Protest In Ter Apel zouden zaterdagmiddag verschillende extreemrechtse Defend-groepen demonstreren tegen ‘massa-immigratie’, maar er kwamen veel meer tegendemonstranten opdagen, die asielzoekers juist een warm hart toedragen.
Een kleurige stoet van zo’n driehonderd tegendemonstranten, vóór azc's, zette zich rond half twee in beweging om naar het aanmeldcentrum in Ter Apel te lopen.
Het waren verschillende extreemrechtse Defend-protestgroepen die met nogal wat bombarie een anti-azc-demonstratie hadden aangekondigd, op zaterdagmiddag voor het aanmeldcentrum in Ter Apel. Het was vooral een bonte stoet (extreem-)linkse groepjes die elkaar zaterdagmiddag troffen op de afgesproken plek: onder een viaduct in Ter Apel, ongeveer een kilometer van het aanmeldcentrum. Ze waren er om een tegendemonstratie te houden. De ‘andere kant’ was voorlopig nergens te bekennen.
Defend Netherlands had de aangekondigde demonstratie een dag eerder plotseling ingetrokken. Naar eigen zeggen omdat ze vreesden voor te veel geweld. De politie leek er niet gerust op en was in hoge staat van paraatheid: al in de ochtend reden er tal van politiebusjes rond, en was politie te paard en op de motor. Rondom het viaduct stond een legertje agenten.
Oppervlakkig bekeken lijkt de plek onder het viaduct het trefpunt van een groep mensen die samen iets gezelligs gaat ondernemen. De sfeer is vrolijk, er worden flesjes water uitgedeeld. Een jongen van achttien uit Groningen, met kistjes aan zijn voeten, een broek vol opstiksels en een button met ‘geen plek voor fascisme’, staat er vrolijk tussen. De tekst op de button is meteen zijn belangrijkste boodschap, zegt hij. Racisme en fascisme moeten worden bestreden. Geen van de demonstranten wil met een achternaam in NRC, ze worden al genoeg door de politie in de gaten gehouden, zeggen ze.
De vader van de jongen uit Groningen is er ook. Vanwege het dure openbaar vervoer had zijn zoon hem gevraagd hem te brengen. De vader is gebleven, hij is het best met de boodschap van verdraagzaamheid eens. Alleen het concept ‘tegendemonstratie’ vindt hij niets. „Dat loopt makkelijk uit de hand.” Dus hij is er óók uit bezorgdheid.
Bezorgdheid is niet nodig, zegt Dani Schoofs (18) die door de verschillende deelnemende organisaties, zoals onder meer Rood Groningen, de Revolutionar Socialistische Partij, De Groninger Studentenbond, Pink! en MiGreat, naar voren is geschoven als perswoordvoerder. Hij is opgetogen over de opkomst. „Dit is een keerpunt”, zegt hij: de extreemrechtse Defend-protestgroepen die telkens op allerlei plekken demonstreerden tegen de (eventuele) komst van een asielzoekerscentrum, zullen te maken gaan krijgen met een veel grotere tegenbeweging, voorspelt hij.
Dat is in elk geval deze zaterdagmiddag waar. De kleurige stoet van zo’n driehonderd demonstranten met regenboogvlaggen, Palestijnse sjaals en veel gezichtsbedekking zet zich rond half twee in beweging om naar het aanmeldcentrum te lopen. Onderweg scanderen ze: ‘1, 2, 3, 4. Vluchtelingen welkom hier! 5, 6, 7, 8. Geen fascisten aan de macht!’ Politie te paard gaat voorop.
Britt (achternaam bekend bij de redactie) van MiGreat vindt het spannend om mee te lopen, omdat ze anti-azc-demonstranten vaak griezelige mensen vindt die geweld niet schuwen. Tegelijkertijd vindt ze een tegengeluid noodzakelijk, asielzoekers worden tot zondebokken gemaakt. Er zijn flink wat problemen in Nederland, zegt ze. Neem het tekort aan woningen. „Maar dat komt doordat rijke mensen hele huizenblokken hebben opgekocht en hoge huren vragen, niet door asielzoekers.” Met asielzoekers is ze solidair: „Iedereen heeft het recht te migreren.”
Eenmaal gearriveerd bij het aanmeldcentrum, roepen de demonstranten door de hoge groene hekken naar de asielzoekers dat ze welkom zijn. Van een afstand zwaait een groep asielzoekers terug. Er wordt voor ze geklapt en ze worden uitgebreid toegezongen.
Demonstranten roepen naar de asielzoekers dat ze welkom zijn
Van een afstand zwaait een groep asielzoekers terug.
Achter de rug van de linkse demonstranten komen intussen van twee kanten toch twee groepjes anti-azc-demonstranten aanlopen. Het zijn vooral mannen, sommigen met een biertje in de hand. De politie wil het niet op een confrontatie aan laten komen en sommeert hen door de luidspreker te vertrekken. Kort daarna worden ze door politiemensen in linie teruggedreven richting Ter Apel.
Twee buurmannen uit Ter Apel die even gestopt zijn met de scooter, zien het tafereel hoofdschuddend aan. Ik ben niet links en niet rechts, zegt er een. Van de meeste asielzoekers hebben ze geen last. „Het is een kleine groep jonge mannen die het voor de rest verziekt.”
Ter Apel is nog steeds een heerlijk dorp om te wonen, vinden ze. Maar het is de laatste jaren wel iets onveiliger geworden. „Ik laat mijn dochter van acht niet meer alleen naar de speeltuin gaan.” Daarna gaan ze weer op huis aan.
Anti-azc-demonstranten waren in de minderheid.
Van de kant waar de politie net de anti-azc-demonstranten naartoe dreef, komen Robbie van der Klis (36) en Anouk van den Bosch (23) aangerend. Zij hadden zich willen aansluiten bij de demonstranten die de asielzoekers een warm hart toedragen. Maar ze arriveerden te laat en kwamen tussen demonstranten van de ándere kant terecht. Dat was behoorlijk schrikken, maar gelukkig gebeurde er niets naars. Wel zagen ze dat een asielzoeker van de fiets werd geduwd. Robbie: „Dat hebben we doorgegeven aan de politie.”
Robbie: „Ik begrijp dat mensen angstig kunnen zijn voor mensen die ze niet kennen.”
Anouk: „Tuurlijk.”
Robbie: „Maar doe normaal tegen elkaar.”
Anouk: „Die agressie is niet nodig.”
En dan gaan ze. Op een drafje. Zo kunnen ze nog net het staartje van de demonstratie meemaken.