De lezersbrieven! Over de recordwinsten van olie- en gasmaatschappijen, fijne leuzen in Loosdrecht, ‘seksistische’ vogels die banger zijn voor vrouwen dan voor mannen, het slavernijfonds en het fenomeen van wegkijken.
Shell noteert zo’n 5 miljard winst in het voorbije kwartaal. Bijkomend effect van de oorlogen. Kunnen ze dus niks aan doen. De Volkskrant analyseert dat het nog niet zo makkelijk is om zulke recordwinsten af te romen met een woekertaks. Olielobbyclub Vemobin blijft stellen dat het all in the game is. Er worden immers ook kosten gemaakt. De Kamer zou de woekerwinsten best willen afromen, maar dat is lastig.
Maar het hoeft niet zo moeilijk te zijn. Er bestaat ook nog steeds het instrument van prijsbeschikking. Artikel 2, lid 1 van de Prijzenwet geeft de minister van Economische Zaken en Klimaat de bevoegdheid om een verbod op te leggen om ‘goederen of diensten aan te bieden of te verkopen tegen hogere prijzen dan door hem vastgesteld’. Het zou de minister sieren om haar beleidsinstrumenten weer eens uit de kast te halen.
Cees Kamminga, Delft
Opmerkelijk dat mannen die zeggen op te komen voor vrouwen en de democratie, vrouwen van 71 die vreedzaam ‘een ander geluid willen laten horen’, uitmaken voor hoer en tegen ze zeggen ‘op te tiefen met hun kankerspandoek’. Liever niet zeventig van dit soort mannen in mijn gemeente.
Annette Leene, Hilversum
Rond supermarkten scharrelen altijd wat grotere stadsvogels rond, zoals duiven, eksters en raafachtigen. En ook kleuters en peuters. Vaak zie je zo’n peuter die vogels opjagen. Negen van de tien keer zijn dat kleine jongetjes, zelden kleine meisjes. Je zou dus inderdaad verwachten dat vogels banger zijn voor mannen dan voor vrouwen. Het omgekeerde schijnt het geval te zijn. Nader onderzoek is gewenst.
Marie Boschman, Utrecht
Een mij uit het hart gegrepen oproep over de verdeling van de subsidies uit het slavernijfonds met betrekking tot kennisverwerving. Dat speelt zich af op Nederlandse bodem, binnen Nederlandse instituten.
Zoals de auteurs stellen: ‘Dekolonisering vraagt niet of een instituut bereid is ‘andere’ stemmen toe te laten in zijn programma. Ze vraagt of het de eigen positie als coördinerend en definiërend instituut zou willen opgeven.’ Al die eeuwen betrokkenheid in kolonialisme en slavernij hebben ook in Nederland diepe sporen achtergelaten. Dat opruimen is uiteraard taak van dit land, met zijn eigen gelden.
De stap naar herstelbetalingen aan de betrokken gebieden wordt niet gezet. Maar als zelfs het onderzoek een Nederlandse aangelegenheid blijft, wat wil men dan zeggen tegen deze landen die moeten leven op de puinhopen die eeuwenlang op elk gebied (zelfs talig) zijn veroorzaakt?
Henna Goudzand Nahar, Amsterdam
‘Het wordt weer eens tijd voor een ingezonden brief van jou’, pushte mijn buurman onlangs. Maar waarover? Verontwaardiging over hoe wij wegkijken van genocide? Hoe we blijven volharden in het te vriend houden van tirannen? Hoe we onze belangrijkste persoonsgegevens in handen van gekken leggen? Of nooit die talkshowhosts zélf vragen waarom ze maar doorgaan met aanwakkeren van polarisatie?
Dat kun je toch niet vragen van iemand die ook wel eens wegkijkt, mensen graag te vriend houdt, soms moeite heeft met ad hoc en puntig formuleren en ook gewoon nog steeds zijn foto’s in de cloud zet. Als ik zo daarover nadenk, wordt het eerder een ingezonden brief aan mezelf.
Erik de Vroom, Leiden
Bezorgde ouder Renée Geerards verwacht een doods dorp waar geen gezin meer wil wonen, als de laatste school in Altforst wordt gesloten. Ik kan haar geruststellen. Uit mijn promotieonderzoek uit 2017 blijkt dat gezinnen net zo vaak in dorpen zonder school gaan wonen als in dorpen met school. Of haar dorp doods wordt, heeft ze zelf in de hand. Ik adviseer haar daarom om de sociale kracht die is vrijgekomen door het aanstaande verlies te gebruiken om er in Altforst wat moois van te maken met elkaar.
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant