar zou storten.
Voor mijn huwelijk had ik een psychose gehad, maar het ging juist heel goed met me. Ik was al 23 jaar zonder medicijnen en zonder begeleiding. Ik was er niet meer mee bezig en voelde geen psychische beperkingen. Ik had het nooit aan mijn vrouw verteld, omdat ik er simpelweg niet meer aan dacht. Terwijl ik voelde dat de stress van de verbouwing niet goed was voor mijn mentale gezondheid, kwam het niet in me op dat het tot een psychose zou kunnen leiden. Ik zat in een draaimolen. Ik werkte, verzorgde de kinderen, deed boodschappen, kookte en werkte tegelijkertijd ook hard mee aan de verbouwing. Ik brak vloeren open en bikte de witte kalklaag van de muren.
We kregen te maken met een heel strenge winter. Door de vrieskou konden we de garagedeur niet volledig afsluiten, waardoor de watermeter stukvroor en we geen water meer hadden. We waren op de buurman aangewezen om water te halen. De containers moesten op temperatuur worden gehouden met elektrische kacheltjes, maar het werd nooit voldoende warm. Er ontstonden vochtige plekken op de muren. Mijn vrouw kreeg een longontsteking en alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ze daarna een burn-out. Dat had te maken met een arbeidsconflict met haar directe baas, maar het was niet bepaald bevorderlijk om van een burn-out te herstellen in een container.
We begonnen ons af te vragen waar we in vredesnaam aan begonnen waren. Terwijl we een slaapkamer wilden creëren, leek het wel of alles om ons heen instortte. Ons avontuur veranderde langzamerhand in een nachtmerrie. Er was geen weg meer terug. We zaten er ook met onze neus bovenop. Wat voordelen heeft, want je ziet wat er gebeurt, maar het heeft ook grote nadelen, want je krijgt alles mee. Ik werd steeds betrokken bij de situatie, terwijl ik niets van verbouwingen weet. Ze liepen doorlopend naar de container om mij te vragen wat ze moesten doen. Ik stond continu onder hoogspanning.
Bij het plaatsen van de inloopdouche barstte het glas op de plaats waar de douchekraan was geplaatst. We moesten wachten op de verzekering die uiteindelijk geen verantwoordelijke kon aanwijzen en dus niet uitkeerde. Ondertussen gingen we in zee met een kleine firma om de ventilatie te plaatsen, maar achteraf kwamen we erachter dat die firma al failliet was voordat ze de opdracht had aangenomen. En het grootste probleem moest nog komen: de ramen lieten negen maanden op zich wachten. Negen maanden! Als compensatie hebben we twee maanden huur van de containers vergoed gekregen, maar dat was een zeer bescheiden pleister op de wond. De druk werd alsmaar verder opgevoerd en ik merkte dat mijn potje met gevoelens aan het overkoken was.
Het huis was na anderhalf jaar eindelijk af en het is mooi geworden, zonder meer. Maar de druk op mijn mentale gezondheid was te groot, waardoor ik opnieuw in een psychose belandde. Wat ik pas tijdens de opname besefte, want een psychose zie je zelf niet aankomen. Ik raakte mijn werk kwijt en werd arbeidsongeschikt verklaard.
Mijn huwelijk heeft de puinhopen van de verbouwing niet overleefd. Je kunt constateren dat ik door die renovatie alles ben kwijtgeraakt: mijn huwelijk, mijn werk en mezelf. Ik neem het niemand kwalijk, we zijn samen het avontuur aangegaan. Ook de architect valt niets te verwijten, hij heeft van tevoren niet kunnen inschatten hoe slecht het huis eraan toe was.
Ik heb vooral veel spijt dat we überhaupt voor een verbouwing hebben gekozen in plaats van een huis met vier slaapkamers te kopen. Financieel had het niets uitgemaakt. Ik raad koppels af om te verbouwen; het geeft veel te veel druk op een relatie. De vraag die me voortdurend bezighoudt is ‘wat als?’ Als we hadden gekozen voor een ander huis en die hele verbouwing ons bespaard was gebleven, waren we dan nog getrouwd geweest? Had ik dan geen psychose gekregen? Was ik dan nog aan het werk geweest als begeleider in de gehandicaptenzorg? Was ik dan nog gewoon gelukkig geweest?
Mijn vrouw neemt het mij kwalijk dat ik haar voor ons huwelijk had moeten vertellen dat ik een psychose heb gehad. Onze discussies stranden altijd op het punt dat als ik dat had gezegd, we het anders hadden kunnen aanpakken. Daar kan ik voor een groot deel inkomen, maar ik voelde me zo goed dat het echt heel ver weg was. Inmiddels weet ik dat je wel kunt herstellen van een psychose, maar dat je er niet van kunt genezen. Zelfs na veertig jaar kan het terugkomen. Ondanks het stigma dat erop rust, ben ik er nu open over. Met het risico dat een blind date onmiddellijk wegloopt, zoals me laatst overkwam. Maar ik voel me stabiel en ga binnenkort weer solliciteren.
Voor mij is het verbouwde huis nooit meer een thuis geweest. Mijn ex-vrouw heeft mij na de scheiding uitgekocht en van het geld heb ik een appartement aangeschaft. De kinderen kunnen niet bij mij logeren, want ik heb nu maar één slaapkamer. Dat vind ik op zich niet erg, als ik moet poetsen is dit huis binnen twee uurtjes schoon. Gelukkig gaan mijn ex-vrouw en ik nog vriendschappelijk met elkaar om, en ook het contact met de kinderen is goed. Maar ik kan niet lang in dat huis zijn, dat staat voor mij symbool voor mijn kwetsbaarheid. Als ik er ben, kan ik het er maximaal een uur uithouden.’
Kampt u ook met gevoelens van spijt en wilt u daarover in deze rubriek praten, stuur dan een mailtje naar b.vanbeukering@gmail.com
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant