Coming of age In haar tweede film ‘Los domingos’ laat de Spaanse regisseur Alaúda Ruiz de Azúa zien hoe de hele familie zich bemoeit met de wens van de zeventienjarige dochter om non te worden.
Blanca Soroa als Ainara in de film 'Los Domingos'.
Los domingos Regie: Alaúda Ruiz de Azúa. Met: Blanca Soroa, Patricia López Arnaiz. Lengte: 117 minuten. Te zien in de bioscoop.
„God is zoals elke echtgenoot. Nukkig”, zegt een andere novice tegen de zeventienjarige Ainara die erover denkt om in te treden in een strikte Baskische nonnenorde. Dit komt op tijdens een gesprekje over het feit dat er niet altijd zeep of tandpasta voorhanden is voor de zusters, om „verspilling” tegen te gaan. Ainara is zoals de meeste tieners op zoek naar een vorm van betekenis of zingeving. Is ze daarvoor bereid om wereldlijke zaken op te geven? Is haar hang naar het spirituele een vlucht uit een verwarrende materiële wereld?
Het is werkelijk fenomenaal hoe de Spaanse regisseur Alaúda Ruiz de Azúa in haar derde film Los domingos („de zondagen”, naar de wekelijkse lunches bij oma) dit coming-of-age-verhaal verknoopt met oprechte vragen rondom geloof en spiritualiteit. Ze laat zien hoe de rol van de katholieke kerk na de misbruikschandalen niet meer vanzelfsprekend is, maar dat de kerk sterk vervlochten blijft met de tamelijk patriarchale samenleving. In interviews vertelde de niet-religieuze regisseur dat zij haar onderzoek naar jonge vrouwen die zich door God geroepen voelen, uit antropologische interesse is ingegaan. Dat vertaalde ze in een geraffineerd en compact verhaal, waarin uit elke scène groot inlevingsvermogen blijkt voor al die verschillende figuren die zich met Ainara’s keuzes willen bemoeien.
Scène uit ‘Los domingos’, met Blanca Soroa als Ainara en Víctor Sainz als priester Txema.
Hoe respectvol ze ook worden neergezet, als toeschouwer kun je van al die personages het jouwe denken natuurlijk. Er loopt een interessante lijn van haar slapzakkige vader, die na de dood van zijn echtgenote de zorg voor de jongste twee kinderen aan Ainara heeft overgedragen, via de hippe jonge priester, naar de bleue schoolgenoot Mikel, op wie ze ook een oogje heeft. Als priester Txema haar adviseert die gevoelens te onderzoeken, om zeker te weten wat het verschil is tussen aardse lust en onvoorwaardelijke liefde, klinkt dat zowel goedbedoeld als gluiperig.
Moet je een zeventienjarig meisje überhaupt met dat soort vragen opzadelen? Of met het schrikbeeld van humeurige partners? Vader Iñaki, die het prototype van zo’n stuk chagrijn is, wil eerst niet dat zijn dochter het klooster ingaat, maar als ze zoenend met Mikel wordt aangetroffen, dan toch liever wel. Als oma en tante voorstellen om haar voor haar studie naar het buitenland te sturen is daar geen geld voor. De nonnenorde blijkt een goedkope manier om van zijn oudste dochter af te komen.
In haar eerdere film Cinco lobitos (2022) voerde Ruiz de Azúa een jonge moeder op die ze ook Ainara noemde. Ook die worstelde met de eisen die maatschappij en familie aan haar vrouwelijkheid stelden. Het lijkt erop dat ze bouwt aan een eigen filmisch universum, rijk aan verwarrende vragen.