Niet Anna van der Breggen, maar de Spaanse Paula Blasi heeft de Vuelta gewonnen. Op de monsterlijke Angliru wist de kopvrouw van UAE Team ADQ de Nederlandse te breken.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Vlak voordat de steilste stroken van de Alto de l’Angliru aanbreken, waar de stijgingspercentages richting de 23 procent lopen, ziet Anna van der Breggen (36) de rode trui uit haar handen glippen. Marion Bunel en Paula Blasi zijn de enige twee rensters die ze niet mag laten rijden, maar op de loodzware stroken van het monster van Asturië breekt ze.
Blasi blijft versnellen, en nu moet ook Bunel haar laten gaan. Als de Zwitserse Petra Stiasny met nog twee kilometer te gaan ineens voorbij komt, vormt dat voor Blasi geen gevaar meer. De ritzege mag de renster van Human Power Health hebben. Voor Blasi wacht er op de top wat groters. De eindzege in de Vuelta.
‘Toen ik zag dat Van der Breggen het moeilijk had, dacht ik alleen nog: let’s go for it’, zegt de 23-jarige Blasi in haar flashinterview. ‘Het beste wat ik kon doen was er niet over nadenken hoe zwaar de beklimming was, want na vijf minuten zat ik al op de limiet.’
Anderhalve maand geleden maakte het grote publiek voor het eerst kennis met het Spaanse toptalent, toen Blasi op indrukwekkende wijze de Amstel Gold Race won. Na afloop vertelde ze de verzamelde journalisten in de perstent dat ze ook zichzelf had verbaasd, dat ze niet had gedacht dat ze die koers zou kunnen winnen. De renster van UAE Team ADQ had geen idee tot wat ze in staat was, al voorspelde haar ploegbaas Michel Cornelisse dat ze binnen vijf jaar wereldkampioen zou worden.
Na de Amstel Gold Race ging het hard. Blasi werd achter Demi Vollering, die de Vuelta dit jaar oversloeg, derde in de Waalse Pijl. In Luik-Bastenaken-Luik kwam ze als vijfde over de meet. Toch zou Blasi denken dat je een grapje maakte, als je haar twee weken geleden had verteld dat ze de Vuelta kon winnen.
Ze maakte slechts haar debuut in de Ronde van Spanje, had eigenlijk geen verwachtingen. Maar met nog één rit te gaan stond de ex-triatlete plots tweede in het eindklassement, op 18 tellen van rodetruidrager Van der Breggen. En met de ‘zwaarste etappe in geschiedenis van de Vuelta Femenina’ nog op het programma, werd ineens alles mogelijk.
Voor het eerst in de geschiedenis van het vrouwenwielrennen was de Alto de l’Angliru opgenomen in het parcours. Nog voordat de Ronde van Spanje was begonnen, was al duidelijk dat de strijd om het rood daar beslist zou worden. En hoewel niet iedereen even blij was met het besluit om de berg met onmenselijke stijgingspercentages boven de 20 procent te beklimmen, was juist Blasi een van de voorstanders ervan.
De 12,4 kilometer lange klim, met stukken boven de twintig procent, heeft al jaren een bijna mythische status. Op de monsterlijke klim zijn grote verschillen al in een paar meter gemaakt. Of je blaast jezelf op, en dan zijn er zo minuten verloren. Die 18 seconden zijn daar niets.
Dat besefte Van der Breggen ook, en dus sprak de kopvrouw van SD Worx voor de start van de slotetappe bij Eurosport al over een ‘mix van angst en zelfvertrouwen’. Vrijdag had ze nog indruk gemaakt door op de slotklim weg te rijden bij haar concurrenten en de rode trui te pakken. De enige die enigszins haar wiel kon houden, was Blasi geweest.
Toch had Van der Breggen een kleine voorsprong, die de Angliru wellicht ‘iets comfortabeler’ kon maken. Tegelijkertijd wist ze dat die slotklim in de etappe over 132 kilometer met ruim 3.200 hoogtemeters alles kon veranderen.
Tot halverwege de Angliru loopt eigenlijk alles volgens plan en lijkt Van der Breggen op weg naar haar eerste eindzege in de Vuelta. Terwijl de weg steeds steiler omhoog loopt en het peloton steeds sneller uitdunt, worden ook de vluchters van de dag teruggegrepen. En, net als een dag eerder, moeten favorieten Pauline Ferrand-Prévot en Kasia Niewiadoma vroeg lossen. Daar hoeft Van der Breggen in elk geval geen rekening meer mee te houden.
Haar opdracht is simpel en overzichtelijk: als ze Blasi en de Franse Bunel kan volgen, is de eindzege binnen. Van der Breggen rijdt attent vooraan, heeft nog een ploeggenote bij zich. Maar op ruim vier kilometer van de top verandert ineens de situatie als Bunel de aanval inzet.
Blasi volgt en Van der Breggen kiest, zoals altijd, meteen voor haar eigen ritme en tempo. Meter voor meter lopen ze uit en de Nederlandse ziet hoe de twee jonge rensters langzaam van haar wegrijden op de steeds steiler wordende flanken van de berg. De Spaanse rijdt alleen verder omhoog, maar lijkt niet te breken. Ook niet als de percentages opnieuw boven de 20 procent komen, als de benen vol in het zuur komen te staan, of als de Zwitserse Stiasny haar passeert.
Blasi behaalt haar grootste overwinning uit haar carrière, als Van der Breggen ruim een minuut later over de streep komt. De rode trui, die eerst nog strak om haar schouders leek te zitten, is dan verdwenen. De Nederlandse eindigt als tweede in het algemeen klassement. Bunel pakt de derde plek.
Na de finish zal Stiasny voor de camera’s vertellen hoe ze sinds de bekendmaking van het parcours bezig is geweest met de Angliru, hoe ze elke dag ervan droomde om hier te winnen. Maar niet veel later gaat alle aandacht naar Blasi, die opnieuw moeite heeft met geloven van waar ze allemaal toe in staat is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant