De Britse Olivia Dean (27) is in korte tijd een ster geworden, maar ze houdt haar optreden in de grote Amsterdamse Ziggo Dome ontspannen en puur, zonder toeters en bellen. Dat maakt indruk.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
De Amsterdamse concertgeschiedenis van de Engelse soulzangeres Olivia Dean (27) is het verhaal van haar komeetachtige doorbraak in een notendop. In 2023 trad ze op in de Tolhuistuin en een halfjaar later in de wat grotere Melkweg. In 2024 vulde ze Paradiso twee keer.
Nu puilt de tienmaal grotere Ziggo Dome voor haar uit, twee avonden zelfs, op deze zaterdag en op 14 juni nog eens. Sinds het verschijnen van haar tweede album The Art of Loving (2025) is haar carrière ontploft, in Nederland nog harder dan elders.
Veel artiesten zouden een beetje schrikken van zo’n abrupte schaalvergroting en overgaan tot kunstgrepen om hun concert meer body te geven: beats, spectaculair decor, visuele effecten, grotere gebaren, vocale exaltatie.
Zo niet bij Olivia Dean, die in de Ziggo Dome kalm blijft kiezen voor betrekkelijke soberheid. In haar prachtige zwart-rode jurk straalt ze een bijna serene rust uit, blijft ze kalm excelleren in de registers waarin ze op haar best is: de wat lagere. Geen vocale krachtpatserij, maar sensuele vocale souplesse. Als ze iets vertelt, doet ze het zacht, nooit schreeuwerig, volkomen ontspannen lachend.
Dean, geboren Londense met een Britse vader en een Jamaicaans-Guyaanse moeder, kwebbelt je niet de oren van je kop, zoals Raye of Adele. Als ze de akoestische gitaar ter hand neemt voor een uitgeklede vertolking van Messy of UFO, heeft ze meer weg van iemand als Lianne La Havas.
Het maakt haar show anders dan de meeste soul- en popproducties in arena’s als de Ziggo Dome. Haar uitstekende begeleidingsband (negen mannen en vrouwen, onder wie twee zangeressen en drie koperblazers) heeft iets plezierig ouderwets in klank en voorkomen: zwarte jurken voor de meedeinende zangeressen, gedistingeerd jasje-dasje voor de mannelijke muzikanten, iedereen min of meer stationair op ronde verhogingen, met een wit gordijn (tevens videoscherm) als achtergrond.
Dean heeft zelf ook iets tijdloos, zowel vocaal als qua verschijning. Pas na drie kwartier, in Time, schakelt de band voor het eerst stevig bij, om dat na drie liedjes op het kleine podium middenin de zaal (waaronder een prachtig A Couple Minutes) opnieuw te doen voor de finale.
Discobollen zakken uit de nok. Lichten flitsen. Dean heeft een glitterjurkje aangetrokken. ‘Ready to get funky?’ vraagt ze, maar zelfs nu de hartslag van het optreden omhooggaat, zit het gevoel van climax eigenlijk alleen in de muziek zelf: geen kunst- en vliegwerk, wel een puike coverversie van Curtis Mayfields Move on Up en, als slotstuk, Deans grootste hit Man I Need.
Zo relaxed, zo muzikaal; het was weldadig. Dean maakte er veel indruk mee.
Pop
★★★★☆
9/5 Ziggo Dome, Amsterdam
Herhaling: 14/6 aldaar (uitverkocht)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant