Cannes Een geadopteerd robotkind, een filmregisseur die is vervreemd van zijn dochter, een soldatenrevue in de Eerste Wereldoorlog: acht filmtips van het filmfestival van Cannes dat woensdag begint.
Festivalposter op het Cannes filmfestival in 2026.
Als er iemand op elegante wijze vragen kan stellen over wat iemand tot familie maakt, los van genen, is het de Japanse regisseur Hirokazu Kore-eda. Zijn prachtige Shoplifters over een familie zakkenrollers in Tokio, won in 2018 de Gouden Palm. Dit jaar is hij in Cannes met Sheep in the Box, een sciencefictionfilm over een koppel dat een mensachtige robot verwelkomt die identiek is aan hun overleden zoon. Slaagt Kore-eda er opnieuw in om wat in andere handen tot melodrama en zwaarmoedigheid leidt, met lichtheid en nuance te benaderen?
De Japanse regisseur Ryusuke Hamaguchi brak in 2022 door bij het brede publiek met zijn voor vier Oscars genomineerde Drive My Car. Hij won het beeldje voor Beste Internationale Film. Nu is hij in Cannes met zijn eerste Franstalige film. Soudain gaat over de directeur van een verzorgingstehuis in Parijs (Virginie Efira die meespeelde in Benedetta) die een humane verzorgingstechniek wil introduceren en daarmee op weerstand stuit. Haar leven neemt een nieuwe wending als ze een terminaal zieke Japanse theaterauteur ontmoet (Tao Okamoto, The Wolverine). De film duurt ruim drie uur, maar wie Drive My Car heeft gezien, weet dat je bij Hamaguchi de tijd graag uit het oog verliest.
Van de 22 filmtitels die meedingen naar de Gouden Palm, zijn er dit jaar slechts vijf gemaakt door vrouwen. Een van de vrouwelijke regisseurs die wel werd geselecteerd, is Marie Kreutzer. Haar Corsage was een tegendraadse, anachronistische psychologische studie van de Oostenrijkse keizerin Elisabeth en ging in 2022 in de Un Certain Regard-sectie van het festival in première. Nu zit ze in de hoofdcompetitie met Gentle Monster. Hierin krijgt een schijnbaar gelukkig stel met een zoon bezoek van de politie. Vader wordt gearresteerd en zijn computers worden in beslag genomen. Moeder (Léa Seydoux) gaat op zoek naar de waarheid over haar echtgenoot.
Het plot van Rodrigo Sorogoyens (Las Bestias, 2022) nieuwe film vertoont parallellen met dat van de recente Oscarwinnaar en filmhuislieveling Sentimental Value. Oudere regisseur Esteban Martínez (Javier Bardem) is vervreemd van zijn volwassen dochter Emilia (Victoria Luengo), maar vraagt haar voor de hoofdrol in een zeer persoonlijke film. Waar de acterende dochter in Sentimental Value de casting weigert, vinden in The Beloved de opnames wél plaats. Heelt kunst wonden? Of blijkt de aard van het beestje onverbeterlijk? Stellan Skarsgård was in Sentimental Value indrukwekkend als egocentrische kunstzinnige patriarch, maar als er een acteur is die zijn tour de force kan doen vergeten, is het Bardem.
Een dag voor Cannes’ directeur Thierry Frémaux zijn selectie bekend zou maken, stuurde Lukas Dhont zijn nieuwe film in. Hij werd meteen gevraagd voor de hoofdcompetitie. Girl, het debuut van de 34-jarige Dhont over een trans meisje op een balletschool, ging in première in Cannes, waar het meteen de Caméra d’Or en de Queer Palm won. Ook zijn tweede film, Close, over de teloorgang van een jongensvriendschap, werd geselecteerd en kreeg de gedeelde Grand Prix, de tweede prijs van het festival. Nu komt Dhont naar La Croisette met een drama over een soldaat die een soldatenrevue wil opzetten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Levert dat opnieuw een hartverscheurend kwaliteitsdrama op?
Er wordt reikhalzend uitgekeken naar de nieuwe horrorfilm van Nicolas Winding Refn. Her Private Hell zou zich afspelen in een futuristische grootstad en verschillende verhaallijnen bevatten. Er zouden opnames zijn van een Barbarella-achtige film, een rondsluipende moordenaar, een dochter die zoekt naar haar vader. Dit alles resulteert waarschijnlijk in een nachtmerrie, badend in neonlicht. Zijn drie laatste films, Drive (2011), Only God Forgives (2013) en The Neon Demon (2016) gingen ook in Cannes in première en dongen mee naar de Gouden Palm. Hij won de prijs voor Beste Regie voor Drive. Her Private Hell wordt vertoond buiten de competitie – zou dat iets zeggen over de kwaliteit? Maar ook een mindere film van Refn wil iedereen zien.
Is het regiedebuut van John Travolta vergelijkbaar met Francis Ford Coppola’s Megalopolis twee jaar geleden in Cannes: een treinongeluk waar je je ogen niet vanaf kunt houden? Of heeft de acteur van films als Grease en Pulp Fiction een tot nu toe onontgonnen talent? Travolta’s eerste film als regisseur is gebaseerd op een boek dat hij drie decennia geleden schreef en dat geïnspireerd is door zijn liefde voor vliegen. Travolta haalde als twintiger zijn vliegdiploma. Ook deze film gaat buiten de competitie in première.
Tien jaar lang wachtten fans bloeddorstig op Hope. De Zuid-Koreaanse genremeester Na Hong-Jin scoorde met The Wailing in 2016 een invloedrijke culthit: dorpelingen werden uitgemoord, en een mysterieuze Japanner (of Satan?) kreeg de schuld. Na jaren schrijven, plannen en sleutelen legt Na in Hope een ander Koreaans dorp op de slagerstafel. Nadat er een tijger gespot wordt in de nabije bossen, raken bewoners in paniek. Bij een tijger zal het vast niet blijven – de film duurt twee uur en veertig minuten – en Na Hong-Jin kennende, zal er nog wel iets anders schuilen in zowel de gewassen als de dorpelingen.