De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. Na slechts vijf GP’s lijkt het al duidelijk welke fabrikant in 2026 de MotoGP-wereldtitel gaat veroveren.
Eind jaren 80 en begin jaren 90 kwam Aprilia opzetten in de lichtere klassen van het Grand Prix-wegracewereldkampioenschap: de toenmalige 125cc en 250cc. Toen de Italiaanse fabrikant eenmaal op gang kwam, volgden de eerste wereldtitels al snel. Dat gebeurde in 1992 met Alessandro Gramigni in de 125cc en twee jaar later met Max Biaggi in de 250cc. Maar succes in de koningsklasse? Daar moest Aprilia heel lang op wachten.
In de 500cc probeerde Aprilia het eerst met een lichtere 380cc- en 400cc-V-twin, maar toen dat niet werkte, probeerde de fabriek uit Noale het met een 500cc-motor. Tot echte successen, laat staan een overwinning, kwam het echter niet. Ook was Aprilia erbij met de RS Cube toen in 2002 de MotoGP-klasse werd geïntroduceerd. Net als voorheen had Aprilia enkel een bijrol in de koningsklasse. Na een periode van afwezigheid keerde Aprilia in 2015 terug met een fabrieksteam in de MotoGP, maar nog steeds bleef het hetzelfde verhaal: de Italiaanse fabrikant kon zich niet mengen met topfabrikanten als Honda, Yamaha, Ducati en Suzuki.
Meerdere keren leek de stekker wellicht uit het MotoGP-project van Aprilia te worden getrokken. Want als het toch alleen maar geld kost en weinig tot niets oplevert, wat heeft het dan voor zin om door te gaan? Dat speelde vooral rond 2017 en 2018. Maar gedurende en zeker na de coronaperiode kwam Aprilia steeds beter opzetten. Aleix Espargaró speelde daar als coureur een belangrijke rol in. De Spanjaard pakte in 2021 de eerste MotoGP-podiumplaats in Silverstone en won een jaar later de Grand Prix van Argentinië. De Aprilia RS-GP bleek een winnende motor te kunnen zijn, al was Ducati nog altijd veruit het sterkst en meest constant. Op sommige banen kon Aprilia het hen echter lastig maken.
Toen Espargaró aankondigde eind 2024 te stoppen als vaste rijder, pushte hij hard om zijn goede vriend Jorge Martin naar het Aprilia-fabrieksteam te halen. En dat lukte, al bleek het in eerste instantie een zeer ongelukkig huwelijk. Begin 2025 leek Aprilia eerder een stap achteruit te hebben gezet dan vooruit. Daarnaast kon Martin geen vrienden worden met de RS-GP en daalde het vertrouwen na een aantal flinke crashes, met zware blessures tot gevolg. Martin drong zelfs aan op een vroegtijdig vertrek bij Aprilia. Terwijl dit speelde, kwam zijn teamgenoot Marco Bezzecchi — die in 2025 eveneens debuteerde bij Aprilia in de MotoGP — juist opzetten. De Italiaan won op Silverstone en was in de tweede helft van het seizoen de grootste tegenstander van Marc Márquez. Gedurende de tweede helft van het seizoen werd Aprilia alsmaar beter. Ook Trackhouse MotoGP-coureur Raul Fernandez liet namelijk zien waartoe hij in staat was door voor het Aprilia-satellietteam podiumplaatsen te behalen. Aprilia haalde langzaam Ducati in, dat jarenlang oppermachtig was geweest. En die trend zet zich in 2026 door.
Dat Bezzecchi dit jaar een titelkandidaat zou zijn, daar hielden velen wel rekening mee. Maar dat Martin na een jaar vol blessureleed zó zou terugkeren op een motorfiets die hij vorig jaar liever bij het oud vuil zette, had niemand verwacht. De comeback van Martin vertoont gelijkenissen met die van Marc Márquez een jaar eerder. Al worstelde Márquez natuurlijk niet één, maar meerdere seizoenen met blessures. Maar de inhaalactie van Martin buitenom bij drie rijders tijdens de start van de Sprint was op zijn zachtst gezegd geniaal te noemen. Martin bewijst waarom hij MotoGP-wereldkampioen is en dat het zeker niet alleen de sterke Ducati was die hem in 2024 de beste van de wereld maakte. 588 dagen na zijn laatste Grand Prix-zege kwam Martin afgelopen weekend weer als winnaar over de finish in een MotoGP-race. Razendknap!
De dominantie van Aprilia begin 2026 en de problemen bij Ducati zorgen ervoor dat ik mij zo vroeg in het seizoen al aan een uitspraak durf te wagen over de wereldtitel: die gaat dit jaar voor het eerst in de MotoGP-geschiedenis naar een Aprilia-coureur. Ik weet het, het is nog vroeg, want er zijn nog zeventien GP’s te gaan. Maar momenteel staan niet één, maar twee Aprilia-coureurs ruim bovenaan in het wereldkampioenschap. Misschien lukt het de concurrentie om één van de twee nog te achterhalen, maar ik zie niet gebeuren dat ze beiden in deze vorm nog worden teruggepakt. En momenteel wordt de top-zes zelfs bezet door alle vier de Aprilia-coureurs! Ai Ogura staat vijfde en Raul Fernandez zesde in de tussenstand. Ogura reed trouwens ook geweldig in Le Mans. Zijn derde plek zorgde voor de eerste 1-2-3 voor Aprilia in de MotoGP-geschiedenis. Bovendien was hij de eerste Japanner op het MotoGP-podium sinds 2012 en de eerste in een droge race sinds 2006.
Bezzecchi en Martin lijken samen te gaan uitmaken wie er in 2026 MotoGP-wereldkampioen wordt. Het onderlinge verschil is momenteel één punt in het voordeel van Bezzecchi. De grootste tegenstand komt voorlopig van Pedro Acosta en Fabio Di Giannantonio, maar ik zie beide rijders niet in staat om het de Aprilia-fabrieksrijders echt lastig te maken. Acosta wel qua talent, maar zijn KTM is niet opgewassen tegen de Aprilia’s. In theorie waren de gebroeders Márquez en Pecco Bagnaia de grootste concurrenten, maar na al hun nulscores is de achterstand al enorm groot. Marc Márquez staat zevende op 71 punten en komt nog verder achter te staan, omdat hij komend weekend ook de Grand Prix van Catalonië moet missen. Alex Márquez en Bagnaia staan respectievelijk 73 en 85 punten achter.
Tot slot had ik afgelopen weekend stiekem gehoopt dat het zondag in de race zou regenen, zodat er wellicht een herhaling kon komen van vorig jaar, toen Johann Zarco op legendarische wijze won voor eigen publiek. Maar misschien is het ook mooi zo en blijft de overwinning in 2025 uniek en daardoor extra bijzonder. Fabio Quartararo trakteerde het Franse publiek in ieder geval nog op een geweldige race. Natuurlijk is een zesde plek op papier niet heel bijzonder, maar wel op een Yamaha. Quartararo rijdt die motor op een manier zoals niemand anders dat kan. Kijk maar eens naar het enorme verschil met zijn merkgenoten. Goh, wat zou ik hem graag weer eens op een winnende motor zien. Dan zou hij het Bezzecchi en Martin zonder enige twijfel zeer lastig kunnen maken.
Tot volgende week,
Asse Klein