Met de Nederlandse komedieserie Mocros willen Sahil Amar Aïssa en Shariff Nasr afrekenen met stigma’s in de entertainmentindustrie. Het resultaat mag er zijn, want Mocros is een van de leukste series van dit moment.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Een ‘gegarandeerd maffiavrije’ serie. Dat is wat Sahil Amar Aïssa en Shariff Nasr beloofden toen ze hun achtdelige tragikomische serie Mocros aankondigden.
Want ja, bij bedenkers Nasr (ook regisseur) en Aïssa (ook hoofdrolspeler) zat er best wat frustratie over de stigma’s in veel films en series over Nederlandse jongeren met een Marokkaanse achtergrond. In het persbericht zeiden Nasr en Aïssa: ‘We zagen in films en series wel representatie, maar voelden weinig herkenning. In Mocros staat afkomst niet centraal, maar is het slechts een onderdeel van het dynamische leven van deze vriendengroep. Na het kijken van deze serie wil iedereen mocro zijn, zelfs Geert.’
En: ‘Bijna iedereen die de titel Mocros hoort, vraagt of het over ‘crimineeltjes’ gaat. Grijze misdaadjournalisten kapitaliseren al jaren op het stigmatiseren van Marokkaanse Nederlanders. Onze titel is tegengas: we bepalen zelf wie we zijn.’
Mocros (nu te zien op NPO Start) is een komische dramaserie over de Marokkaans-Nederlandse Souf (Aïssa), die een dubbelleven leidt. Zijn ouders denken dat hij druk bezig is met zijn studie om luchtvaarttechnicus te worden, maar in werkelijkheid wil Souf acteur worden. Daarom gaat hij stiekem naar audities, terwijl zijn ouders denken dat hij braaf in de collegezaal zit. Dat hij ondertussen ook nog deel uitmaakt van een zieltogend Rotterdams theatergezelschap, verzwijgt hij ook maar even.
Echt lang is die leugen niet vol te houden, zeker niet als een auditie er in de eerste aflevering voor zorgt dat hij een noodzakelijk hertentamen niet kan halen. Hij wordt van de universiteit gestuurd, maar houdt zijn situatie thuis voor zich. Steun vindt hij gelukkig bij zijn vriendengroep, die wat ons betreft direct een plekje verwerft in de canon van beste tv-vriendengroepen, met uitstekende rollen van Sabri Saddik (Mo), Selin Akkulak (Willy) en Ilker Delikaya (Mehmet).
Aïssa pitchte het idee voor Mocros al een jaar of acht geleden, vertelden hij en Nasr onlangs in een interview op de I Like to Watch-Substack van seriejournalist Anke Meijer: ‘Ik wilde een serie als Oogappels, Papadag, Dertigers of De luizenmoeder maken: licht-komisch drama over normale mensen die dan toevallig biculturele Nederlanders zijn.’
Daarbij kwamen ook veel eigen ervaringen van Aïssa en Nasr van pas. Aïssa kwam bij audities voortdurend dezelfde jongens tegen, die altijd auditeerden voor dezelfde soort rollen, vaak Syriëgangers, tasjesdieven of jongens die op een scooter rijden en mensen uitschelden. Nasr werd als regisseur ‘zeker zeven keer’ benaderd met filmplannen waarin een aanslag werd gepleegd.
Mocros is daarbij het nieuwste voorbeeld in een golf van series die gaan over niet-witte hoofdpersonen die proberen te slagen in de film- en televisiewereld. Ze zijn perfecte underdogs, die tegen wil en dank speelbal worden van de grillen van de entertainmentindustrie. Zo was daar recent de geslaagde Prime Video-serie Bait van en met Riz Ahmed, over een Brits-Pakistaanse acteur die worstelt in de marge en dan ineens in verband wordt gebracht met de rol van James Bond. En op NPO Start werd recent het uitstekende tweede seizoen uitgezonden van Dreaming Whilst Black, over een medewerker van een uitzendbureau die dolgraag zijn eigen speelfilm wil maken.
Wat deze series gemeen hebben, is dat ze een scherpe blik bieden op de mores in de entertainmentindustrie, waar diversiteit nog altijd vaker droom is dan daad. Dat komt door hardnekkige stereotypen, die door films en series nog vaak worden versterkt. Dat werkt ook door in Mocros, waarin de personages geregeld grappen maken over die stigma’s. Als Souf in de eerste aflevering zegt dat hij ‘dit jaar nog in een serieuze film gaat spelen’, grappen zijn vrienden dat het dan wel als scooterdief, taxichauffeur of bezorger zal zijn.
In Nederland merkten Aïssa en Nasr dat ook, deels gedreven door het immense succes van Videoland-serie Mocro Maffia. De feedback op een van hun eerste scriptversies van Mocros was dat het ‘niet heel spannend was’. Misschien is het een soort gewenning, omdat deze serie zich eens níét afspeelt in de onderwereld. Nasr tegenover I Like to Watch: ‘Als politici en de media iets meer hun werk zouden doen en we niet in een wereld leefden waarin we zelf iets moeten maken om ervoor te zorgen dat onze gemeenschap meer omarmd wordt, dan zouden we heel andere films maken. Dan zouden we een Ghostbusters maken.’
Mocros is in ieder geval een verdomd leuke en geslaagde stap in die richting. Aïssa, Nasr en hun geweldige cast maken hun serie inhoudelijk sterk en relevant, zonder ooit in te boeten op humor en luchtigheid. Bijzonder knap hoe de personages vanaf de eerste minuten volledig volmaakt en vertrouwd voelen: ook als kijker wil je eigenlijk direct onderdeel worden van die vriendengroep.
Meer nog dan om doorbreken als acteur draait Mocros uiteindelijk vooral om vriendschap, zeker als Soufs ambitie het ecosysteem binnen de vriendengroep in gevaar dreigt te brengen. Ja, natuurlijk hopen we dat hij doorbreekt, maar dat moet dan wel echt met zijn vrienden naast hem.
‘Ik maak jou Denzel Souffington!’, belooft vriend Mo, die zich opwerkt tot Soufs manager, in de laatste aflevering. Daar willen we dolgraag getuige van blijven, dus kom maar op met die tweede reeks.
Komedie
★★★★☆
Met Sahil Amar Aïssa, Sabri Saddik, Selin Akkulak, Ilker Delikaya. Alle afleveringen zijn te zien op NPO Start. De serie wordt op televisie wekelijks uitgezonden op zondagavond om 21.45 uur op NPO 3.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant