Het scenario dat voor Ajax als een surrealistisch schrikbeeld boven de Arena hing – de verbanning naar het voorportaal van de minst belangrijke Europese beker – is dichtbij gekomen na de thuisnederlaag tegen FC Utrecht.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
In bijna letterlijk de allerlaatste seconde van Ajax – FC Utrecht viel de beslissing, toen FC Utrecht nog een hoekschop mocht nemen en Mike van der Hoorn oppermachtig was in de lucht. Ajax zakte naar de vijfde plaats, een plek voor de play-offs.
‘We zien u volgend seizoen terug in de Johan Cruijff Arena’, zei de omroeper beduusd, terwijl het stadion in recordtijd leegliep. Werklieden haalden meteen de doelen weg, want het seizoen is voor het stadion voorbij als het om voetbal gaat. Het is nu aan Harry Styles om Watermelon Sugar en andere hits te zingen.
Terwijl voor Ajax de play-offs nabij zijn om een plaats in de voorronde van de Conference League, het mede door voormalig directeur Edwin van der Sar bedachte toernooi, bedoeld voor de kleine luiden van het voetbal. Ajax speelt zondag nog bij Heerenveen, maar heeft de zaken niet meer in eigen hand, al heeft FC Twente (drie punten meer) dan nog de moeilijke uitwedstrijd tegen PSV en speelt NEC (een punt meer) thuis tegen Go Ahead.
Traag en sloom was het spel, tot die twinkelende, bruisende slotfase, toen Ajax eerst op achterstand kwam en invaller Wout Weghorst de bal na een hoekschop van Rayane Bounida knap volleerde, via een stuit in de kruising: 1-1. Dat leek de uitslag, tot die laatste hoekschop.
Het moest blijkbaar 0-1 zijn voordat Ajax urgentie zag. Hup, daar gleed de stijlvolle Gjivai Zechiël tien minuutjes voor tijd langs Davy Klaassen, om de bal vanaf links fraai voor te zetten naar de tweede paal, waar Niklas Vesterlund inkopte. Vrijwel niets gedaan tot dan door FC Utrecht, op het kansloze voetbal van Ajax neutraliseren na.
Het enige knappe van Ajax was dat het zich na de 0-1 nog eens oprichtte. Want Ajax voetbalde te lang in een tempo dat ergens in een heel ver verleden modern moet zijn geweest. Zeg maar: in de tijden van zwart-wit-tv. Het spel is een soort voetbalversie van slaapwandelen. Tik, tak, tik, tak. Soms liet Ajax met name voor rust een aardige combinatie zien, maar het spel ontbeert intensiteit, tempo en samenhang. Het is een ploeg zonder inhoud.
Te weinig was ook zichtbaar dat de laatste thuiswedstrijd in de reguliere competitie de play-offs van de Conference League had moeten vermijden. In de tweede helft was lange tijd niet eens een kans te noteren, ook niet nadat Wout Weghorst en Davy Klaassen invielen.
Het is een hachelijke onderneming, die eventuele play-offs, met Volendam als speelplaats, aangezien Harry Styles avondenlang de Arena bezet houdt. In de tweede helft, voor de spectaculaire slotfase, hing al een soort popconcertsfeer in het stadion. Overal liepen supporters over de tribunes. Bier halen, een kroket of gewoon even weg van het spel dat verveelde, dat vrijwel nooit enerverend was, op een sporadische dribbel van Mika Godts na.
Bij FC Utrecht vertrekt trainer Ron Jans, die met het elftal ook de play-offs haalt. Wie weet, wacht opnieuw een duel met Ajax. Sébastien Haller stond weer eens in de basis, omdat de jonge spits Artem Stepanov geblesseerd was. Latjetrap tijdens de rust, het uitreiken van de Richard Witschge Bokaal aan het jeugdlid dat dit seizoen het vaakst de bal kon hooghouden voor de aftrap; alles was leuker dan het voetbal. En Haller kreeg een ruimhartig applaus na zijn wissel, als topschutter van de laatste kampioensploeg van Ajax, in 2022.
Ajax kreeg voor rust een paar kansen, waarvan de beste voor middenvelder Youri Regeer, die eerst een schuiver gestopt zag door doelman Vasilis Barkas, en daarna miste voor een leeg doel, na een schot van Mika Godts tegen de paal. Met Steven Berghuis, Oscar Gloukh, Kasper Dolberg en Godts had trainer Óscar García ongeveer al zijn creatieve lieden opgesteld, en dat was af en toe dus best aan het spel te zien. Traag, maar soms wel aardig.
Voor rust tenminste. Zoals vaker zakte Ajax na rust ver weg. FC Utrecht, dat vrijwel geen interesse had om aan te vallen, besloot het laatste halfuur maar iets meer naar voren te trekken, met Zechiël als fraaie vormgever, en dat leverde ook nog een prachtig resultaat op. Eigenaar Frans van Seumeren zat te glimmen op het ereterras.
Source: Volkskrant