Twee griezelfilms In de modehorrorfilm ‘Mother Mary’ zingt en huilt Anne Hathaway ons fraai in trance. ‘Obsession’ jaagt ons rechtdoorzee de stuipen op het lijf. Die laatste film heeft wél een spanningsboog.
Mode-ontwerper Sam externaliseert haar razernij in een rode shawl in ‘Mother Mary’.
Mother Mary. Regie: David Lowery. Met: Anne Hathaway, Michaela Coel, Hunter Schafer. 112 min.
Te zien in de bioscoop.
Obsession. Regie: Curry Barker. Met: Michael Johnston, Inde Navarrette, Cooper Tomlinson. 109 min.
Te zien in de bioscoop.
De Amerikaanse regisseur David Lowery is een specialist in artistieke, dromerige en weelderige films vol fantasy en horror. A Ghost Story (2017) was een verontrustend relaas van een overleden man die verkleed als spook – wit laken met kijkgaten – in zijn oude huis rondwaart tot tijd betekenisloos wordt. The Green Knight (2023) was een fatalistisch, morbide griezelsprookje in de sfeer van koning Arthur.
Mother Mary heeft een gotisch spookidioom, de visuele inspiratie zou Coppola’s Dracula uit 1992 kunnen zijn. Na komedie The Devil Wears Prada 2 speelt Anne Hathaway opnieuw een hoofdrol in een modefilm, nu een zwaarwichtig psychodrama waar ze vaak haar superkracht benut: huilen. Hathaway kan namelijk schitterend huilen, bewees zij in haar met een Oscar beloonde optreden in musical Les Misérables.
Als popdiva Mother Mary mag Hathaway ook zingen: in navolging van Madonna en Rosalía verrukt ze, gehuld in katholieke iconografie, stadions vol fans. Haar optredens zijn erediensten. Haar spirituele outfits, ontworpen door onder anderen Iris van Herpen, refereren aan moeder Maria met halo en aan Jeanne d’Arc.
In de film waait popster Mary verwilderd, natgeregend en betraand binnen in de smaakvolle boerenhoeve met atelierschuur waar mode-ontwerper Sam Anselm (Michaela Coel) de scepter zwaait over een legertje assistenten en naaisters. Tien jaar geleden brak Mary met deze couturier. Sams obsessie met Mary sloeg om in haat, ontdekken we na een klein uur kamerspel. Mary wil dat Sam de perfecte jurk voor haar comeback maakt, binnen drie dagen. Luister naar mijn nieuwe muziek, smeekt ze. Sam houdt de boot af. Zij wil eerst sorry horen. Tweemaal, en oprecht.
Wat de vrouwen ooit samen hadden, blijft een raadsel. Waren ze geliefden, soulmates, idool en volger? Terwijl ze orakelen tussen rollen stof, paspoppen en fonkelende scharen blijven hun emoties abstract. Ze zijn boos of droevig, maar waarover? Het intense acteren, de raadselachtige monologen en de flamboyante flashbacks ten spijt leren we weinig concreets over hun verleden.
Die onbepaaldheid haalt veel tensie uit een film, die halverwege een spookachtige wending neemt, als een rode shawl, annex demonische wolk, annex kwade vibe, de vrouwen kennelijk behekst en verbindt. Je vermoedt een link met Powell en Pressburgers balletdrama The Red Shoes uit 1948. Is dit artistieke passie die zijn beoefenaars verslindt? Wie zal het zeggen: Lowery onthult niet, wikkelt de zaken liever in nog een rol mystificatie.
Hoewel ik wakker wist te blijven, kon ik na afloop dit nocturnale zweefvliegen nauwelijks reconstrueren. Wat was er precies gebeurd? Mother Mary vervliegt als een droom, de sfeer blijft je bij: een weelderige en melodramatische neo-Victoriaanse vibe van kant en velours die geweldig oogt en dito klinkt door de bombastische soundtrack vol Charli XCX, Björk en FKA twigs. Of het meer om het lijf heeft dan een spookachtige parfumreclame van 112 minuten durf ik niet te zeggen.
Nikki en Bear beleven een demonische romance in ‘Obsession’.
Het ijzingwekkende Obsession, het speelfilmdebuut van de 26-jarige Curry Barker uit Alabama, grijpt je juist resoluut bij de lurven en laat je niet meer los. Horror is een populair instapgenre voor gen-Z-regisseurs; Barker trok in 2024 de aandacht op YouTube met zijn film Milk & Serial van 800 dollar over een prank die gruwelijk uit de hand loopt.
Net als in Oscarkandidaat Weapons vorig jaar bouwt Barker in Obsession een oud sprookjesmotief uit tot een griezelige video nasty vol galgenhumor. Het is die fabel over de wens die heel anders uitpakt dan gehoopt. De introverte winkelbediende Bear is smoorverliefd op collega Nikki, die hem helaas in haar friend zone heeft ingedeeld. Als Bear na radeloos smachten in een New Age-winkeltje een One Wish Willow aantreft – breek het stokje en je wens komt uit – dan wenst hij dat Nikki voor hem valt. Uiteraard neemt hun prille liefde al snel een demonische wending.
Obsession speelt knap met de intieme horror waarin een bedgenoot zich ontpopt tot je ergste vijand: een onvoorspelbare, claimende, gênante stalker waar je niet vanaf komt. Je bent immers een setje. De bloedige finale vereist een sterke maag, maar wat beklijft is Barkers enorme talent voor ijswater en kippenvel, anticipatie en stille dreiging in deze niet al te serieuze exercitie. Je zou bijna hopen dat veteraan David Lowery, van Mother Mary, Barkers kunstig gemetselde spanningsbogen leende om zijn bloedmooie films te stutten.